31-go stycznia Tune zagra w Rzeszowie

Polskiego prog-rocka symfonia popisowa - Album "Identity" grupy Tune prezentuje Mirek Chwedziak

Zespół Tune to nie są przeciętni klepacze art-owych, bohomazowych, egocentrycznych piosenek. Przynajmniej już nie! Nowy album Identity, którego promocja zaczęła się wrocławskim koncertem 15-go listopada 2014, jest deklaracją tożsamości najbardziej obiecującego polskiego zespołu prog/art-rockowego. Album ten jest dziełem tak mocnym i złożonym, że nowym słuchaczom Tune proponuję nie wracać do pierwszego wydawnictwa "Lucid Moments" w żadnym innym celu, jak tylko w ramach ciekawostki edukacyjnej i możliwości porównania kolosalnego postępu muzycznego muzyków tej grupy.

Zespół porzucił monotematyczną koncepcję muzycznego smutkowania, rozpościerając szeroką gamę emocji, popisowo budując jedne z najbardziej trafnych aranży jakie można usłyszeć na polskiej scenie muzycznej. Skończę więc stawiać ich w świetle polskich jupiterów i pójdę o krok dalej, bo na Polskę Tune jest po prostu za dobry. Więc co takiego wnosi "Identity"?

Album otwiera instrumentalne intro, a pierwszą właściwą piosenką jest utwór "Live to work to live". Dźwięki przypominające odgłosy przemysłowe mają za zadanie stworzyć ciężki klimat pod poważne liryczne rozważania dotyczące post-modernistycznego zniewolenia jednostki. Ciekawa opowieść w majestatycznej oprawie muzycznej.

"Disposable", numer trzy na płycie, wnosi dużo energii. Słychać brzmienia, od których panowie wychowani w latach 90-tych nie uciekną. Jest ambitnie, ale jest też grunge-owy brud. Gitarowo mamy do czynienia z bardzo dopracowanymi partiami o przestrzennym brzmieniu.

W "Change" melancholijne partie klawiszowe wgryzają się w umysł i prześladują jeszcze sporo czasu po przesłuchaniu. Jest to utwór malujący pewien konkretny obraz i jak to z obrazami bywa, każdy zobaczy inny poziom głębi. Ja doceniam artystyczną ambicję i z podziwem słucham aranżu skrojonego z niemal chirurgiczną precyzją. Utwór przywodzi na myśl co lepsze kompozycje Pink Floyd.

Najbardziej przebojowym kawałkiem na płycie jest piątka, czyli "Trendy Girl". Jest brytysjki do bólu. Nasuwają się skojarzenia z The Clash, The Smiths, Madness czy Bush lub Arctic Monkeys. Chwytliwy refren połączony z pulsującym rytmem, lirycznie okraszone ironią i sarkazmem powinny zapewnić pozytywny odbiór w środowisku muzycznym. Potencjalny hit. Definitywnie kandydat na singla.

Następny utwór, "Deafening", kompletnie zmienia atmosferę. Epicka opowieść, inteligentna aranżacja, piękne partie gitarowe, przejmujące "pływające" linie fortepianowe, emocjonalne solówki i umiejętny mix bębnów. Wszystko to składa się na utwór wybitny, który na pewno będzie cieszył się największą popularnością wśród wszelakich muzycznych ekspertów i publiczności ceniącej sobie walory muzyczno-kompozycyjno-artystyczne.

Osobiście nigdy nie byłem fanem rocka progresywnego. Jedyny album, który szczerze pokochałem z tego gatunku to "The Division Bell" Floydów. I teraz ten brak progresywnego zacięcia odrobinę ze mnie wyjdzie... Bardzo spodobała mi się prostota "Crackpot", siódmej piosenki na płycie, która została zburzona przez nader "artowe" piano w refrenie. Mój pierwszy nieduży zarzut w stronę Tune. Niby nic, ale ot jak, moim zdaniem, czasami można przesadzić. Wróćmy więc do pozytywów. Dwie ostatnie piosenki stanowią dobre dopełnienie całej myśli muzycznej, ukazując kolejne wymiary talentu, nawiązując przy tym do wielu mistrzów tak gatunku jak i szerszej sceny rockowej.

Wrażenia po przesłuchaniu "Identity" po raz dziesiąty są jeszcze mocniejsze niż po pierwszym odsłuchu. To świadczy o jakości i głębi tej muzyki. Możliwości muzyczne panów z Tune wydają się nie mieć granic, ich kreatywny upust odbija się echem po mojej głowie godzinami po skończeniu każdego odsłuchu. A mówi to, jeszcze raz podkreślę, człowiek nie słuchający zbyt wiele progresji, nie będący fanem nowej sceny art-rocka a'la Muse. Wolę zatem myśleć o Tune bardziej jako o progresywnej wersji rocka brudnego, szczerego. Bardziej Arctic Monkeys niż King Crimson.

Muzycy doskonale wywiązali się z postawionego sobie tytułem zadania ustanowienia swojej tożsamości. Kompozycje są dojrzałe, teksty treściwe i dobrze napisane (poza paroma wyjątkami, niedociągnięciami czysto rytmicznymi), a ostateczne brzmienie w pełni profesjonalne, na światowym poziomie. Nie można również obojętnie przejść obok doskonałego śpiewanego angielskiego Kuby Krupskiego, który dopracował wymowę i akcent tak, że ciężko byłoby przekonać kogokolwiek, że facet nie jest z Londynu.
Nie pozostaje mi nic innego jak pogratulować całemu zespołowi świetnej roboty oraz zachęcić wszystkich do przesłuchania i nabycia tego wydawnictwa. Wzbogaci ono każdą kolekcję, a muzycznie każdy miłośnik rocka znajdzie swoją perełkę. Dziś polski prog-rock stoi dumnie, a twarzą jego Tune.

fot.Grzegorz Kostulski

Polish prog-rock's finest symphony

The band Tune don't play your ordinary arty, chaotic, self-centred songs. At least not anymore! Their new album "Identity", promo tour of which started on November 15th 2014 with a performance in Wroclaw, Poland, is a declaration of identity of the most promising Polish prog/art-rock band. This album is a work so strong and complex, that to all new listeners of Tune I would recommend not to go back to their first release, the album "Lucid Moments", for any other reason but as a curiosity trip and ability to see the colossal development that the musicians have experienced and improvement that resulted.

The band have abandoned the musical concept of sadness, spreading instead a great variety of emotions, triumphantly creating one of the best arrangements you can hear on the Polish music scene. I will therefore now cease to look at them from this narrow home-country-based perspective and take a step further, because Tune is far better than that. So what exactly does "Identity" bring to the table?

The album opens with an instrumental Intro, swiftly followed by the first actual song "Live to work to live". Sounds reminding us of an industrial environment have a purpose of creating a heavy background for serious lyrical contemplation about the post-modern enslavement of the individual. An interesting tale with a majestic music accompaniment.
"Disposable", number three on the record, brings in a lot of energy. We hear the sounds of the 90s from which, these gents growing up in that era, cannot really escape. It's ambitious, but there is also a grunge-like dirt. Guitar-wise we are met with excellently polished arrangements and a spacious sound.

In "Change" moody piano parts penetrate your mind and stay with you long after you finished listening to it. It is a track painting a defined picture and as is the case with paintings, each person can see a varying level of depth. I appreciate the artistic ambition and with admiration listen to the arrangement cut out with a surgical precision. This song reminds me of the better works of Pink Floyd.

Possibly the biggest hit of the album is #5, "Trendy Girl". It's very British. At times it reminds you of The Clash, The Smiths, Madness or Bush and Arctic Monkeys. Catchy chorus combined with a pulsating rhythm and well-thought-out lyrics edging on ironic and sarcastic should guarantee a positive response from the music scene. A potential chart-topper. Definitely my pick for a single.

The next track, "Deafening", completely changes the atmosphere. An epic story with intelligent arrangement, beautiful guitar parts, touching ascending/descending piano lines, emotional solos and a skilled final mix of drums. All of these are ingredients of a song so outstanding, that it will without a doubt impress all sorts of music experts and an audience that appreciates musical/artistic values.

Personally, I've never been a big fan of progressive rock. The only album of the genre that I genuinely got to love was Pink Floyd's "The Division Bell". And now this lack of progressive background is going to come out a bit... I really got to love the simplicity of "Crackpot", LPs number seven. Simplicity so abruptly knocked down by the over-arty piano in the chorus. My first, not-so-serious issue directed at Tune. Maybe it isn't much, but this is how, in my opinion, sometimes you can over-do something.

So back to the positives. The last two songs complete this musical thought very well, showing another dimensions of the band's unquestionable talent, referring at the same time to inspirations drawn from the greats of the genre and of the wider rock scene.

Impressions after listening to "Identity" for the tenth time are even stronger than after the first listen. It tells us something about the quality and depth of this music. The musical ability of the gentlemen from Tune seems to be limitless, their creative output echoing in my head for hours after each time I listen to this album. And this is coming from, let me remind you again, someone not listening to too much prog-rock, someone that isn't a fan of the new art-rock scene like Muse. I would therefore prefer to think of Tune more like of a progressive version of rock that is dirty and genuine. More Arctic Monkeys than King Crimson.

The musicians have excellently completed the task of finding their own identity, that they set themselves through the title. The compositions are mature, lyrics meaningful and well-written (with the exception of a few rhythmical flaws), and the final sound is world class. You also cannot ignore the terrific grasp of the sung English language by the singer, Kuba Krupski, who has put an excellent effort in making sure that his pronunciation and accent sound as "London" as possible, which for someone permanently living in a non-English speaking country is a fantastic achievement.

There is nothing left for me to do but to congratulate the band for creating a wonderful piece of work and encourage everyone else to listen and purchase this release. It will grace anyone's music collection and I'm sure that every rock fan will find something valuable. Today Polish prog-rock stands proud, and Tune is its face.


Mirek Chwedziak

jest urodzonym we Wrocławiu, a mieszkającym w Londynie gitarzystą, wokalistą, kompozytorem i autorem tekstów. W jego muzyce, siedzi blues z domieszką country i folk-rock'a. Od jakiegoś czasu Mirek realizuje swoją kolejną pasję i stał się współpracującym z blogiem Muzyczna Podróż recenzentem wydawnictw muzycznych. Więcej o Mirku możecie przeczytać tutaj.

https://www.youtube.com/watch?v=umLUFJMjHOw
https://www.youtube.com/watch?v=JSGIiEvyE_k

Mick Chwedziak - Polish prog-rock's finest symphony

The band Tune don't play your ordinary arty, chaotic, self-centred songs. At least not anymore! Their new album Identity, promo tour of which started on November 15th 2014 with a performance in Wroclaw, Poland, is a declaration of identity of the most promising Polish prog/art-rock band. This album is a work so strong and complex, that to all new listeners of Tune I would recommend not to go back to their first release, the album "Lucid Moments", for any other reason but as a curiosity trip and ability to see the colossal development that the musicians have experienced and improvement that resulted.

The band have abandoned the musical concept of sadness, spreading instead a great variety of emotions, triumphantly creating one of the best arrangements you can hear on the Polish music scene. I will therefore now cease to look at them from this narrow home-country-based perspective and take a step further, because Tune is far better than that. So what exactly does "Identity" bring to the table?

The album opens with an instrumental Intro, swiftly followed by the first actual song "Live to work to live". Sounds reminding us of an industrial environment have a purpose of creating a heavy background for serious lyrical contemplation about the post-modern enslavement of the individual. An interesting tale with a majestic music accompaniment.
"Disposable", number three on the record, brings in a lot of energy. We hear the sounds of the 90s from which, these gents growing up in that era, cannot really escape. It's ambitious, but there is also a grunge-like dirt. Guitar-wise we are met with excellently polished arrangements and a spacious sound.

fot.Grzegorz Kostulski

In "Change" moody piano parts penetrate your mind and stay with you long after you finished listening to it. It is a track painting a defined picture and as is the case with paintings, each person can see a varying level of depth. I appreciate the artistic ambition and with admiration listen to the arrangement cut out with a surgical precision. This song reminds me of the better works of Pink Floyd.

Possibly the biggest hit of the album is #5, "Trendy Girl". It's very British. At times it reminds you of The Clash, The Smiths, Madness or Bush and Arctic Monkeys. Catchy chorus combined with a pulsating rhythm and well-thought-out lyrics edging on ironic and sarcastic should guarantee a positive response from the music scene. A potential chart-topper. Definitely my pick for a single.

The next track, "Deafening", completely changes the atmosphere. An epic story with intelligent arrangement, beautiful guitar parts, touching ascending/descending piano lines, emotional solos and a skilled final mix of drums. All of these are ingredients of a song so outstanding, that it will without a doubt impress all sorts of music experts and an audience that appreciates musical/artistic values.

Personally, I've never been a big fan of progressive rock. The only album of the genre that I genuinely got to love was Pink Floyd's "The Division Bell". And now this lack of progressive background is going to come out a bit... I really got to love the simplicity of "Crackpot", LPs number seven. Simplicity so abruptly knocked down by the over-arty piano in the chorus. My first, not-so-serious issue directed at Tune. Maybe it isn't much, but this is how, in my opinion, sometimes you can over-do something.

So back to the positives. The last two songs complete this musical thought very well, showing another dimensions of the band's unquestionable talent, referring at the same time to inspirations drawn from the greats of the genre and of the wider rock scene.

Impressions after listening to "Identity" for the tenth time are even stronger than after the first listen. It tells us something about the quality and depth of this music. The musical ability of the gentlemen from Tune seems to be limitless, their creative output echoing in my head for hours after each time I listen to this album. And this is coming from, let me remind you again, someone not listening to too much prog-rock, someone that isn't a fan of the new art-rock scene like Muse. I would therefore prefer to think of Tune more like of a progressive version of rock that is dirty and genuine. More Arctic Monkeys than King Crimson.

The musicians have excellently completed the task of finding their own identity, that they set themselves through the title. The compositions are mature, lyrics meaningful and well-written (with the exception of a few rhythmical flaws), and the final sound is world class. You also cannot ignore the terrific grasp of the sung English language by the singer, Kuba Krupski, who has put an excellent effort in making sure that his pronunciation and accent sound as "London" as possible, which for someone permanently living in a non-English speaking country is a fantastic achievement.

There is nothing left for me to do but to congratulate the band for creating a wonderful piece of work and encourage everyone else to listen and purchase this release. It will grace anyone's music collection and I'm sure that every rock fan will find something valuable. Today Polish prog-rock stands proud, and Tune is its face.


Mick Chwedziak

is a singer songwriter from Wroclaw, Poland, living in London. His music sits somewhere between blues and folk-rock with a hint of country. For sometime Mick has been exploring his other passion and has become a co-writer for the Music Journey blog, reviewing music releases.


https://www.youtube.com/watch?v=umLUFJMjHOw
https://www.youtube.com/watch?v=JSGIiEvyE_k

Od listopada Tune promuje swój najnowszy album!

Tune - komercyjna alternatywa (Lizard - lipiec 2013)

Koncert w Poznaniu "U Bazyla"

 Tune od początku istnienia nie wybrał prostej drogi do kariery. Mimo, iż muzycy nie ukrywają, że chcieliby podbić rynek, nie sięgnęli do artystycznego populizmu, a progresywnymi brzmieniami, jakie przed dwoma laty umieścili na debiutanckim krążku Lucid Moments, świadomie skierowali się na gusta wrażliwego i potrafiącego wsłuchiwać się w teksty autorstwa Leszka Swobody odbiorcy. Jak liczna jest w Polsce ich publiczność? Rozmawiając z Leszkiem, Witkiem i Januszem tuż przed ich koncertem 15-go marca w poznańskim klubie „U Bazyla”, z radością chłonąłem wzrokiem schodzących się niewielkimi grupkami widzów, którzy w kilkanaście minut wypełnili praktycznie wszystkie miejsca. Trójka instrumentalistów w oczekiwaniu na Adama i Kubę - których „porwał” do studia poznańskiego Radia Merkury mój dobry znajomy Mariusz Kwaśniewski - bez oporu zgodziła się na rozmowę, która podobnie jak historia ludzkości rozpoczęła się od... Adama.

Adam, Leszek, Kuba, Janusz i Witek

Leszek: „Adama poznałem jeszcze, gdy grał w zupełnie innym gatunkowo zespole. Po dwóch wspólnych próbach zauważyłem, że obaj całkowicie odstajemy od tamtego składu. Chłopaki chcieli grać zupełnie coś innego. Kiedy po kilku spotkaniach z Adamem okazało się, że coś może z tego wyjść, zaczęliśmy budowę grupy. Najpierw poznaliśmy Witka, który miał wtedy zaledwie osiemnaście lat. Gdy już była perkusja, zaczęliśmy zastanawiać się nad gitarą. Rozważaliśmy także klawisze. Nie chcieliśmy brzmieć całkiem progrockowo, a raczej bardziej alternatywnie i dlatego szukaliśmy brzmień, jakich jeszcze nie było. To wtedy narodził się pomysł na akordeon”. 

Moje spotkanie z Kubą podczas Must Be The Music

Kubę spotkałem nie tak dawno ponownie w Warszawie podczas finału telewizyjnego programu Must Be The Music. Ten charyzmatyczny i obdarzony nieprzeciętnym głosem wokalista znakomicie odnajduje się także jako frontman, a jego przeszłość związana z zespołem KamieńKamieńKamień nie tylko nie wchłonęła go do świata popkultury, ale paradoksalnie udowodniła, że podobnie jak w lżejszych klimatach, Kuba doskonale sprawdza się także w kompozycjach skierowanych do bardziej wymagającego odbiorcy, a barwa jego głosu jest wręcz wymarzona do psychodelicznego nastroju kompozycji Adama i Leszka. 

Kuba Krupski - vocal

Witek: „Wydaje mi się, że Kuba szukał czegoś innego i chyba nie do końca był spełniony w tamtym składzie. Poza tym Kuba jest na tyle uzdolnionym wokalistą, że mógł iść w każdym stylu muzyki. Myślę też, że mu w sercu taka muzyka grała. Jest szczery w śpiewaniu. Czy zaśpiewałby pop, czy arię, czy jakąś wokalizę jazzową, zawsze stara się być szczery. Realizując nasz debiutancki album, mieliśmy duży problem z utworem tytułowym. Różni wokaliści różnie podchodzili do tego numeru. W końcu uznaliśmy, że wokal tam się ma nijak. Przydałby się raczej kolejny instrument, który wprowadziłby linię melodyczną. W konsekwencji pomysł ten został zaniechany i akordeon pełnić zaczął funkcję harmoniczną, a nie melodyczną jak było to we wstępnym założeniu. Kiedy już wszystkie kawałki były nagrane, całkowitym przypadkiem pojawił się Kuba, który nauczył się wszystkich tekstów w tydzień, wszedł do studia i nagrał cały materiał w trzy dni”. 

Witek Pogoda - perkusja

Tune nie chce być traktowany jako zespół progresywny lub artrockowy. Nowe kompozycje, których miałem okazję wysłuchać „U Bazyla” przesuwają nieco ciężar gatunkowy ich grania w stronę alternatywy i lekko wyczuwalnego uproszczenia formy. Owszem... zespół nie odżegnuje się zupełnie od wyrafinowanych dźwięków i klimatów znanych z Lucid Moments, ale uważny słuchacz bez trudu wychwyci nuty będące zaproszeniem skierowanym do szerszego kręgu odbiorców. Dokąd wiodą artystyczne ścieżki Tune’a? Mogę przypuszczać, że sami muzycy nie do końca znają odpowiedź na to pytanie. W ich pojęciu progresja, to nie tylko nazwa gatunku, ale przede wszystkim zaskakiwanie fanów i samych siebie odkrywaniem nowych muzycznych przestrzeni, które nie pozwolą nam znudzić się kolejnymi ich wydawnictwami. 

Adam Hajzer – gitara

Adam: Nigdy nie chcieliśmy grać ARTrocka. Owszem, każdy z nas prawdopodobnie kiedyś słuchał Floydów czy Jethro Tull, więc trudno uniknąć pewnych wpływów. Powstały piosenki, nagraliśmy płytę i nie zastanawialiśmy się nad tym, jaka ona jest pod względem gatunkowym. Na drugim krążku naszą muzykę trochę uprościmy – choć nie jest to do końca właściwe słowo - ale nadal będzie to Tune. 

Leszek: Lucid Moments jest psychodeliczna. To wyniknęło z ówczesnego naszego stanu umysłów, z pewnego uśpienia i zawieszenia. Ta płyta długo się przegryzała. To nie było tak, że wydaliśmy płytę i... bum! To jest płyta, która nabierała rozpędu powoli... od osoby do osoby i coraz więcej i jeszcze więcej. Druga nasza płyta będzie już zupełnie inna od pierwszej. W moim domu słuchało się dużo klasyki, z uwagi na to, że mój ojciec jest zawodowym muzykiem. Przez mój okres buntu, „przewaliłem” się przez grunge, metal, klimaty Tool-owe, a nie przez progresywne. Przykład grupy Riverside to nie nasz kierunek. Oni konsekwentnie trzymają się swojego brzmienia. To brzmienie jest wypracowane. Są dobrzy w tym, co robią i to jest ich rozpoznawalny styl. My chcemy podążać nieco inaczej. 

Janusz Kowalski - akordeon, keyboards

Zespół w swoich aranżacjach coraz rzadziej sięga po akordeon, którego dźwięki bardzo mocno kojarzą się z Lucid Moment i są tam wyraźnie obecne, nadając całości unikalny w polskiej muzyce rockowej klimat. W nowych utworach, przygotowywanych na mający ukazać się jesienią tego roku drugi album, akordeon już nie pojawia się tak często jak dawniej, co można było usłyszeć podczas poznańskiego koncertu. 

Leszek: Czy byliśmy polskimi prekursorami wykorzystania akordeonu w muzyce rockowej? Był taki zespół Something Like Elvis. Oni tez używali akordeonu do jeszcze większej alternatywy. Oni bardzo "młócili". U nas akordeon pojawił się dlatego, że chcieliśmy nadać płycie melancholijny charakter. Obecnie testujemy nowe utwory. Chcielibysmy z nową płytą uderzyć gdzieś za granicą – być może wytwórnia Inside Out? Chcielibyśmy tam trochę zaistnieć, pokoncertować i być może wrócić do Polski niejako z zagranicy. Dostrzegamy, że na świecie jest bardzo duża liczba odbiorców takiej muzyki. 

W dobie kryzysu koncertów i zamykania rockowych klubów w wieluh miastach Polski z nieukrywaną radością obserwowałem spontaniczne reakcje zebranej „U Bazyla” publiczności. Entuzjastycznie przyjmowała ona tak znane utwory jak „Cabin Fever” czy „Confused”, owacyjnie oklaskując także nowe kompozycje. Tylko niewielka część widowni zniknęła od razu po koncercie. Większość została jeszcze długo, aby porozmawiać z muzykami i wymienić się wrażeniami. Było to dla mnie niezwykle miłe zaskoczenie. Poczułem się w tym momencie trochę jak w czasach przypadającej na lata osiemdziesiąte mojej młodości, kiedy to koncert rockowy stanowił wydarzenie zupełnie innej rangi, niż ma to miejsce obecnie, a jego echa wybrzmiewały później jeszcze tygodniami podczas szkolnych rozmów i domowych spotkań.

Leszek Swoboda - bass, teksty

Leszek: Koncerty obecnie w Polsce idą słabo i nie dotyczy to tylko wykonawców spod szyldu rocka progresywnego. Wymieniłeś przykład tłumów, jakie widziałeś w Londynie na koncercie Archive. Oni jednak ciągle eksperymentują brzmieniami, bawią się dźwiękami i robią po prostu „dzisiejszą” muzę. Mam wrażenie, że niestety wiele zespołów w Polsce próbuje "ściągać" i iśc tą samą drogą, jaką szły zespoly w minionych latach i to już nie jest progresywne. To jest wracanie do tego, co już było, a nie eksperymentowanie i poszukiwanie nowych brzmień. My chcemy spróbować iść do przodu. Stąd na przykład pianino zmieni na nowej płycie akordeon. Progres to rozwój i gdyby nawet przyszło nam zdecydować się na emigrację, aby ten rozwój osiągnąć, jesteśmy i na to gotowi pod warunkiem, że będzie to jakiś konkret. Może zabrzmi to kontrowersyjnie, ale chcemy być komercyjni. Mamy zamiar być pierwszym polskim alternatywnym zespołem komercyjnym. Wiem, że to słowo nie kojarzy się w Polsce dobrze, ale to wcale nie oznacza, że zaczniemy robić coś pod publikę. W tym znaczeniu, które mam na myśli Pink Floyd też był komercyjny, Muse jest komercyjny, komercyjny jest także Riverside i nikt przez to się od nich nie odwraca. Chcemy obalić stwierdzenie, że jak coś podoba się wielkiej ilości osób, to musi to być „badziew”. Chcemy robić to, co nam w duszy gra i godnie z tego żyć. Wydaje mi się to szczerze i normalne”.