Trafiłem do "grupy śmierci", więc wszystko może się wydarzyć - z uczestmikiem The Voice of Poland, wokalistą Ziemi Zakazanej Damianem Kikołą rozmawia Krzysztof Różyński

8 edycja programu The Voice of Poland rozkręca się na dobre, a w etapie bitew emocje sięgają zenitu. Udało mi się porozmawiać z wokalistą Ziemi Zakazanej, jednym z uczestników z drużyny Tomsona i Barona. Damian Kikoła – bo o nim mowa – na etapie blindów odwrócił dwa jurorskie fotele brawurowym wykonaniem utworu "Dream on" grupy Aerosmith.

- Damian dlaczego właśnie ten utwór? Wykonywałeś go wcześniej? Masz do niego sentyment? Czy to był taki pewniak, który ma podziałać na jury?

- To nie do końca był mój wybór... (śmiech). Ale nie ukrywam, że dobrze się czuję w tym repertuarze. Wielu wykonawców po niego sięgało. Pamiętam jak wiele lat temu po raz pierwszy usłyszałem 'Dream on" w wykonaniu Ronniego Jamesa Dio i to właśnie ta wersja była dla mnie największą inspiracją. Poza tym tekst piosenki jest o pogoni za marzeniami, więc idealnie wpisuje się w moją przygodę z Voice.

- A propos marzeń. O czym marzy Damian Kikoła?

- Moje marzenia są dość sprzeczne. Pewnie nie będę oryginalny jeśli powiem, że z jednej strony pragnąłbym stanąć na największych festiwalowych scenach świata, jak chociażby Rock in Rio czy Wacken. A z drugiej strony marzy mi się dom z drewna na skraju lasu i dwa duże owczarki niemieckie. Uwielbiam spędzać czas w ciszy i spokoju i potrzebuję czasem pobyć sam na sam ze sobą.

fot. Piotr Sokołowski

- Wracając do przygody z Voice. Masz za sobą wygraną bitwę z nie lada przeciwnikiem. Jak zareagowałeś kiedy dowiedziałeś się, że staniesz na ringu z aktorem Markiem Molakiem?

- W pierwszej chwili to na pewno było zaskoczenie. Nie ukrywam, że miałem gdzieś z tyłu głowy, że to gość z popularnego serialu telewizyjnego, ale jak słusznie podkreślili trenerzy, to nie 'Serial of Poland' tylko 'Voice of Poland'. Inną kwestią jest to, że ja nie uznaję czegoś takiego jak rywalizacja na scenie. Dla mnie najważniejsze jest nie położyć utworu i dać z siebie wszystko, nie myśleć z kim a o czym się śpiewa.

- A jak do tematu podszedł Marek?

- Nie chciałbym za nikogo się wypowiadać. On miał nieco inną wizję zarówno na ten utwór jak i na przygotowanie do występu. Ale w sumie chyba o to chodzi w tym programie, żeby sprzedać siebie, prawda?

- W materiale z próby wyraźnie widać, że wasza współpraca nie układała się wzorowo. Sporo tam napięcia i toksycznej wrogości. Molak mówi wprost, że czuje się lepszy od Ciebie. Tak to zostało zmontowane czy faktycznie tak było?

- Szanuję faceta, ale przyjaciółmi raczej nie zostaliśmy. Żałuję tylko, że te złe emocje w połączeniu ze stresem odbiły się na wspólnym wykonie.

- Dałeś się poznać w tej edycji jako mocny metalowy akcent, więc "Whole lotta love" zapewne Ci podpasowało? Po programie było sporo głosów, że kawałek został dobrany bardziej pod Ciebie? Zgodzisz się z tym?

- I tak i nie. Marek podkreślał, że chce śpiewać rock'n'rolla i pasuje mu taki klimat. Ja miałem świadomość, że repertuarowo jest to utwór bardziej z mojego podwórka niż jego, więc czułem presję, że muszę zaśpiewać dobrze, bo przeciwnikowi łatwiej wybaczą jakieś potknięcia. Druga sprawa to, to że choć coverowałem wielu artystów, to Led Zeppelin jest dla mnie ikoną, po którą sam bym nigdy nie sięgnął.

- Bitwa już za Tobą, przed Tobą nokaut. Jak sądzisz uda Ci się przejść dalej?

- Bardzo bym chciał, ale mamy mocną drużynę. Telewizja nie pokazuje tego, ale bardzo się zżyliśmy ze sobą i wzajemnie sobie kibicujemy, bez względu na to, kto przejdzie dalej. Śmiejemy się, że trafiliśmy do 'grupy śmierci', więc wszystko może się wydarzyć.

- A co po programie? Jakie masz najbliższe plany?

- Koncerty, doszlifowanie materiału na najnowszą płytę z zespołem Ziemia Zakazana i praca nad doskonaleniem swojego warsztatu wokalnego, żeby dalej się rozwijać i spełniać kolejne marzenia.

- Dziękuję za rozmowę i życzę powodzenia.

- Ja również dziękuję. Zapraszam do oglądania programu i śledzenia naszych poczynań.

Ziemia Zakazana wydała nową EP "4 ściany absurdu" i rusza w trasę!

Wyjątkowa mikstura polskojęzycznych tekstów, ciężkich riffów, szybkiego tempa i w fazie końcowej kojącej ballady – Ziemia Zakazana ma swoją wypracowaną wizję, na którą składają się dźwięki wprawdzie znane, ale zestawione w spójny i przemyślany sposób.

8 lutego 2017 r. miała swoją premierę kolejna epka zespołu o intrygującym tytule '4 ściany absurdu'. Znajdziemy na niej sześć autorskich utworów – cztery soczyste i energetyczne kompozycje ("Pożegnanie", "Bez odwrotu", "Prawo czterech" oraz tytułowe "Cztery ściany absurdu"), wyciszający i refleksyjny kawałek pt."Lepszy" oraz "Modlitwa II" w nowym aranżu z gościnnym brzmieniem skrzypiec Jelonka. 

Ziemia Zakazana zalicza udany rebranding. Czuć powiew świeżości i bardziej nowoczesny, dynamiczny, nastawiony na nietuzinkowość sound. Nie ma między utworami sztywnych ram czy wyraźnej granicy, wzajemnie się przenikają, tworząc spójną, zwartą całość. Nie jest to płyta z gatunku najcięższych, ale na nudę trudno narzekać. Zdecydowanie rządzi dość szybkie granie, pełne zwrotów akcji i zaskakujących zmian tempa, zdarzają się ciekawe sola, zapadające w pamięć riffy, a nawet growlowe wstawki. Muzycy szybko umieją powiedzieć sobie "dość" w odpowiednim momencie, nie przeciągają utworów do przesady, dzięki czemu mini album nie traci na sile rażenia

Epka pozostawia jednak pewien niedosyt, dlatego z niecierpliwością pozostaje oczekiwać na pełnego longplaya, który spenetruje nasze głośniki i na długo pozostanie nam w uszach i w głowach.

Za kilka dni rusza trasa koncertowa, obejmująca 13 miejscowości. Pozostaje mi zaprosić do posłuchania Ziemi na żywo, bo jeśli epka jest przystawką to pełny gig może okazać się smaczną ucztą, która zadowoli nawet wybrednych. Mam przeczucie, że ten zespół może w przyszłości solidnie namieszać na naszym rynku muzycznym.

Ziemia Zakazana - młode wilki mocnego grania

fot. Adrian Łoś

Ziemia Zakazana powstała w marcu 2013. Pochodzący ze Śląska wokalista Grzesiek Żygoń postanowił skumulować siły z młodymi, pełnymi pasji muzykami z Wielkopolski i stworzyć projekt, który będzie odzwierciedleniem różnorodnych inspiracji w połączeniu z solidną dawką energetycznego, ciężkiego, rockowego brzmienia. Dopełnieniem są refleksyjne i niebanalne polskojęzyczne teksty. 

fot. Adrian Łoś

Już 4 maja 2013 premierę miał pierwszy teledysk Ziemi Zakazanej do utworu „Dla Was piekło”. Zespół bardzo szybko zaczął być dostrzegany przez media i zdobywać wyróżnienia na festiwalach i przeglądach (m.in. GramOffOn, Góra Rocka). Szczególnym wydarzeniem dla młodej kapeli była możliwość otwarcia sceny Antyradia na MetalFest 2013 w Jaworznie, gdzie został zarejestrowany klip do utworu „Inny”. 

fot. Adrian Łoś

Poza wspomnianym wokalistą w skład Ziemi Zakazanej wchodzą: Maciej Rosik - gitara, Kacper Brzeskot - bas i Szymon Wawrocki – perkusja. 22 sierpnia odbyła się premiera internetowej wersji pierwszego minialbumu, na którym znalazły się utwory: „Autor słów” i „Bezimienni”, którego autorami tekstu są Iwona Ćwikła - managerka zespołu oraz wokalista Grzegorz Żygoń. Utwór opowiada o ich przyjaźni i relacjach, czyli o dwojgu ludziach, którzy mimo że są tak różni od siebie, potrafią zrozumieć się bez słów, podobnie myślą, czują i w taki sam sposób patrzą na świat. 

fot. Adrian Łoś

Siłą napędową kapeli są przede wszystkim marzenia i pozytywny odbiór ze strony odbiorców. Na początku tego roku młodzi muzycy zostali zaproszeni przez organizatorów patronowanej przez program Polisz Czart WOŚP w angielskim Hull, gdzie zagrali jako jedyna kapela z Polski. Ich brytyjska przygoda nie zakończyła się jednak na tym wydarzeniu. 7-go marca tego roku Ziemia Zakazana wystąpiła w londyńskiej IndigO2 jako support Lady Pank, zwyciężając pośród ogromnej liczby starających się o to wyróżnienie zespołów. 

 

fot. Adrian Łoś

Podczas koncertu muzycy Ziemi Zakazanej otrzymali z rąk gościa specjalnego - Kasi Kowalskiej ufundowaną z tej okazji przez SignTyp Events pamiątkową statuetkę. Poniższy wywiad odbył się w styczniu tego roku tuż po WOŚP w Hull podczas całodniowego spaceru po Londynie, na jaki zabrałem ich wprost z autokaru. Pomimo długiej, całonocnej podróży, nikt nie czuł zmęczenia. Wszyscy jeszcze żylismy wielkim muzycznym świętem poprzedniego dnia. Wypowiedzi udzielane były na gorąco, a muzycy nie myśleli jeszcze wówczas ani o supportowaniu legendarnej kapeli Jana Borysewicza ani o tym, że wkrótce staną się jedną z najbardziej rozpoznawalnych polskich kapel mocnego uderzenia. 

fot. Monika S. Jakubowska

fot. Monika S. Jakubowska

- Kto jest odpowiedzialny za waszą nazwę?

Maciek: Wszyscy.

- Dlaczego Ziemia Zakazana?

Maciek: Grzesiek napisał kiedyś tekst, który nazwał "Ziemia Obiecana" i ten tekst bardzo nam się spodobał. Wspólnie z Grzesiem podczas rozmowy internetowej zdecydowaliśmy, że właśnie tak moglibyśmy nazwać zespół i taka też była pierwsza wersja. Potem jednak stwierdziliśmy, że bardziej pasuje do nas wszystko to, co jest zakazane i zmieniliśmy nazwę na Ziemia Zakazana.

Grzegorz: Nasze teksty w swoim przesłaniu mówią o tym, co jest powszechnie odrzucane na bok i spychane do zakazanych stref. Wystarczyło to wszystko złożyć do kupy i nazwać tak kapelę. Zakazani powstali gdzieś na trasie. Podszedł kiedyś jakiś facet do Maćka i mówi: "od dzisiaj jestem Zakazany" i tak poszło. Coraz więcej Zakazanych jest w Polsce, a od niedawna wielu nowych pojawiło się także w Anglii. .

fot. Monika S. Jakubowska

- Od kiedy jesteś w heavy metalu?

Grzegorz: Od momentu poczęcia...

- Już wtedy byłeś...?

Grzegorz: ...byłem hałaśliwym plemnikiem. Później było już tylko gorzej (śmiech).

- Twoi koledzy są jakby nieco bardziej zamknięci...

Grzegorz:  ...bo są trzeźwiejsi (śmiech).

- Jak czujecie się przy Grzegorzu? Jest trochę starszy i bardziej doświadczony.

Kacper: Czujemy, jakby był naszym młodszym bratem (śmiech).

- Czy mam rozumieć, że to wy jesteście tymi bardziej dojrzałymi?

Maciek: W niektórych aspektach na pewno tak, a poza tym... wcale nie uważam, że jesteśmy bardziej zamknięci od Grześka...

fot. Monika S. Jakubowska

- ... który jest z Górnego Śląska, a wy z Wielkopolski. W jaki sposób poznaliście się?

Maciek: Graliśmy wcześniej w trójkę i mieliśmy bardzo wysokie ambicje. Kiedyś oglądaliśmy pewien popularny program telewizyjny. Oglądał go z nami wtedy mój tata. Na scenie pojawił się właśnie poprzedni zespół Grześka. Tata patrzy i mówi: "wy nigdy tak daleko nie zajdziecie, bo nie macie takiego wokalu". To był strzał. Pomyśleliśmy, że musimy poszukać wokalisty. Okazało się, że Grześka zespół rozpadł się i Szymon rzucił pomysł: "może by się do niego odezwać" i... napisałem do Grzesia. Na początku powiedział, że super, że przyjedzie, po czym stwierdził, że jednak nie. Urabiałem go jednak na tyle skutecznie, że w końcu przyjechał...

- Kto komponuje wasze kawałki? 

Maciek: Muzyka metalowa to muzyka gitarowa, więc riffami zajmuję się ja, partie basowe wymyśla Kacper, bębny Szymon, linię melodyczną robi Grzesiek. Za muzykę odpowiedzialna jest cała Ziemia Zakazana. Nikogo nie wyróżniamy na pierwszym miejscu. Każdy z nas robi to w różnym stopniu.

fot. Monika S. Jakubowska

fot. Monika S. Jakubowska

- Macie jakieś inspiracje?

Szymon: Spotkaliśmy się przy Deep Purple, a właściwie przy utworze "Black Night", ale gdzieś tam każdy z nas miał swoje oddzielne inspiracje. Dla mnie z polskiego podwórka jest to Acid Drinkers i perkusista Ślimak. Są też i starsze kapele jak Turbo czy Dżem, który mocno zakorzenił się w moim sercu i to dzięki tej kapeli obrałem taki kierunek muzyczny, w jakim podążam. Duży wpływ na każdego z nas miała też Metallica - zespół, który tworzy muzyczną legendę i który przecierał nowe tory.

Grzegorz: Inspiruje mnie życie... ulica, inspiruje mnie to, co dzieje się naokoło, wszystko to, co jest zakazane i niezakazane, dobre i złe. Najważniejsze, żeby teksty były prawdziwe. Jeżeli przesłanie jest wymyślone, to bez sensu jest grać taką muzykę, odtwarzać coś, w czym nie ma niczego do powiedzenia. Tekst musi wychodzić z serca, z głów, z przemyśleń i doświadczeń. Wtedy jest o czym śpiewać i jest o czym grać.

fot. Monika S. Jakubowska

- Wszystkie teksty są twoje?

Grzegorz:No nie do końca...  Iwona też trochę napisała.

- Wasza managerka?

Grzegorz: Nasz mózg. Kobieta, która walczy i myśli za nas. My używamy innych części ciała. Ona używa mózgu (śmiech).

- Gdzie odbywają się wasze próby?

fot. Monika S. Jakubowska

Grzegorz: Na próby jadę sześć, czasami pięć i pół godziny, wliczając w to autobus. Gdy jadę na próbę, na podróż ze Śląska do Wielkopolski poświęcam cały dzień, a że moje miasto nie ma połączenia PKP, muszę jechać autobusem, a później użerać się w pociągach, które w Polsce jak dobrze wiesz jeżdżą śmiertelnie szybko (śmiech). Próby odbywają się w Lesznie u Szymona, ku uciesze jego rodziny.

Szymon: Zgadza się. Próby są w moim domu - jak to Grzesiek powiedział - ku uciesze moich rodziców i sąsiadów, których serdecznie z tego miejsca.pozdrawiam (śmiech).

- To może w ramach rekompensaty zadedykujcie im jakąś piosenkę z waszego repertuaru.

Maciek: "Walcz, nie poddawaj się..." (śmiech). Ona nazywa się "Życie".

Kacper: Może lepiej "Dla was piekło" (śmiech).

fot. Monika S. Jakubowska

- Jaki kawałek uważacie za taki wasz znak rozpoznawczy?

Maciek: "Bezimienni".

- O czym jest ta piosenka?

Grzegorz: Ona jest jest o wszystkich Zakazanych. Jest o tym, jacy jesteśmy, jaka jest młodzież, o tym, że jest często odpychana, bo nosi glany, bo nosi skóry, bo ma na głowach stojące irokezy albo długie włosy...

fot. Monika S. Jakubowska

Szymon: Mów za siebie z tymi włosami...

Grzegorz: ...albo ze niektórzy są łysi. Taka jest prawda, że ta koncertowa młodzież uznawana jest powszechnie przez społeczeństwo za niebezpieczną i nie mam pojęcia dlaczego tak jest...

- Rozmawiamy w stolicy świata, jak Londyn nazywa jeden z moich znajomych. Jeszcze wczoraj byliśmy na północy Anglii w Hull, gdzie wraz z innymi kapelami zagraliście dla dzieciaków i byliście gwiazdą WOŚP. Widziałem Cię wczoraj na scenie po raz pierwszy i na podstawie tej krótkiej obserwacji uważam, że jesteś absolutnie ukształtowanym zwierzęciem scenicznym. Przyciągasz wzrok publiczności i dokładnie wiesz jak zrobić show. Gdzie się tej trudnej sztuki nauczyłeś?

Grzegorz: No jak to gdzie? Z autopsji, na scenie. Chłopaki też bardzo fajnie scenicznie wyglądają.

Akustyk Ziemi Zakazanej Bart Kowalski (fot. Monika S. Jakubowska)

Ja tylko to jedno umiem w życiu robić dobrze... rozwalać scenę. Robię to już od jedenastu lat. To wychodzi gdzieś ze środka. Ja tego nie odgrywam. Ja bez muzyki nie pamiętam tekstu. Jakbym miał ci go teraz wyrecytować, musiałbym się skupić i sobie przypominać. Gdy leci muzyka, wtedy tekst automatycznie odtwarza mi się w głowie, tak jak to, co teraz do ciebie mówię. To nie jest nauczone, tylko wychodzi ze mnie. To, że podczas każdego koncertu śpiewam ten sam tekst, wynika z tego, że taki jest schemat piosenki, ale tak naprawdę za każdym razem na bieżąco wyrażam emocje, o których chcę opowiedzieć.

fot. Monika S. Jakubowska

fot. Monika S. Jakubowska

- Wasza muzyka w moim odbiorze nie jest schematyczna, co dotyczy wielu współczesnych kapel, gdzie jest typowy podział: zwrotka, refren, zwrotka, refren i gdzieś pomiędzy nimi solówka. Czasem brzmi to fajnie, a czasem jest to powielane i nudne. Mimo, że nie jesteście zespołem progresywnym, macie w swojej muzyce częste zmiany tempa i potraficie aranżacyjnie zaskoczyć. Kto nad tym pracuje?

fot. Monika S. Jakubowska

Maciek: To jest moment, w którym możemy wrócić do Twojego pytania o inspiracje. Szymon wspomniał o Metallice, Deep Purple, a ja twierdzę, że każdy z nas tak naprawdę próbuje wyrobić sobie swój własny styl. To jest trochę podobne do tego, w jaki sposób Grzesiek opowiadał przed chwilą o tym jak śpiewa. To co gramy nie jest wyuczone, tylko wychodzi z nas. Muzyka najczęściej sama wypływa nam spod palców, bo tak jak czujemy, tak gramy. To jest nasze wyrażanie siebie. To jest to wszystko, co siedzi w nas, a nie to, czego gdzieś nauczyliśmy się.

fot. Monika S. Jakubowska

Grzegorz: Ja bym w ogóle muzyków podzielił na dwa typy. Pierwszy to ci, którzy chcą coś opisać. Podobnie jak autor pisze książkę albo malarz maluje obraz, muzycy potrafią stworzyć piękną kompozycję. Jest jednak i druga grupa muzyków. Do niej należą ci, którzy przede wszystkim chcą na swoich kompozycjach zarobić pieniądze. Wiesz... można zrobić piosenkę typu zwrotka, refren, zwrotka, refren, zwrotka, pół litra, refren.

fot. Monika S. Jakubowska

Uwierz, że taką piosenkę robi się bez większego problemu, ale nam zupełnie nie o to chodzi... My chcemy wyjść poza schemat. No dobra... refren czasami musi być, ale czasami wcale nie musi. Mogą być same zwrotki. Może być dziesięć zwrotek i każda z nich będzie zaśpiewana inaczej. Wszystko zależy od tego, co tekst piosenki ma przekazywać.

- Czy ciebie też fascynują Purple?

fot. Monika S. Jakubowska

Grzegorz: Obili mi się o uszy, ale ja jakoś nigdy nie miałem żadnych swoich idoli.

- Pomijając ogromną ekspresję jaka jest w Twoim wokalu, to co najbardziej mnie w nim fascynuje. to niesamowita skala. Śpiewasz na pewnej wysokości i nagle wyskakujesz z tak wysokim tonem, jak miał to w zwyczaju robić Glen Hughes - śpiewający basista Deep Purple. Mi ten sposób śpiewania akurat bardzo się podoba. 

fot. Monika S. Jakubowska

fot. Monika S. Jakubowska

Podobnie śpiewa też Bruce Dickinson. Ćwiczyłeś gdzieś swój wokal?

Grzegorz: Mam to fabrycznie wbudowane. Mama nauczyła mnie grać. Kupiła mi gitarę, bo szkolny psycholog kazał jej tak zrobić. Jak dostałem gitarę, zająłem się muzyką. Całe moje ADHD przelałem na gitarę. Później dostałem drugą gitarę, a za miesiąc miałem już swój pierwszy zespół i jako nastoletni łepek grałem koncerty...

fot. Monika S. Jakubowska

- Ile miałeś wtedy lat?

Grzegorz: Trzynaście, czternaście... dokładnie Ci nie powiem.

- Czy wspólna trasa z Hunterem wniosła coś do waszej gry?

Szymon: Tak, to było dla nas naprawdę duże doświadczenie. Wiele tematów mogliśmy podpatrzeć i pewne rzeczy już zostały przez nas zakodowane.

Grzegorz: Jedziesz z ludźmi dużo starszymi od siebie, chłopakami, którzy już 30 lat są na scenie i siłą rzeczy, jak siedzisz z nimi w jednej garderobie i niejeden "sok" z nimi pijesz, to uczysz się od nich. Sam powiedz, czy lepiej uczyć się gry na gitarze samemu, czy łatwiej jest, gdy ma się dobrego nauczyciela? Oczywiście że szybciej i lepiej nauczysz się, gdy ktoś ci w tym pomoże, bo wtedy zabiera to mniej czasu.

fot. Monika S. Jakubowska

Tak samo jest z rock'n'rollem. Gdybym przy nich powiedział "stary ja już wszystko widziałem w rock'n'rollu", to mógłbym od nich usłyszeć "ty dzieciak, ty nawet połowy jeszcze nie widziałeś".

- Czy jest szansa, że wasze pokolenie odbuduje charyzmę rock'n'rolla jaką moja generacja pamięta z lat 70' i początku 80' ? 

fot. Monika S. Jakubowska

Grzegorz: Staramy się to robić. Przede wszystkim robimy swoje. Moda ma to do siebie, że powraca. Rock'n'roll ewoluuje, choć nie wiem czy w dobrą stronę. Teraz mamy trochę inne czasy. Rockowa muzyka jest, tylko może nie jest tak ciężka, jak była kiedyś. Nastąpiła ewolucja. My zostaliśmy przy korzeniach.

Kacper: Poza tym, uważam, że świat komputerów trochę zniszczył muzykę. Teraz na koncertach można zrobić praktycznie wszystko... triggerować bębny albo używać efektów cyfrowych.

fot. Monika S. Jakubowska

Kiedyś tego nie było i każdy muzyk naprawdę musiał umieć grać na instrumencie.

Grzegorz: Kiedyś rządził schemat "sex, drugs & rock'n'roll" i tak też muzyka rockowa wyglądała i o tym mówiła. Po ewolucji mamy... mleko, chrupki i rutinoscorbin i taki jest teraz ock'n'roll... ulizane włosy i rureczki...

- Ostatnim znaczącym buntem w rock'n'rollu był początek lat '90 i to co przyniósł grunge. 

fot. Monika S. Jakubowska

Nie macie wrażenia, że bezkompromisowość tekstów, jaka charakteryzowała muzę z Seatle, została dziś przejęta przez hip-hop, w którym wykrzykuje się jakże często z użyciem dosadnych określeń to, co boli współczesną młodzież, a tymczasem rock staje się powoli muzyką grzecznych chłopców, którzy od czasu do czasu przypominają sobie, że wypadałoby coś wykrzyczeć, ale tak naprawdę mają problem, aby podnieść głos i nazwać problem po imieniu?

fot. Monika S. Jakubowska

Czyżby znów trzeba było takich dramatów, jakimi była wojna w Wietnamie czy strajki z 1980 roku, aby muzyka rockowa niosła społeczny przekaz?

Grzegorz: Hiphopowcy mają w głowach to co my, tylko krzyczą w innym rytmie. Chodzi o jedno i to samo, tylko oni należą do innej subkultury. Kiedyś można było się buntować przeciwko władzy, przeciwko komunie, przeciwko rządom czy wojnom, bo było to zakazane.

fot. Monika S. Jakubowska

Wtedy chodziło o to, żeby władza zajęła się ogromnym obszarem ludzkiego życia. Wtedy też można było doprowadzić buntującego się człowieka do porządku pałą. Teraz są kamery, są prawa, jest mydlenie oczu, a politycy nadal robią to, co chcą, nadal rządzą jak chcą, ale nie robią już tego pałami i siłą, tylko dają nam w zamian... nielegalne/legalne dopalacze i imprezy masowe.

fot. Monika S. Jakubowska

Kiedyś istnieli ludzie, którzy wychodzili na wiec i krzyczeli, pociągając za sobą tłumy. Teraz ludzi, którzy mogliby krzyczeć i pociągnąć za sobą tłum nie trzeba już lać pałami, bo oni wolą leżeć zaćpani, pijani i utaplani w błocie. Wszystko jest "super", wszyscy są zadowoleni, a władza robi to, co chce.

- Odnoszę wrażenie, że poprzez rosnące bezrobocie i coraz niższe płace, stworzono w Polsce sprytny system wypychania młodych ludzi za granicę. 

fot. Monika S. Jakubowska

Nietrudno jest zauważyć, że wbrew temu co politycy mówią o Emigracji, nasz wyjazd był im tak naprawdę na rękę. Kiedy miałem tyle samo lat, co wy, władza trzymała nas na uwięzi. Paszportu nikt nie mógł mieć wtedy w domu. Obecna władza bez problemu wypuszcza młodych ludzi z Polski, a nawet daje im ciche "błogosławieństwo", bo dzięki ich wyjazdowi nie tylko wskaźniki bezrobocia sztucznie się obniżają, ale przede wszystkim zagrożenie społecznego buntu spada praktycznie do zera, co jak sądzę przekłada się też na brak społecznego przekazu w muzyce rockowej. 

fot. Monika S. Jakubowska

fot. Monika S. Jakubowska

Jak postrzegacie życie Polaków w UK?

Grzegorz: Tu jest całkiem inne życie. Ludzie tutaj są zupełnie inni. Wszystko jest tu inne. Krótko tu jestem, ale na pierwszy rzut oka widać, jakie wszystko u was jest bezstresowe i takie... normalne. Ludzie faktycznie gonią za pieniądzem, prześcigają się, ale robią to z uśmiechem na twarzach. Wy nie martwicie się o to, czy dożyjecie do dziesiątego. Owszem, macie dużo wyższe ceny niż u nas, ale w Polsce nie przyniesiesz za 30zł z supermarketu dwóch pełnych siatek, a tutaj za £30 tak.

Maciek: Jestem zajebiście zaskoczony tym, jak zostaliśmy przyjęci przez Polonię. Bardzo fajni ludzie i wszystko to było sprawnie zorganizowane, zaplanowane. Czuliśmy się w Hull jak w domu. Gratulacje i raz jeszcze wielkie dzięki!

fot. Adrian Łoś

Rozmawiałem z muzykami zespołu Ziemia Zakazana:
Grześkiem Żygoniem - voc
Maciejem Rosikiem - guit.
Szymonem Wawrockim - drums
Kacprem Brzeskotem - bass

Dziękuję Grześkowi, Kacprowi, Maćkowi i Szymonowi za  dzień pełen wrażeń,  managerce grupy Iwonie Ćwikle za współpracę przy realizacji wywiadu oraz Kropce i Adrianowi za rewelacyjne zdjęcia.

WOŚP w Hull pod patronatem Polisz Czart i Radia Alter Ego. Wizytówki wykonawców - Robert "Furi" Furman

 

Wszystko zaczęło się 5-go listopada. Wystosowałem wówczas następujące zapytanie do kilkunastu wykonawców związanych z audycją Polisz Czart następującej treści:

Hej,

Otrzymaliśmy prośbę ze strony organizatora WOŚP w angielskim Hull. Jest możliwość uczestnictwa w ich WOŚP i jeśli jesteście tym zainteresowani, piszcie proszę do Magdaleny Litwin i już bezpośrednio z Magdą ustalcie wszelkie warunki ewentualnego Waszego występu. Jeśli wszystko dopniecie na ostatni guzik i Wasz występ będzie pewny, od siebie poproszę tylko o informację o tym, abym mógł zrobić promocję tego wydarzenia.

Sławek

Największym entuzjazmem z wszystkich Adresatów mojego maila okazał się być nasz nieodżałowany Robert Furman, którego zaangażowanie i ogrom pomysłów związanych z tym przedsięwzięciem z mojego nieśmiałego zapytania przekształcił WOŚP w Hull w prawdziwie rockandrollową inwazję na to Miasto. Niech o zaraźliwym optymizmie Furiego świadczy ten oto mail, jaki otrzymaliśmy wówczas od szefowej sztabu z Hull - Magdy Litwin

Moi Kochani,

Ślicznie chciałam Wam podziękować za tak szybką i pozytywną reakcję. Cieszę się że chcecie pomóc i zagrać u nas w finale. (...) Powiem szczerze, koncepcja zmieniła się po rozmowie ze Sławkiem i Robertem. Jestem bardzo szczęśliwa, że mamy tylu wspaniałych muzyków, że możemy zorganizować prawdziwy rockandrollowy koncert w Hull. Patronem jest Radio Alter Ego i program Polisz Czart. Koordynatorem ze strony wykonawców jest Robert Furman z zespołu Lynchpyn i do niego proszę się zgłaszać, jeśli chcecie przyłączyć się do grania w Hull. (...) Koncert odbędzie się 12 stycznia okolo godz 18. (...)

Pozdrawiam

Sie ma

Magda

Teraz nastąpi trzymana przeze mnie w tajemnicy niespodzianka, która - jak sądzę - dla wielu z Was - podobnie jak i dla mnie - będzie szczególnym przeżyciem. 14-go listopada ubiegłego roku otrzymałem następującej treści maila od... Roberta Furmana:

Witam Sławku

Dołączam moje wypociny - folder

Dziś specjalnie dla Was po raz pierwszy publikuję sylwetki wykonawców wykonane własnoręcznie przez Roberta. Zamieszczam je (za wyjątkiem prezentacji Toma Usshera, którą przygotowałem dla Was osobiście) w formie oryginalnej i w najmniejszym stopniu niezmienionej - tekst i zdjęcie oraz projekt wizytówki każdego z wykonawców wykonał osobiście Furi.

18:00 - 18:30

18:40 - 19:10

Tom Ussher - brytyjski wokalista i gitarzysta heavy-metalowego zespołu Tyrian oraz perkusista hard core punkowego bandu The Cockrockets. Niedawno wydał swoją pierwszą solową płytę. Mieszka w Londynie. Ostatnie dziesięć lat spędził na tworzeniu i wykonywaniu muzyki. Około rok temu odkrył w sobie potrzebę pokazania się jako solista, gdzie mógłby w szczery sposób wyrazić swoje artystyczne ego. Pewnego dnia zabrał więc do studia swoją ulubioną gitarę, bass, perkusję, pianino oraz... swój niezwykle charyzmatyczny wokal i nagrał bardzo osobisty album, jaki od dawna drzemał w jego muzycznej wyobraźni. Podobnie jak wielu miej lub bardziej znanych osobowości rocka, także i Toma do tworzenia muzyki popchnęła złość i stan przygnębienia oraz podobnie jak dla wielu z nich, także i dla niego muzyka stała się remedium na różnorakie dolegliwości wrażliwej duszy. Tom metaforycznie nazywa moment swoich muzycznych narodzin wypuszczeniem „potwora” z klatki po to, by opowiedzieć o sprawach, których nie można wyrazić w inny sposób „Latami za agresywną muzyką skrywałem swoje emocje. Nigdy więcej chowania się. To co czuję i wszystko co jest we mnie już zawsze pragnę wyrażać poprzez rock, metal, gitarę akustyczną i fortepian, a także poprzez słowo mówione...

19:20 - 19:50

20:00 - 20:30

20:40 - 21:10

21:25 - 21:55

 

22:10 - 22:55