Jana Pietrzaka droga do świadomości (Nowy Czas nr 168)

W sobotę 11-go czerwca z programem "Potęga prawdy" wystąpił w Polskim Ośrodku Społeczno-Kulturalnym w Londynie Jan Pietrzak. Po występie miałem okazję zadać twórcy kabaretu "Pod Egidą" kilka pytań:

- Jest pan symbolem narodowym. Polacy wstają tylko do Hymnu, Roty i Boże cos Polskę, i… Pietrzaka Żeby Polska była Polską. Jak się czuje Józef Wybicki naszych czasów?

-  Ja z tą pieśnią przeżyłem już wiele lat. Od 1977 roku ją śpiewam. Oczywiście, że w różnych okresach budzi ona albo mniejsze, albo większe emocje. Teraz w Polsce jest taki czas, że emocje są bardzo wielkie. Ta część publiczności, która do mnie przychodzi, znów z wielkim uniesieniem ją śpiewa. To jest część narodu, która widzi, że są zagrożenia dla Polski, wyraźne, zdecydowane. Zresztą ja o tym mówię też ze sceny. Jest cała frakcja medialno-polityczna, która Polskę chce rozdrobnić. Autonomia Śląska, Euroregiony, brak wykształcenia młodzieży w historii Polski. Jednym słowem trwa taka praca wynaradawiająca, dlatego niektórzy Polacy się tym martwią

-  Łatwo było w czasach PRL-u, gdzie 1 procent* pewnie był za władzą, albo jeszcze mniej, a reszta była przeciwko, natomiast w kraju tak spolaryzowanym jak dziś być satyrykiem…

-  Proszę pana, nie było tak jak pan mówi. W największym rozkwicie „Solidarności”, kiedy cały świat otworzył usta ze zdumienia, że jest możliwy taki bunt, było 10 mln ludzi w „Solidarności”, a 20 mln dorosłych Polaków nie było, więc pana statystyka jest błędna.

Żeby Polska... (Nowy Czas nr 168)

Jan Pietrzak w POSK-u

Rok 1981 na zawsze pozostanie w mojej pamięci. Wsłuchany w największą z pieśni Jana Pietrzaka podczas pamiętnego opolskiego festiwalu i zaczytany literaturą doby romantyzmu, zbliżałem się powoli w kierunku dorosłości. Rok wcześniej uświadomiłem sobie istnienie Czesława Miłosza, który pisał o krzywdzie ludzi prostych i zniewalaniu ich umysłów. Jeszcze wcześniej czułem ciarki, gdy największy z Polaków proroczym głosem wołał na warszawskim Placu Zwycięstwa: „Niech zstąpi Duch Twój! Niech zstąpi Duch Twój! I odnowi oblicze ziemi. Tej Ziemi!”. W grudniu mój sekretny schowek pod wielką szafą zestawu meblowego „Jarocin” pękał od ogromu solidarnościowej bibuły. Po zatrzymaniu rodziców mojego kolegi za posiadanie antyrządowych ulotek uświadomiłem sobie, że jeśli nawet nic więcej władzy ludowej nie zrobię, to już samym posiadaniem tych nielegalnie wydrukowanych słów wolności i tak już zagrażam całemu misternie budowanemu od zakończenia wojny systemowi, wpisując się na listę „jednostek społecznie szkodliwych”. Od tego momentu zdecydowałem się więc ową bibułą dzielić się z innymi. Aby Polska była Polską, jak śpiewał pan Janek. Dlaczego to wszystko dziś przywołuję? Nie sposób, abym pominął tamten dramatyczny czas, chcąc odnieść się do postaci człowieka, który dla mojego pokolenia za życia stał się legendą. Jan Pietrzak jest symbolem „tamtych dni”. Podobnie jak wiersze romantyków podczas zaborów, to właśnie jego pieśni i wiersze Miłosza niosły otuchę Polakom czasu „odnawiania oblicza Tej Ziemi” i kazały nie stać z boku.