26-go w Dublinie, 27-go w Edynburgu, 28-go w Nottingham i 29-go października w Londynie zagra Hey

Podjęliśmy decyzję, że najwyższa pora dać odpocząć od nas ludziom - z Marcinem Żabiełowiczem, gitarzystą zespołu Hey i z Katarzyną Nosowską rozmawia Manuela Chorąży

fot. Monika S. Jakubowska

- Jak wiadomo, 25-lecie istnienia zespołu świętujecie podczas trasy koncertowej "FaYrant Tour". W Polsce koncerty dopiero przed Wami, a zaczynacie "świętować" trasą po UK. Wolcie zatem grać w Polsce, czy poza granicami?

- Koncerty za granicą niewiele różnią się obecnie od koncertów w Polsce. I tu, i tam na widowni są głównie Polacy, podobnie reagują na piosenki. Kiedyś ta różnica była większa, emigracja to byli ludzie, którzy wyjechali z Polski na początku lat osiemdziesiątych. Ci ludzie słuchali bardziej Perfectu i Maanam niż Heya. Obecnie Polacy mieszkający w UK to emigracja unijna, to ludzie, którzy dorastali wraz z nami, są z naszą muzyką za pan brat. Jest jeszcze jedna sprawa: w latach dziewięćdziesiątych koncerty za granicą to była szansa wyjazdu do świata, który był bardziej kolorowy. Poznawaliśmy miejsca, w których nigdy nie byliśmy. Dla porównania, w 1995 roku w Polsce byliśmy już dosłownie wszędzie. Teraz mamy rok 2017, w samym tylko Londynie graliśmy już z pięć czy sześć razy, o ile mnie pamięć nie myli. W zasadzie czujemy się tam jak w domu, podobnie jak w Edynburgu czy Dublinie.

- Każdy zagrany przez Was koncert gromadzi tłumy fanów. Wieloletnie doświadczenie grania na scenie daje Wam możliwość oceny polskiej publiczności - konkretnie mam tu na myśli ocenę zarówno publiczności w kraju, jak i za granicą. Czy dostrzegacie między nimi różnicę?

- Kiedyś różnica była bardziej widoczna, obecnie nie jest. To ta sama publiczność. Polska publiczność jest naprawdę wspaniała, ale też graliśmy dla publiczności na wskroś duńskiej czy francuskiej. We Francji w latach 90-tych zagraliśmy dwie pełnowymiarowe trasy, po 14 koncertów każda. Graliśmy też w ciężkim więzieniu we Francji, gdzie publiczność była, że tak powiem, wyjątkowa. Nie mogli klaskać, wstawać z krzeseł, głośno krzyczeć czy entuzjastycznie reagować. I oni - na swój sposób - też byli wyjątkowi, choć zapewne popełnili w swoim życiu rzeczy straszne. Każdy koncert dla każdej publiczności jest ważny, jedyny w swoim rodzaju. Dla każdego ma on inne znaczenie, dla każdego jest wyjątkowy.

fot. Monika S. Jakubowska

- Niezaprzeczalnie wpisaliście się w historię polskiej muzyki jako jeden z najbardziej kultowych zespołów. Nierzadko usłyszeć można, że jesteście wręcz najważniejszym, polskim zespołem, czy niekwestionowana ikona polskiego rocka. Jakie jest Wasze zdanie na ten temat?

- Te wszystkie rzeczy są bardzo miłe. Wiem, że każde pokolenie ma co najmniej kilka tzw. kultowych zespołów. Dla mnie kultowe były Perfect, Maanam i TSA, dla kogoś innego będzie to Hey, Kult czy T.Love. Pamiętam, że kiedyś, gdy graliśmy wspólny koncert, podszedłem do Stefana Machela z TSA. Powiedziałem mu, że to ogromny zaszczyt dla mnie grać z nim na jednej scenie, gdyż wychowałem się na jego muzyce. Pamiętam jego reakcję, stał przede mną zwykły, skromny człowiek, który był nawet dość zakłopotany całą sytuacją i mówił, żebym nie przesadzał, bo gram w wielkim zespole. Takie sytuacje zdarzają się i mnie - wielokrotnie ktoś podchodzi i mówi, że moja gra na gitarze jest dla niego wspaniała, że zespół w którym gram jest najważniejszy w jej/jego życiu. Traktuję to jak kiedyś Stefan: z pokorą, zaszczytem, wdzięcznością.

- Zaczynaliście grać w czasach, gdy żeby stać się popularnym, nie wystarczył tylko dostęp do internetu. Czy współczesność daje Wam większe możliwości, czy raczej utrudnia utrzymanie się na rynku?

- Może się to wydać dziwne, ale kiedy zaczynaliśmy nie było internetu, przynajmniej w Polsce. Dopiero gdzieś w 1995 TPSA udostępniło słynny numer 0202122, czyli dostęp do sieci przez modem telefoniczny. Nie chcę nikogo deprecjonować ani brzmieć jak stary tetryk, ale wydaje mi się, ze kiedyś wszystko było dużo prostsze: albo grałeś, bo chciałeś grać, albo robiłeś inne rzeczy. Nikt nie miał perspektyw na bycie ‘gwiazdą’, o karierze można było tylko przeczytać w Non Stopie albo w Razem. Graliśmy, bo czuliśmy, że grać musimy. Obecnie jest tak, że te wczesne ideały trochę się zatraciły. Programy typu Talent Show robią ‘gwiazdy’ z ludzi kompletnie do tego nie przygotowanych (poza nielicznymi wyjątkami), dając im pięć minut sławy, a następnie pozbywają się ich w brutalny sposób, bo trzeba dać miejsce nowym. My nie uczestniczymy w tego typu rzeczach, nie opieramy naszej pracy na liczbie kliknięć w internecie. Staramy się robić to, co umiemy najlepiej, pozostając szczerymi wobec nas samych i wobec naszej publiczności.

fot. Monika S. Jakubowska

- Konsekwentnie podążacie wytyczona drogą artystyczną. Bez przesadnej prostoty i komercji, choć wielokrotnie zmienialiście styl, jak i również skład zespołu. Jaki zatem jest współczesny "Hey"?

- Skład zespołu tak naprawdę zmienił się tylko raz, w 1999 roku. Nie liczę zmian na stanowisku instrumentów klawiszowych, ale nikt z kolegów nie był tak naprawdę członkiem zespołu. Współczesny Hey jest zespołem dojrzałym, nadal ambitnym i pracującym, nie odcinającym kuponów od przeszłości. Konsekwentnie realizujemy jedną rzecz: tworzymy muzykę jaka gra nam w sercach. Nigdy nie kalkulujemy, nie staramy się schlebiać publiczności. Wierzymy w to, że szczerość wobec samych siebie jest gwarantem radości towarzyszącej graniu muzyki, a ludzie to naprawdę czują, odbierają - że tak powiem - podprogowo. Głęboko w to wierzę, że najlepszy czas jeszcze przed nami.

- A jak oceniacie to ćwierć wieku zarówno patrząc pod kątem sfery ekonomicznej w kraju, jak i rozwoju polskiej sceny muzycznej?

- Pod względem ekonomicznym na pewno zmieniło się w Polsce wiele. Widać, jak wyglądają teraz miasta: zniknęła wszechobecna szarzyzna, zbliżyliśmy się trochę do niedościgłego niegdyś zachodu. Wiadomo, że nadal dzieli nas sporo, perspektywy są wciąż gorsze, niż przykładowo w Niemczech czy UK, ale daje się żyć, że tak powiem. Niegdyś scena muzyczna w Polsce była jedna: ona po prostu była, a media pokazywały ją taką, jaką była. Bez cenzury, bez ograniczeń. Do dziś pamiętam koncert Maleńczuka w telewizyjnej dwójce. Nie muszę chyba przypominać co w 1992 roku grał Maleńczuk. Obecnie polska scena muzyczna ma dwa obiegi: ten komercyjny, kształtowany przez stacje telewizyjne i programy łowiące młode talenty, oraz obieg drugi, ten poza telewizją. Znacznie ciekawszy, bardziej prawdziwy, dużo szerszy i głębszy, choć na żadną transmisję telewizyjną nigdy się nie załapie.

- Z okazji jubileuszu, przygotowaliście dla fanów dwupłytowy album "Hey CDN". Co można na nim znaleźć?

- Na płytach jest dwadzieścia sześć piosenek, które były niegdyś singlami. Nagraliśmy je na nowo, na tzw setkę, czyli zespół siada w studio i wykonuje utwory na żywo, grając razem. Część z nich jest w innych wersjach, wszystkie różnią się od pierwowzorów brzmieniem, dynamiką i sposobem zagrania: są po prostu żywsze, może troszeczkę uwspółcześnione. Nagrywanie obu płyt sprawiło nam wielką frajdę. Jedną zrealizował Leszek Kamiński a drugą Marcin Bors. Każda z nich ma swój niepowtarzalny charakter. Mam wielką nadzieję, że spodobają się słuchaczom.

fot. Monika S. Jakubowska

- Definicja słowa "fajrant" to między innymi "koniec pracy, odpoczynek, przerwa", czy jest to zatem przesłanie do Waszych fanów o zawieszeniu działalności?

Katarzyna Nosowska: Nazwę wybraliśmy nie bez powodu, żeby nie dramatyzować, ale rzeczywiście chodzi o zawieszenie działalności. Zespół Hey będzie do zobaczenia tylko na tej trasie, a potem już nie. Podjęliśmy decyzję, że najwyższa pora dać odpocząć od nas ludziom. Jesteśmy wszyscy w zespole już w tym wieku, że to chyba ostatni moment, żeby poczuć, jak to jest ryzykować. Dowiedzieć się, kim jesteśmy bez tego projektu. Nie twierdzę, że to jest definitywny koniec. Po prostu nie wiemy, ile to potrwa. Na pewno nie wrócimy za pół roku, rok, i to nie chwyt marketingowy. Z decyzją nosiliśmy się od prawie roku. Przyznaję się oficjalnie, że inicjatorką tego pomysłu byłam ja. Chłopcy musieli się z tym stopniowo ułożyć.

***

Manuela Chorąży: Muzyka to nieodłączny element mojego życia. Mówiąc czysto po polsku "music is my best friend" (śmiech). Już w szkole podstawowej spełniałam się muzycznie "na scenie". W późniejszym okresie dojrzewania uznałam, że nie jest mi pisane zostać gwiazdą i stąd rozwinęła się moja pasja do dziennikarstwa. I tak oto za granicami kraju mogę połączyć poniekąd jedną pasję z drugą. Wywiady z polskimi gwiazdami to jedno z nielicznych zajęć mojego intensywnego życia. Prywatnie jestem mamą ambitnie rozwijającego się dziecka Pracuje jako Health Care Assistant w SGH i nauczyciel w Polskiej Sobotniej Szkole im. Fryderyka Chopina. Zarówno praca jak i imprezy polonijne, zaangażowanie w akcje charytatywne oraz koncerty pozwalają mi spełniać się społecznie, realizować swoje pasje i oczywiście nie zapomnieć o "korzeniach".

W dniach 6-9 lipca w ramach Kazimiernikejszyn zagrają Hey, L.U.C. and Rebel Babel, Łąki Łan, Kamil Bednarek, Julia Pietrucha, Dziady Kazimierskie, Gooral, Łona i Webber And The Pimps, Bum Bum Orkestar, SunnyLand

Siłą festiwalu jest unikalna atmosfera wykreowana dzięki specjalnemu programowi promującemu uzupełniające się działania: relaks, zabawę i koncertową intensywność, a także niepowtarzalny klimat Kazimierza Dolnego z jego uroczymi uliczkami, dzikimi wąwozami i rozlewiskami nad Wisłą. Do tego hamaki, masaże, platformy na drzewach, huśtawki, samochody-loterie czyli specjalnie zaaranżowane pick-upy, które wożą festiwalowiczów do wylosowanej przez nich strefy. Co jeszcze? Rowerowy rajd na czas tunelem z lampą czołówką. kanioning, bumper balls – nadmuchiwane kule, w których można się toczyć, zderzać lub próbować zagrać mecz, Paprowędrówki z Włodkiem Dembowskim. A coroczne warsztaty w czasie tej edycji poprowadzą m.in, Katarzyna Miller, Magdalena Dembowska. Andre Stern. Odbędą się także spotkania z Dorotą Sumińską i Moniką Mrozowską. 

12 maja w Gdańsku zagrają Perfect, Hey, Jarecki, Xxanaxx i Luxtorpeda

24 marca w Manchesterze, 25 marca w Southampton i 26 marca w Bristol zagra Hey

W dniach 1 - 3 maja we Wrocławiu wystąpią m.in Within Temptation, Dragon Force, Status Quo, Dżem, Hey, Mela Koteluk, Kult, Jelonek, Kortez, Lao Che, Fisz Emade Tworzywo, Luxtorpeda, Acid Drinkers, Skalpel, Pidżama Porno, Happysad, Maria Peszek, Łąki Łan, Domowe Melodie, Organek

Mateusz Augustyniak - Wyborowy koncert – Gabinet Looster i Hey w Londynie

Mateusz Augustyniak Jest zwycięzcą II edycji Jubileuszowego Konkursu Muzycznej Podróży dzięki ironicznemu, acz niezwykle wnikliwemu artykułowi, który można przeczytać tutaj. Muzyka była z nim od zawsze. Po maturze trafił do Krakowa, gdzie znalazł pracę jako szklankowy w Tower Pub - mrocznej spelunie dla typów spod ciemnej gwiazdy. Jego jakże odpowiedzialna praca polegała na zbieraniu szklanek ze stolików i obserwowaniu kamery skierowanej na wejście do pubu, a wszystko to działo się w rytmach mocnych metalowych brzmień. Zabawił tam niedługo, ale wspomina to miejsce z wielkim rozrzewnieniem. Po kilku zawirowaniach wylądował w studenckim klubie Studio, gdzie spędził blisko cztery lata, awansując na stanowisko menadżera. Do Anglii - jak wielu innych - przyjechałem na kilka miesięcy, aby sobie dorobić i... został na stałe. Powrotu do Polski sobie nie wyobraża. Przedkłada - jak sam mówi - szarość aury nad szarością nastrojów. Obecnie pracuje w lokalnym Radio Betford, gdzie bez przeszkód naśmiewa się z wszystkiego, co go śmieszy. Mateusz wychodzi z założenia, że w obecnym świecie trzeba śmiać się z otaczającej nas pokracznej rzeczywistości, gdyż inaczej trzeba by się jej bać. Gra także na gitarze w kapeli, z którą spodziewa się odnieść w niedalekiej przyszłości oszałamiający sukces, doskonale zdając sobie sprawę z beznadziejności owych zamierzeń. Codzienne osiem godzin w jego mało ambitnej pracy, wydaje mu się celem samym w sobie. Mateusz wraz z Kubą Mikołajczykiem prowadzi od niedawna portal muzyczny www.polskiwzrok.co.uk, który na razie dopiero się rozkręca, a plany z nim związane są ogromne. Dzięki Mateuszowi czuję wielką radość i sens organizowania cyklicznych konkursów na muzyczny artykuł. Szykujcie się więc już teraz do kolejnej jego edycji, którą ogłoszę z okazji 300-tysięcznej wizyty na Muzycznej Podróży. Podróż Mateusza - jak sam zainteresowany mówi o swojej muzycznej przygodzie - dopiero się zaczyna...

fot. Artur Grzanka

Dzień dwudziesty piąty października roku pańskiego dwutysięcznego piętnastego, był dla sporej części Polaków przebywających na wyspach brytyjskich dniem bardzo ważnym. Bardzo urokliwa w tym roku angielska jesień puszczała oczko ciesząc piękną pogodą i zachęcając do korzystania z jej uroków. W takich oto okolicznościach ekipa redakcyjna udała się w pełną przygód podróż do Londynu. Przygody co prawda ograniczały się do klnięcia na srogie korki które opanowały w ten dzień chyba całą południową część wyspy, oraz na Markowych próbach przekonania mnie do Lao Che. Wyglądało na to że wszyscy zmierzają w to samo miejsce. Celem naszej eskapady była oczywiście londyńska Scala w której tego wieczoru miało odbyć się iście niecodzienne przedstawienie. Na deskach sceny miał pojawić się doskonały zespół Hey z charyzmatyczną frontman Katarzyną Nosowską, dumnie wspierany przez nie mniej świetny londyński zespół Gabinet Looster.

fot. Artur Grzanka

Na miejsce dotarliśmy z małym poślizgiem, ale nawet pomimo tego udało nam się dostać na soundcheck i ostatnie poprawki przed otwarciem klubu. Jeśli ktoś nie miał okazji doświadczyć przedkoncertowego napięcia panującego w takich miejscach, ten nigdy nie pojmie ogromu pracy włożonego w takie przedsięwzięcie. Otwarcie drzwi klubu mogę porównać chyba tylko do wyciągnięcia zawleczki z granatu, po tym procederze już wszystko toczy się samo, ostatnie korekty i poprawki nie są w stanie opóźnić wybuchu, który tego wieczoru odbił się echem chyba nawet na przedmieściach Babilonu. Ale po kolei.

 Tak było w roku 2010

fot. Marek Jamroz

Publiczność zgromadzona tłumnie od pierwszych momentów koncertu, zaopatrzona w nieodłączne atrybuty współczesnego koncertowicza, czyli plastikowe kubki ze złocistą cieczą, numerki z szatni oraz wszelakiej maści smartfony i dumbfony oczekiwała na posiedzenie Gabinetu Looster. Adam Szczebel, Robert Wiktorowicz, Piotr Wróbel i Rafał Wrona nie kazali na siebie długo czekać. Szybko pojawili się na scenie, ukłonili się widzom i rozpoczęła się opowieść. Moja pierwsza styczność z Gabinetem Looster to marcowy koncert Pidżamy Porno, na którym również wystąpili na suporcie. Nie miałem pojęcia czego się spodziewać po tej londyńskiej kapeli, ale muszę przyznać że kupili mnie od razu. Byłem zaskoczony tym co zaprezentowali i stwierdzam że od tej pory zaskakują mnie oni cały czas, stawiając pytania, na które każdy musi odpowiedzieć sobie sam. Ich muzyka z pozoru łatwa prosta i przyjemna, posiada drugie dno, a pod nim również i trzecie i czwarte. Mimo że od marca widziałem ich na żywo jeszcze kilkukrotnie, za każdym razem odkrywam coraz więcej i więcej. Liryczne teksty Adama pokryte akustycznymi dźwiękami gitar poruszają i skłaniają do refleksji. I jest to możliwe nawet a może dzięki temu że żywy rytm nie pozwala ustać w miejscu.

fot. Artur Grzanka

fot. Artur Grzanka

Mogę śmiało stwierdzić że Gabinetu Looster nie da się porównać do niczego co znam, wróżę panom wielką karierę i ogromny sukces. Zespół zaprezentował osiem numerów, w tym nowość pt. Łezka. Jeśli ktoś nie zna twórczości Gabinetu, można się z nią zapoznać na soundcloudzie, nie tak dawno temu kapela ku uciesze fanów wypuściła większość swoich piosenek do darmowego odsłuchu, szczerze polecam. Po wybrzmieniu ostatnich dźwięków Adam podziękował za wsparcie i ciepłe przyjęcie, po czym zespół zwolnił miejsce dla gwiazdy wieczoru.

Zespół Hey, czyli Katarzyna Nosowska, Paweł Krawczyk, Marcin Żabiełowicz, Robert Ligiewicz, Jacek Chrzanowski i Marcin Zabrocki to przeszło dwadzieścia lat muzycznej działalności, jedenaście albumów studyjnych, dziesiątki nagród oraz wyróżnień i ugruntowana pozycja jednego z najlepszych rockowych zespołów alternatywnych na polskiej scenie. Ich muzyka nie daje się jednoznacznie skwalifikować, z płyty na płytę zespół ewoluował, szukał nowych rozwiązań, zmieniał stylistykę i eksperymentował. Efektem tego jest niesamowity dorobek artystyczny, a ich muzyką nie sposób się znudzić. Niesamowicie charyzmatyczna Katarzyna Nosowska emanuje magnetyzmem, a słowa wypływające z jej ust wibrują w głowie jeszcze długo po zakończeniu występu.

Tak było w Dublinie

fot. Marek Jamroz

fot. Artur Grzanka

Na koncerty Heya, kiedy jeszcze mieszkałem w Polsce uczęszczałem regularnie i wiedziałem czego mogę się spodziewać, ale mimo tego uważam Londyński występ za jeden z najlepszych koncertów na jakich zdarzyło mi się znaleźć. Nie jestem jednak w stanie jednoznacznie stwierdzić, co sprawiło że ten koncert był tak wyjątkowy. Może była to niesamowicie dopracowana setlista, prezentująca przekrojowo wszystkie największe hity zespołu, pozostawiając również miejsce na nowości z dwóch ostatnich płyt. Może była to publiczność – nie dało się nie odnieść wrażenia że nikt nie znalazł się w tym miejscu przypadkowo, każdy chłonął koncert wszystkimi zmysłami słuchając, patrząc i wręcz czując muzyką, która odbijała się echem w głowach widzów. Może w końcu była to sama Katarzyna Nosowska, jak zawsze tajemnicza i kochana, emanująca magnetyzmem i ciepłem.

 

fot. Artur Grzanka

Pomimo jej niesamowicie wręcz oszczędnego ruchu scenicznego, emocje malujące się na jej twarzy podczas występu wzbudzają niesamowite poruszenie, a łezka którą nieraz zdarza się jej uronić ze wzruszenia, topi lód nawet w najbardziej zatwardziałych w sercach. Jednej z fanek, których było na Sali zdecydowanie więcej niż męskich koneserów twórczości Heya, udało się w trakcie koncertu przesadzić dość wysokich rozmiarów barierkę i wedrzeć się na scenę. Zamach powiódł się w stu procentach, a zamachowczyni udało się skraść uścisk wokalistki, której gazeli skok przez barierkę bardzo przypadł do gustu. Podczas występu mogliśmy usłyszeć nieśmiertelny Teksański, który pozostanie hitem chyba już na zawsze, a kolejne pokolenia będą nadał grały go na gitarach podczas ogniskowych spotkań. Nie zabrakło również Sic!, Do rycerzy…, A ty?, lirycznego Umieraj stąd a nawet Dancing with tears in my eyes, czyli coveru bardzo popularnej w latach 70 brytyjskiej grupy Ultravox. Po koncercie grupka fanów czekająca na swojego idola nie doznała zawodu i mogła zrobić sobie zdjęcia z Kasią, a nawet spróbować Heyowego tortu.

Hey w Dublinie

fot. Marek Jamroz

Mimo upływających lat zainteresowanie muzyką Szczecińskiego zespołu nie słabnie, a oni sami nadal pozostają aktywni, w tym roku będzie można zobaczyć ich jeszcze raz na żywo – tym razem w Toruniu gdzie wystąpią już 16 grudnia na koncercie unplugged promującym nowe wydawnictwo Hey w filharmonii. Szczecin unplugged. Londyński koncert był dla mnie niemal magicznym doświadczeniem, pozostawiając po sobie satysfakcję zmieszaną z uczuciem niedosytu. Na szczęście Katarzyna Nosowska powróci na wyspy już na wiosnę – tym razem solowo – aby uświetnić swą obecnością dwudniowy festiwal Buch Fest, na który już z tego miejsca serdecznie zapraszamy.

Tomasz Wybranowski: Walcząca z gniewem - rozmowa z Katarzyną Nosowską, wokalistką, duszą i sercem grupy Hey

Tomasz Wybranowski. Roztoczanin z serca Zamojszczyzny, rocznik 1972. Absolwent polonistyki na UMCS (specjalność edytorsko – medialna). Studiował także jako wolny słuchacz filozofię i politologię. Doktorant wydziału Nauk Politycznych UMCS. Pracował w radiu Centrum, Puls, Top, oraz kieleckim TAK, był korespondentem radiowej „Trójki”. Publikował (i publikuje) w pismach „Próba” , „Dziennik Wschodni”, „Kurier Lubelski” , „Praca i Życie Za Granicą”, „Nowej Okolicy Poetów”, „Zamojskim Kwartalniku Kulturalnym”, magazynie „Kontury”, miesięczniku „Dziś”. Korespondent tygodnika „Przegląd” w latach (2006 – 2012), redaktor dwumiesięcznika „Imperium Kobiet i kwartalników Kontury oraz Zamojski Kwartalnik Kulturalny. Publikuje w tygodniku „Uważam Rze”. Od 2005 roku w Irlandii. Na przełomie 2005/2006 był redaktorem naczelnym tygodnika „Strefa Eire”. W latach 2006 – 2008 wydawca i redaktor naczelny miesięcznika „Wyspa”. Wydał trzy przewodniki po Irlandii „Irlandzki Niezbędnik. Irish ABC”. W latatch 2008 - 2012 nieprzerwanie redaktor naczelny tygodnika (później miesięcznika) „Kurier Polski”. W latach 2008 – 2009 był także irlandzkim korespondentem Polskiego Radia i Informacyjnej Agencji Radiowej. Współpracował także z Radiem Vox. Obecnie nieprzerwanie wydawca i prezenter programu „Polska Tygodniówka” (ponad 270 wydań)  nadawanego w każdą środę w dublińskiej rozgłośni NEAR 90, 3 FM. W każdy piątek (10.00 – 11.00) w Radiu WNET (Polska) pojawia się jego autorski program „Irlandzka Polska Tygodniówka”. Cykl programów o historii muzyki światowej „Muzyczne Terapie” gości także w austriackim Radiu FRO. Autor czterech tomików wierszy („Oczy, które...” 1990,  „Czekanie na świt” 1992,  „Biały” 1995 i najnowszy „Nocne Czuwanie”). Jego wiersze drukowano w ponad dwudziestu antologiach poetyckich (ostatnio „Harmonia Dusz” Warszawa 2011). Na początku roku 2013 ukaże się specjalna wersja zbioru „Nocne Czuwanie” wraz z audiobookiem (wydawnictwo Kontury). Rok 2011 przyniósł nominację do nagrody „Polak roku w Irlandii”. Tomasz Wybranowski wyróżniony został przez środowiska polonijne w Irlandii nagrodą „dziennikarz roku 2010”. Doktorant wydziału Nauk Politycznych UMCS. Przygotowuje dwie publikacje na temat polskiej muzyki rockowej w czasie zrywu wolnościowego 1977 – 1990. Do tej pory ukazało się jego pięć artykułów naukowych poświęconych mediom, głównie imigracyjnym. Od czerwca 2015 tomek prowadzi Listę Przebojów Polisz Czart, która dzięki niemu rozpoczęła swoje drugie życie  Aby poczuć klimat audycji Tomka, zapraszam do wysłuchania znakomitego programu poświęconemu Grzegorzowi Ciechowskiemu. Można posłuchać go tutaj

Poniższy wywiad Tomka Wybranowskiego miał swoją premierę na  www.tygodnikprzeglad.pl

Kiedy piszę: „dom to nie miejsce, lecz stan”, naprawdę w to wierzę

– Fani dobrej piosenki z tekstem smakują wciąż twój album „Osiecka”. Odnoszę wrażenie, że symbioza dusz w tym przypadku wydała owoc w postaci tekstów do albumu „Miłość! Uwaga! Ratunku! Pomocy!”.

– Rzeczywiście, tak intensywne obcowanie z twórczością bodaj najlepszej polskiej tekściarki zobowiązuje. Poprzeczka automatycznie zostaje umieszczona wyżej. To bardzo mobilizujące.

– Trudno pisać teksty czy wiersze, wiedząc, że prawie wszystko już zostało powiedziane. Pozostają tylko odcienie?

– Świadomie dokonałam wyboru polegającego na penetrowaniu tematów związanych z tym, co skrywa cielesna powłoka. Faktycznie po tylu latach pisanie sprowadza się do rozpaczliwych prób ujęcia…

– Zdecydowanie uciekasz w swoich tekstach od publicystyki, komentarzy szarości, która nas otacza. Z całym tym tuwimowskim „chamstwem na wyżynach władzy”. Czy to oznacza, że nic cię nie denerwuje ani nie wkurza?

– Denerwuje mnie wiele rzeczy. Poświęcam dużo czasu na walkę z gniewem, który czasem mnie opanowuje. To jedna z wyjątkowo destrukcyjnych emocji.

– W piosenkach z nowej płyty każdy słuchacz znajdzie jakąś cząstkę siebie. Dlaczego boimy się miłości, ciepła i pozytywnych relacji, choć każdy o tym marzy? Czy ty sama odnalazłaś receptę na udany związek i rozpisanie siebie w życiu?

– Boimy się, ponieważ przeczuwamy trudność, która się pojawi z całą pewnością, gdy zdecydujemy się wejść w prawdziwie głęboką relację z drugim człowiekiem. Zagrożone jest głównie nasze ego, przyzwyczajone do sprawowania władzy, a które musi oddać tron w obliczu miłości, która jest dawaniem. Dla mnie miłość to wyzwanie, które warto podjąć, które przepięknie rozwija.

fot. Monika S. Jakubowska

– Stąd tytuł płyty „Miłość! Uwaga! Ratunku! Pomocy!”? Nieco przewrotnie…

– Tytuł musi być. Nie trzeba do tytułu dorabiać rozbudowanej ideologii.

– Mnóstwo emocji, z których wyziera smutek. Czasem rezygnacja. Dlaczego?

– Czekam na moment, w którym będę w stanie zmierzyć się z materią pisania w oparciu o szczęśliwą odsłonę egzystencji. Obecnie jest to niemożliwe, ponieważ to zadanie dla najwybitniejszych mistrzów pióra. Ja szczęśliwe momenty po prostu przeżywam, a opisuję te przykre. Ta płyta „MURP” stwarza możliwość, by rozliczyć się z emocjami, przyjrzeć im bardziej wnikliwie i spróbować je z siebie zrzucić.

– Czy gwiazdy sceny powinny zabierać głos w sprawach społecznych lub politycznych? Od wielu lat młode pokolenia Polaków narzekają na brak autorytetów. Jak myślisz, z czego to wynika? Z lęku przed zaszufladkowaniem czy z przekonania, że sztuka to nieskażona enklawa?

– Gwiazdy z reguły wiedzą, czy zabieranie głosu w sprawach ważnych społecznie leży w ich naturze. Jeśli tak, dają temu wyraz w swojej sztuce. Ja świadomie unikam wykorzystywania przestrzeni, jaką jest sztuka, do komentowania rzeczywistości wykraczającej poza sferę emocji, poza jednostkę.

fot. Monika S. Jakubowska

– Myślałaś kiedykolwiek o emigracji? Czy były takie chwile, kiedy mówiłaś w duchu: Dość, czas na zmiany?

– Myślę, że mogłabym zamieszkać w wielu miejscach na świecie i nie dlatego, że w Polsce mam czegoś dość. Kiedy piszę: „dom to nie miejsce, lecz stan”, naprawdę w to wierzę.

- Katarzyna Nosowska – gwiazda (choć nie lubisz tego określenia), ale mama, pani domu, kucharka… Masz sztab ludzi, który pomaga ci w domowych zajęciach?

– Wszystkim zajmuję się sama. I bardzo to lubię.

– Panicznie boisz się pochwał. Mało tego, takie wypowiedzi zamykają cię… Ale gdy chwali cię twój syn, to…

– Jestem prawdziwie szczęśliwa.

– Muzycznie na nowej płycie dzieje się wiele nowych rzeczy. Ortodoksyjni fani z czasów „Fire” czy „?” twierdzą, że to już nie Hey.

– Ortodoksja w żadnej dziedzinie nie jest dobra. Myślę, że gdybyśmy grali wciąż tak samo jak na „Fire” czy „Ho”, byłoby to niestrawne nie tylko dla nas, ale również dla nich. Hey zawsze był zespołem, który nagrywa płyty takie, jakie chce. Cały czas się rozwijamy, poszukujemy nowych rzeczy i „MURP” jest właśnie efektem rozwoju muzycznego, poszukiwań i – mam nadzieję – dojrzałości muzycznej.

– Z faktury utworów może wynikać to, że kompozycje na nowy krążek powstawały na instrumentach klawiszowych, a nie na gitarze. Elementy taneczne, sporo elektroniki najnowszej, ale i poczciwe dźwięki z Mooga czy Wurlitzera.

– Utwory powstawały zarówno na instrumentach klawiszowych, jak i na gitarze. Instrumenty, na których powstają kompozycje, nie są aż tak istotne. Ważny jest pomysł oraz późniejsza jego aranżacja. Tak się akurat złożyło, że zarówno Wurlitzer, jak i Moog świetnie wpisały się w płytę i bardzo dobrze współbrzmią z naszym dotychczasowym instrumentarium.

fot. Monika S. Jakubowska

– Marcin Bors – wasz producent – odblokował was na swój sposób. Po raz pierwszy Hey brzmi soczyściej, płynnie, dźwięki płyną łagodnie jak rzeka.

– Myślę, że tak. Współpraca z Marcinem Borsem układała nam się bardzo dobrze. Marcin ma dużą wiedzę i talent, a jednocześnie umie rozładowywać stres. Zrobiłam z nim dwie płyty i wiem, że on dysponuje jakimś tajemniczym zaklęciem, które potrafi wycisnąć ze mnie więcej, niż wydaje mi się, że potrafię. Praca z nim to czysta przyjemność. Muszę jednak dodać, że efekt finalny jest również zasługą moich kolegów z zespołu, którzy włożyli w tę płytę wiele serca i ogrom pracy.

– Niemal u progu nowego roku czego życzyć tobie i rodzinie?

– Spokoju. W tym słowie mieści się wszystko.

Katarzyna Nosowska – jedna z najważniejszych polskich wokalistek rockowych, która podbiła serca słuchaczy barwą głosu oraz poruszającymi tekstami. Od 1992 r. nieprzerwanie w Hey, który jest najczęściej nominowanym zespołem w historii nagród Fryderyk. Podczas ostatniej ceremonii płyta „Hey MTV Unplugged” została nagrodzona trzykrotnie. Katarzyna zaś została m.in. autorką i wokalistką roku. Hey nagrał dotychczas dziewięć płyt studyjnych i trzy koncertowe. Od kilku tygodni znakomicie sprzedaje się dziewiąty krążek zespołu „Miłość! Uwaga! Ratunku! Pomocy!”. Kiedy Hey nabierał sił do nowych wyzwań artystycznych, ukazywały się solowe płyty Katarzyny Nosowskiej: „Puk puk” (1996), „Milena” (1998), „Sushi” (2000), „UniSexBlues” (2007), „Osiecka” (2008). W latach 2002-2004 wspomagała wokalnie punkową legendę, grupę Dezerter. Zaśpiewała także m.in. na albumach Świetlików, Voo Voo, Pidżamy Porno, Ścianki czy Michała Żebrowskiego.
 

 autor Tomasz Wybranowski , Listopad 29, 2009

Nigdy nie chcieliśmy być gwiazdami - z Kasią Nosowską rozmawiają Monika S. Jakubowska i Sławek Orwat

fot. Monika S. Jakubowska

Sławek Orwat: W roku 1997 byłem mieszkańcem dotkniętego powodzią Wrocławia. Dziś mam możliwość osobistego podziękowania tobie Kasiu i zespołowi Hey za utwór, który nabrał wówczas rangi symbolu. „Moja i twoja nadzieja” była dla nas wtedy czymś więcej niż tylko piosenką. Stała się hymnem, który niczym bumerang wielokrotnie jeszcze powracał podczas przeróżnych akcji niesienia pomocy. O czym myślałaś pisząc ten tekst? 

fot. Monika S. Jakubowska

Kasia Nosowska: To była klasyczna piosenka o miłości bez żadnych głębokich podtekstów. Potem wydarzyła się ta tragedia na skalę krajową, a być może nawet europejską. Okazało się, że potrzebna jest piosenka, która mogłaby zjednoczyć ludzi, dodać otuchy tym, którzy zostali tą tragedią bezpośrednio dotknięci i sprowokować do niesienia pomocy tych, którzy mieszkali z dala od miejsc, które niemal zatonęły. Ja bym tego nie wymyśliła, ale ktoś w tamtym czasie zapytał, czy możemy tę piosenkę ofiarować na taką akcję. Wiadomo było, że jeśli to zrobimy, może się ona przydać w sensie poza rozrywkowym po to, żeby świat był nieco lepszy i żeby ludziom było nieco łatwiej żyć. Tu nie było żadnych dylematów i długich rozkminek, czy warto. Była to decyzja natychmiastowa - oczywiście, że tak! Potem doszło do wspólnego nagrania z wieloma artystami i mam nadzieję, że w jakimś małym choćby procencie akcja ta przyczyniła się do tego, że wielu ludziom było łatwiej.

fot. Monika S. Jakubowska

Sławek: Skąd wziął się pomysł, abyś zaśpiewała tę piosenkę w duecie z Edytą Bartosiewicz? 

Kasia: Wersja z Edytą powstała znacznie wcześniej. Bardzo nam się podobało jak śpiewa, a że kolegowaliśmy się trochę, łatwo było wystosować zaproszenie.

fot. Monika S. Jakubowska

Sławek: 22 lata temu ukazał się krążek, który po dziś dzień jest Waszym symbolem. Fire zawiera mnóstwo fantastycznych do dziś śpiewanych przez Ciebie na koncertach piosenek. Jak patrzysz z perspektywy ponad 20 lat na tę płytę?

Kasia: Ta płyta zawsze będzie czymś nieprawdopodobnie dla nas istotnym, ponieważ od niej wszystko się zaczęło. To jest kamień węgielny położony pod to, co potem się wydarzyło. Oczywiście, że wszystko mogło potoczyć się zupełnie inaczej. Mogło być przecież tak, że ta płyta w tym samym wymiarze z dokładnie takimi samymi tekstami i z takim samym brzmieniem pojawiłaby się i nic by z tego wielkiego nie wynikło. Jakoś tak przedziwnie splotły się kosmiczne okoliczności, że to właśnie ten album sprawił, iż bez żadnego wsparcia w postaci super grubych korzeni artystycznych, albo tak zwanych szerokich pleców czy innego wspomagania z zewnątrz, życie poszczególnych członków zespołu Hey wskoczyło na tak nieprawdopodobny tor, że stało się od tego momentu niemal bajkowe.

fot. Monika S. Jakubowska

Ponieważ wychodzę z założenia, że oprócz snu, to praca pochłania każdemu z nas najwięcej czasu i jeśli człowiek pracuje po to, aby utrzymać rodzinę, utrzymać samego siebie i ta praca nie sprawia mu żadnej radości, to uważam, że jest to wielkie nieszczęście, dlatego uważam, że mamy nieustający powód do tego, aby czuć się osobami wybranymi i organicznie non stop odczuwać wdzięczność za to, co nam się przytrafiło, bo to jest naprawdę niezwykłe. Wiadomo, że nie żyjemy tak jak zagraniczne gwiazdy, którym złote łańcuchy pobłyskują u szyi (śmiech), ale my tego jako ludzie nie pragniemy. Jesteśmy ze Szczecina i przeżywaliśmy różnego rodzaju rozterki jako dzieciaki, jako nastolatkowie itd. Mamy świadomość tego, czym tak naprawdę jest zwyczajne życie i jak ono potrafi być ciężkie.

fot. Monika S. Jakubowska

Monika S. Jakubowska: Musieliście pukać do wielu drzwi, aby udało się nagrać Fire? 

fot. Monika S. Jakubowska

Kasia: To nie były takie czasy jak teraz. Wiem, że teraz dopchać się do tak zwanej miski z wodą jest niezwykle ciężko. Jest bardzo wiele utalentowanych osób, które rzeczywiście mają problem z tym, aby szerzej zaistnieć. W tamtych czasach mieliśmy chyba wielkie szczęście, bo to był właściwie taki pierwszy moment, kiedy Polska przestała być uciemiężona przez system, wszystko zaczęło się nagle otwierać i można było poczuć ewidentną zmianę. To nie jest tak, że my jako zespól Hey wzięliśmy się z choinki. Miałam 15 lat, kiedy zaczęłam śpiewać, a jak powstał Hey, miałam 21, więc przez te wszystkie lata poprzedzające tego Heya z 1993 roku, cały czas śpiewałam. Śpiewałam absolutnie bez żadnych pretensji do wielkiej kariery, śpiewałam w piwnicy, śpiewałam w "milionie" różnych składów, śpiewałam heavy metal, po prostu cieszyło mnie, że to robię. Nagrywaliśmy w piwnicy demówki na „Kasprzaka” i byliśmy szczęśliwi, że udało się nam uzyskać w miarę dobre brzmienie.

fot. Monika S. Jakubowska

Sławek: Szklana Pomarańcza, Włochaty, Kafel...

Kasia: To były akurat zespoły, którym cokolwiek się przytrafiło. Śpiewałam też w takich składach, które nawet nie zagrały koncertu.

Sławek: Jakiś czas temu rozmawiałem z Darkiem Krzywańskim. Wspominał pionierskie czasy muzyki elektronicznej. Opowiadał o tym, jak to niczym MacGyver z najdziwniejszych przedmiotów składał pierwsze instrumenty elektroniczne własnego pomysłu.

Kasia: Dostałam kiedyś od Darka Krzywańskiego, który był mózgiem i założycielem Kafla wszystkie nasze stare nagrania. Jak na tamte czasy, to było naprawdę coś, tym bardziej, że ten jego sprzęt sami "na garbie" wnosiliśmy do pociągów i przewoziliśmy na koncerty. Godzinami staliśmy na dworcu w Czerwonce, aby załapać się na pociąg z przesiadkami i dostać się z powrotem do Szczecina. To nie było tak, że nagle postanowiłam śpiewać i nagle wszystko stało się cudowne. My naprawdę długo terminowaliśmy w warunkach, które były niezłą szkołą życia, jakże często urągających etosowi artysty. Trzeba było po prostu zacisnąć zęby i napierać. Wydaje mi się, że młodzieży w tych czasach jest tak ciężko, ponieważ oni nie mają tej zaprawy. Tak to widzę. Pragną sukcesu i wydaje im się, że łatwo jest być dziś tak zwaną gwiazdą

fot. Monika S. Jakubowska

Monika: Brakuje im według Ciebie cierpliwości? 

Kasia: Sądzę, że to są czasy. Czasy są takie, że ci ludzie są bardzo zagubieni. Myślę, że miesza im się w głowach lista priorytetów. My nigdy nie chcieliśmy być gwiazdami. Ja zawsze chciałam śpiewać.

fot. Monika S. Jakubowska

Sławek: Nie sądzisz, że to ich zagubienie jest po trosze wynikiem działania mediów? Czyż współczesne programy telewizyjne, których celem podobno jest wyłonienie talentów, swoją na wyrost rozdmuchaną formą nie zacierają w głowach młodego człowieka zdroworozsądkowego spojrzenia na realne możliwości zaistnienia w show biznesie?

Kasia: Myślę, że tak. To są programy, z których wyszło na świat kilka zacnych osobowości artystycznych, ale to byli artyści już ukształtowani. Oni komponowali, oni sami pisali teksty. Jest tylko kilka takich nazwisk. Większość młodych ludzi myśli, że jeśli mają piękne głosy, to wystarczy pójść do programu. Uważam, że głos to nie jest wszystko. Oni marzą, żeby zawojować świat, żeby to było stabilne, żeby trwało 30 lat i żeby z tym można było sobie życie powiązać, a tak naprawdę mają super głosy, ale nie mają piosenek, nie mają daru do komponowania utworów, nie mają daru do pisania tekstów i są - wiem, że zabrzmi to brutalnie - marionetkami w rękach osób, które… niby się znają.

Monika: Czyli, że nasze czasy można określić jednym słowem - Instant?

Kasia Nosowska z Tomkiem Likusem (BUCH IP) - organizatorem
wszystkich koncertów grupy Hey na Wyspach
fot. Sławek Orwat / Monika S. Jakubowska

Kasia: Tak, dokładnie i myślę, że dlatego należy bardzo uważać, a młodzi ludzie mają to do siebie,  że tego nie wiedzą, bo... są młodzi.

Monika: Pisząc teksty, bardziej zaglądasz w przeszłość, starasz się patrzeć w przyszłość, czy dzieją się one tu i teraz?

Kasia: Myślę, że są to zawsze komentarze do tego, co wydarzyło się w czasie pomiędzy jedną, a druga płytą. Moja codzienność nie wygląda fajerwerkowo. Codzienność osoby, która zajmuje się wystawaniem na scenie, jest po prostu zwykłą codziennością każdego człowieka. Nie wyleguję się do piętnastej w łóżku, tylko wstaje o 7:30. Budzę syna do szkoły, robię mu śniadanie, wożę go czasami do tej szkoły, potem sprzątam mieszkanie, regularnie gotuję obiady, jeżdżę po zakupy, a oprócz tego wydaje mi się, że mam bardzo chętne i zainteresowane światem ucho i oko.

A jak już człowiek przestanie koncentrować się na sobie i posłucha tego, co mówią ludzie, to... jest to chyba jakiś dar, że nasza kanapa - moja i Pawła jest taką naszą kozetką psychologiczną. Mamy dom, do którego często ktoś wpada i my to lubimy. Nie ma u nas potrzeby dzwonienia pięć tygodni wcześniej, żeby się zapowiedzieć, tylko... jakby co, to jesteśmy. Okazuje się, że bardzo dużo ludzi przychodzi do tego miejsca i mówi. Wystarczy wtedy tylko słuchać. Nagle okazuje się, że nie dość, że moje życie jest ciekawe, bo mam rodzinę, mam różne relacje z ludźmi, mam swój związek, mam swoje przeżycie związane z byciem matką, albo z obserwacją mojej codzienności, to jeszcze słyszę to, co mówią inni i to wszystko jest tak inspirujące, że można by było walnąć jakieś pięć, albo pięćdziesiąt tomów na ten temat, tylko… się nie potrafi.

Sławek: Czy w twoich tekstach więcej jest twoich własnych przeżyć, czy bardziej inspirują cię wspomniane przed chwilą rozmowy z ludźmi?

Kasia: Trudno mi ująć to procentowo. Oba źródła inspiracji w zależności od sytuacji uważam za cenne.

Sławek: Czy tekst do utworu "Dreams" dlatego napisałaś po angielsku, że w tamtych czasach polskie media nie były jeszcze gotowe na prezentację piosenek o takich zjawiskach jak pedofilia, czy dlatego, że chciałaś ten problem wykrzyczeć światu?

Kasia: W tamtych czasach, podobnie jak teraz, chyba nie marzyliśmy o świecie. Były wprawdzie propozycje, żebyśmy wypowiadali się dla świata, ale byliśmy raczej skrojeni na miarę naszych lokalnych potrzeb. To ciekawe, bo mój tata ma kolosalny problem z tym utworem, mimo że nie mam takiego osobistego doświadczenia. Pisząc ten tekst, byłam zainspirowana czyimś doświadczeniem.

fot. Monika S. Jakubowska

Pedofilia jest obecnie tematem na czasie, ale ten tekst powstał 20 lat temu i wtedy nie był to temat popularny, a jednakowoż świadomość tego, że takie rzeczy na świecie istnieją, dla osoby względnie wrażliwej, jest tak przerażająca i tak poruszająca, że zainspirowana czyimś doświadczeniem, stwierdziłam wtedy, że to jest mój temat i że ja muszę o tym opowiedzieć. Chyba na tamten czas... w szczególności na tamten czas, nie potrafiłam znaleźć słów po polsku, żeby napisać to w sposób, który byłby taki, jak należy. Tekst angielski jest żenujący, ponieważ nie władam językiem angielskim w takim stopniu, jakim władam polskim i to mnie zawsze bolało i krępowało. Dlatego w pewnym momencie przestaliśmy używać jakichkolwiek obcych języków i skoncentrowaliśmy się tylko na języku polskim. To w nim potrafię być dowcipna jak trzeba, mocna jak trzeba, potrafię stworzyć nowe kombinacje pośród słów, a w żadnym innym obcym języku nie stać mnie na to. Myślę, że jest to tak silny temat, że być może chciałabym do niego wrócić i spróbować napisać o tym po polsku, ale do tego naprawdę trzeba mieć siły.

fot. Monika S. Jakubowska

Sławek: Nie sądzisz, że obecnie jest najwłaściwszy moment, aby to zrobić? Chyba nigdy wcześniej pedofilia nie była medialnie tak napiętnowana jak obecnie, a stanowczy głos artystów mógłby być niezwykle skutecznym orężem?

Kasia: Gos artysty orężem w walce z pedofilią? Nie sądzę. W nagłośnieniu tematu, wspieraniu ofiat - pewnie tak.

Monika: Kontynuując wątek twoich tekstów, czym w Twojej poetyce jest "koncentracyjny parapet"?

fot. Sławek Orwat

Kasia: Wiemy czym były koncentracyjne obozy i oby to się już nigdy nie powtórzyło. Były to miejsca, gdzie człowiek, który jest istotą szczególną, cudowną, świeżą, doskonałą, maltretowany przez inne istoty ludzkie, co jest bolesne i przerażające, podupada w bardzo krótkim czasie. Być może w "Miłość! Uwaga! Ratunku! Pomocy!" użyłam zbyt mocnego określenia, ale rzeczywiście jestem dla roślin niczym oprawca.

Monika: Zadałam Ci to pytanie, ponieważ mam na ten temat własną teorię. Są takie sytuacje, że ktoś czeka na kogoś w oknie przez wiele godzin. Ten ktoś nie wraca i wtedy taki parapet też może być koncentracyjny, bo ktoś jest wtedy więźniem takiego parapetu.

Kasia: To jest możliwe, aczkolwiek ja miałam na myśli to, że bez pragnienia czynienia krzywdy istotom żywym, czyli roślinom, tak się czasem dzieje, że jestem w stanie je "zamordować", chociaż je kocham i potrafię o nie dbać.

fot. Monika S. Jakubowska

Sławek: Żyjemy w czasach, w których zachwiana została równowaga w przyrodzie i harmonia w tradycyjnych relacjach rodzinnych, jakie obowiązywały jeszcze w czasach naszego dzieciństwa. Jak myślisz, czy jest szansa na opamiętanie się decydentów we wprowadzaniu technologii za cenę wyniszczania świata i burzenia wartości, na których wyrosła nasza cywilizacja? Czy przypadkiem to nie my dziś żyjemy na "koncentracyjnym parapecie" korporacji i pozbawionych sumienia polityków? 

Kasia: Owszem, żyjemy. Przykro mi to stwierdzić, ale na opamiętanie się decydentów nie ma szans. Jedyna metoda na ocalenie to zwrócenie się do wewnątrz, pielęgnowanie człowieczeństwa w sobie, przypominanie sobie każdego dnia, że bycie człowiekiem zobowiązuje, a życie to dar.

Sławek: Grupa Hey od czasu wydania Fire do dnia dzisiejszego ewoluowała stylistycznie dość wyraźnie. O ile podczas koncertu wypadacie bardzo rockowo, o tyle płyty idą coraz bardziej w kierunku elektroniki.

Kasia: Tak było do teraz...

fot. Monika S. Jakubowska

Sławek: ...jaka więc stylistycznie będzie przyszłość zespołu Hey?

Kasia: Dokładnie nie jestem w stanie w paru zdaniach tego ująć, ale jako zespół działamy bardzo organicznie. Nie jesteśmy ludźmi, którzy w obrębie zespołu opracowują jakieś plany. My nigdy nie mamy planów. Wiemy ewentualnie, czego nie chcemy. Jedno jest pewne. Chyba to był duecik dwóch płyt z mocną chęcią nawiązania do elektronicznych klimatów. Czujemy już, że na pewno nie będziemy kontynuować tej drogi, ponieważ coś się zmieniło też i w nas.

Sławek:  Wrócicie do grunge'u?

Kasia: Do grunge'u!? Nie wypada! Grunge jest zahibernowany, jest cudowny i ważny dla bardzo wielu osób i chyba nie należy ruszać już nigdy tego tematu. Byłoby to zawsze jakieś współczesne i gorsze. To było związane tylko z tamtymi czasami. Na pewno jednak odchodzimy od klawiszowej ekstazy.

Sławek Orwat: Jaka więc będzie nowa płyta zespołu Hey?

Kasia: Trzeba poczekać do lutego. Warto!

Autorzy:

Monika S. Jakubowska - urodziła się w Suwałkach. Dzieciństwo spędziła w łazience, którą ojciec-artysta przy pomocy kuwet z wywoływaczem i utrwalaczem zamieniał w prowizoryczną ciemnię. Pierwsze zdjęcia DDR-owską lustrzanką Exakta wykonała w wieku 4 lat. W brytyjskiej stolicy znalazła swoje miejsce na ziemi. Zafascynowana jest przyrodą i codziennością ludzkiego życia. Dlatego obok uwieczniania artystów, pochłania ją fotografowanie ulicy. Zdjęcia Moniki łatwo zapadają w pamięć. Z wykształcenia jest anglistką, z zamiłowania dziennikarką, poetką, plastyczką i radiowcem. Przed laty była też wokalistką zespołów Blues Dla Małej i Shamrock. Przed kilku laty chciała zostać fotografem wojennym. Zamierzała wykonać fotografię, która odmieniłaby myślenie polityków do tego stopnia, aby zaniechali polityki zbrojeń. Niepoprawna marzycielka ostała na szczęście z nami, dzięki czemu możemy podziwiać londyńską codzienność... tą wielką i tą małą, ale zawsze widzianą poprzez szczere, subiektywne spojrzenie jej obiektywu.

Sławek Orwat - Muzyki słuchał wcześniej niż potrafił mówić. W dojrzałość wprowadził go stan wojenny. Przez półtora roku był redaktorem muzycznym tygodnika Wizjer oraz współorganizował dwie edycje WOŚP w Luton, gdzie także prowadził polskie programy w internetowym radio Flash i brytyjskim Diverse FM. W roku 2010 założył kabaret 3 x P, który wystąpił m.in podczas imprezy poprzedzającej zawody strongmanów Polska - Anglia. Z londyńskim magazynem Nowy Czas współpracuje od marca 2011 a od roku 2015 z portalem Polski Wzrok z siedzibą w Bedford (UK). W latach 2012 - 2014 prowadził autorską audycję Polisz Czart na antenie brytyjskiego radia Verulam w położonym niedaleko Londynu St. Albans. Program ten był przez rok także emitowany na platformie radiowej Fala FM z siedzibą w kanadyjskim Toronto, a od czerwca 2015 jest nadawany na antenie Radia Near FM w Dublinie (Irlandia). W lipcu 2012 związał się z warszawskim magazynem JazzPRESS, a w październiku tego samego roku z wychodzącym w Sosnowcu kwartalnikiem Lizard. Tłumaczenie jego wywiadu z Leszkiem Możdżerem ukazało się w brytyjskim magazynie London Jazz. Poza działalnością dziennikarską można go także spotkać w roli konferansjera. Największą imprezą, jaką miał okazję zapowiadać dla blisko 2,5 tysięcznej widowni był zorganizowany przez Buch IP 8-go marca 2014 londyński koncert Nosowskiej, Brodki i Marii Peszek. W styczniu 2014 współorganizował Wielką Orkiestrę Świątecznej Pomocy w Hull.