7 lutego w londyńskim Yamaha Music Store zagra polsko-brytyjski zespół pianisty Tomasza Żyrmonta - Groove Razors

Wywiad z liderem Groove Razors 

Tomaszem Żyrmontem znajduje się tutaj

3 listopada najznakomitsi Artyści jazzu już po raz ósmy jednoczą swoje twórcze siły podczas Londyńskich Zaduszek Jazzowych.

30 czerwca w londyńskiej Jazz Cafe POSK wystąpi założony przez polskiego pianistę Tomasza Żyrmonta znakomity Groove Razors!

Aleksandra Zachariasz i Tomasz Żyrmont - Zatraceni w muzyce...

Aleksandra Zachariasz i Tomasz Żyrmont

Założony w Londynie duet łączący w swojej twórczości elementy jazzu i soulu zespolone ze sobą harmonią zaplątanych beatów. Aleksandra Zachariasz i Tomasz Żyrmont z powodzeniem występowali już w takich londyńskich klubach jak The Spice of Life czy The Islington, a w roku ubiegłym rozpoczęli współpracę ze znanym angielskim producentem Bradleyem Cameroonem, w wyniku której powstał ich pierwszy singiel "Feeling", który gości obecnie w propozycjach do Listy Polskich Przebojów WNET Polisz Czart. Utwory Tomasza i Aleksandry są pełne mocy i zrealizowane z profesjonalnym zaangażowaniem, ale co najważniejsze, z ogromną miłością do dźwięków. Dlaczego ich artystyczne motto brzmi "Lost in Music"? Bo taka jest cała prawda o nich...

Tomasz Żyrmont (fot. Franco Chen)

Tomasz Żyrmont urodził się 19-go czerwca 1983 roku w Gorzowie Wielkopolskim. W roku 2007 ukończył Akademię Muzyczną w Katowicach uzyskując licencjat w klasie Fortepian jazzowy. Dwa lata później ukończył roczny program w renomowanej Guildhall School of Music and Drama w Londynie. Brał udział w londyńskim Jazz FM’s Discovery Show i trzykrotnie w East European Jazz Festival. Także trzy razy wystąpił na Uniwersytecie w Oxfordzie na zaproszenie Polskiej Unii Studenckiej. Na swoim koncie Tomasz ma również koncerty w Ambasadach Polski w Londynie i Brukseli, a także w ramach World Travel Market oraz w Chappell of Bond Street, gdzie brał udział w prezentacji fortepianów firmy Yamaha. W roku 2010 w Londynie wraz z założonym przez siebie zespołem Groove Razors nagrał album w całości zawierający jego autorskie kompozycje. Gościnnie na płycie wystąpili: Adam Baldych, Chriss Webb i Jono McNeil. Materiał z krążka emitowany był m.in. w Jazz FM London, Polskim Radio Londyn, Radio Belgrade 202 i w wielu innych stacjach radiowych. Współpracował z tak znanymi muzykami jak:Tony Kofi, Piotr Wojtasik, Laurie Lowe, Adam Baldych, Alex Hutchings, Francesco Mendolia, Wojciech Pilichowski, Andy Davis, Rick James, Chris Webb i Jono McNeil. Aktualnie mieszka w Londynie, gdzie aktywnie koncertuje, prowadzi zajęcia z fortepianu i komponuje. Na co dzień pracuje dla firmy Yamaha Music. Brał udział w: London Jazz Festival, Yamaha Music Live oraz koncertowałw takich krajach jak: UK, USA, Niemcy, Francja, Belgia i Luksemburg. 

Wywiad, jaki przeprowadziłem z Tomaszem Żyrmontem dla JazzPress-u w roku 2013 znajduje się pod http://slawek-orwat.blogspot.co.uk/2013/07/kazdy-z-nas-mia-inna-historie-muzyczna.html

Groove Razors

Groove Razors to wykonujący muzykę fusion kwintet założony w Londynie w roku 2009 przez Tomasza Żyrmonta i Laurie Lowe'a. Grupa od momentu powstania stała się jedną z najciekawszych tego typu formacji na londyńskiej scenie i do dnia dzisiejszego nieustannie wzbudza zainteresowanie wielu promotorów i stacji radiowych. Groove Razors wystąpił m.in. na World Travel Market London 2010, Jazz FM’s Discovery Show, Jazz FM’s Live w Roof Gardens, East European Jazz Festival, MOJO Monday w Boisdale of Canary Wharf, ARTerii Nowego Czasu oraz na Polskim Festiwalu na Ealingu. Muzycy zagrali też w wielu prestiżowych muzycznych klubach Londynu. Wspólnie z producentem Norbertem Skopińskim wydali swój pierwszy pełny album, który prezentuje oryginalne kompozycje autorstwa pianisty Tomasza Żyrmonta.

www.tomaszzyrmont.com

Moje spotkanie z Tomasz Żyrmont Trio podczas Jubileuszu 50-lecia POSK w Londynie

Tomek Żyrmont to jednak nie tylko Groove Razors. Tomasz to także znakomite Trio w składzie Tomasz Żyrmont - piano, Flavio Li Vigni - perkusja i Kuba Cywiński - kontrabas, które poziomem nie odbiega zbytnio od tego, do czego przez lata przyzwyczaił nas Groove Razors, a jednymi z jego największych atrakcji, które miałem okazje podziwiać na żywo w roku 2014 podczas uroczystości 50-lecia londyńskiego POSK było brawurowe wykonanie tematów: "Polskie drogi" Andrzeja Kurylewicza oraz "Sleep Safe and Warm" Krzysztofa Komedy z kultowego obrazu Romana Polańskiego "Dziecko Rosemary".

Aleksandra Zachariasz i Tomasz Żyrmont

Wspominając moją rozmowę z Tomaszem dla JazzPress-u z roku 2013, jestem przekonany, iż obydwa te motywy filmowe, nie pojawiły się w repertuarze jego Tria przypadkowo. We wspomnianym wywiadzie Tomek powiedział bowiem następujące słowa: "Chciałbym kiedyś napisać muzykę do filmu lub spektaklu teatralnego, a także zagrać moją muzykę w różnych odległych częściach świata. Staram się otwierać na nowe muzyczne i życiowe wyzwania. Bardzo ważny jest balans i właściwy kierunek. Najważniejsze, aby realizując swoje muzyczne marzenia mieć nadal szerokie spojrzenie na życie".

Aleksandra Zachariasz

Aleksandra Zachariasz jak mówi sama o sobie jest bardzo ambitną osobą, która stawia sobie w życiu cele i dąży do ich osiągnięcia. Jako zodiakalny byk jest uparta i może właśnie ta cecha pomaga jej spełniać marzenia. Uważa, że życie jest zbyt krótkie, dlatego stara się wykorzystywać każdą szansę, jaką zsyła jej los. Nigdy się nie poddaje, chociaż w głębi serca jest bardzo wrażliwą osobą. Zawsze uśmiechnięta i pełna pozytywnych wibracji. Muzyka pozwala jej wyrazić siebie, dlatego tylko będąc na scenie czuje, że naprawdę żyje. Jeszcze jako mała dziewczynka zawsze marzyła o tym, żeby śpiewać. Zawsze chciała występować na wielkich scenach i robić to, co naprawdę w życiu kocha. Oglądała wszystkie muzyczne programy, słuchała koncertów jej ulubionych artystów i wyobrażała sobie siebie za kilka lat.

Aleksandra Zachariasz

Muzyka jest z nią od początku. Cytując słowa Ray Charles’a mówi: "Muzyka jest częścią mnie. Jak moje żebra, moje nerki, moja wątroba, moje serce. Jak moja krew. Jest moją siłą, kiedy znajduję się na scenie. Jest mi potrzebna, tak jak jedzenie czy woda". Rodzice Oli bardzo szybko zorientowali się, że ich córka jest muzycznie utalentowana i zapisali ją do szkoły muzycznej, gdzie uczyła się teorii muzyki. kształcenia słuchu i gry na fortepianie. Zaczęła również uczęszczać na zajęcia wokalne. Brała udział w licznych festiwalach i warsztatach muzycznych. W wieku 13 latu skomponowała swoją pierwszą piosenkę pt. „Chwila”, do której tekst napisała także sama. Potem zaczęła śpiewać w zespole, grać koncerty i występować przed szerszą publicznością. Jej muzycznym patronem była, jest i będzie Aretha Franklin. Od dziecka słucha jej utworów, a z piosenką "You make me feel" jestem związana emocjonalnie, gdyż dzięki niej wygrała swój pierwszy festiwal. Uwielbia też słuchać Justina Nozuki. Jako wokalistka zespołu Mom I’d like to FUNK z powodzeniem pokazała się solo w 4 edycji The Voice of Poland.

Aleks w Lullaby

Była ponadto częścią formacji Lullaby, a jednej z jej ówczesnych piosenek możemy wysłuchać w klipie powyżej.  Obecnie podobnie jak Tomasz Żyrmont przebywa w Londynie.

3 listopada odbędą się VII Londyńskie Zaduszki Jazzowe - zaprasza Leszek Kulaszewicz

1 kwietnia w londyńskiej Jazz Cafe POSK wystąpi znakomita formacja jazzowa z polskim pianistą Tomaszem Żyrmontem Groove Razors!

Wywiad z Tomkiem Żyrmontem do przeczytania tutaj

30 października w Ognisku Polskim w Londynie wystąpi Tomasz Zyrmont Trio

50. urodziny POSK-u na jazzowo (Nowy Czas nr 201)

„POSK przetrwał 50 lat. Trudnych, naznaczonych walką z przeciwnościami, naznaczonych sukcesami i porażkami.” napisał Grzegorz Małkiewicz w swoim felietonie, który ukazał się w poprzednim numerze Nowego Czasu. POSK to ogrom przedsięwzięć i organizacji, o których nie posiadając choćby minimalnej wiedzy, nie mogę czuć się osobą kompetentną do wypowiadania się ani na temat sukcesów ani tym bardziej porażek, jakie na na przestrzeni pięćdziesięciu lat zapisały się na koncie instytucji mieszczącej się na 238-246 King Street w Londynie.

Mam jednak pewien osobisty powód, aby niezależnie od braku kompetencji, odczuwać do dostojnego jubilata trudny do racjonalnego wyjaśnienia rodzaj sympatii. Tak się składa, że wkrótce ja także będę obchodził swoje osobiste 50 lat istnienia, które również naznaczone było nieustanną walką z przeciwnościami, a ilość sukcesów i porażek, jakie przytrafiły mi się w ciągu pięciu dekad życia, podobnie jak w przypadku POSK, jest trudna do zbilansowania.

Tomasz Żyrmont

Tomasz Furmanek to najbardziej ceniona przeze mnie postać z wszystkich, jakie z POSK-iem mi się kojarzą [więcej o Tomku tutaj]. Tomka poznałem przed trzema laty podczas czwartych urodzin Jazz Cafe POSK, które dzięki znakomitemu występowi Krystyny Prońko [o czym pisałem tutaj], zapisały się w mej pamięci jako jedna z najpiękniejszych kart w historii moich pobytów w budynku na na King Street. 22-go lutego tego roku Tomasz zaprosił wszystkich sympatyków jazzu na koncert niezwykle ważny i zarazem uroczysty, będący jednym z kilku wydarzeń uświetniających obchody 50-lecia instytucji, na terenie której Polish Jazz Cafe od początku istnienia ma swoją siedzibę.

Flavio Li Vigni

Koncert zapowiadał się tym bardziej atrakcyjnie, iż na scenie mieli pojawić się artyści, których poziom nie tylko bardzo wysoko oceniam, ale dodatkowo miałem okazję przeprowadzać z nimi prasowe lub radiowe wywiady [tutaj] i już choćby z tych powodów zaproszenie Tomka przyjąłem z nieukrywanym entuzjazmem i radosnym oczekiwaniem. Ogromną niespodziankę sprawił mi popularny w naszym środowisku pianista Tomek Żyrmont, który tym razem nie przywiózł ze sobą doskonale znanej stałym bywalcom Polish Jazz Cafe formacji Groove Razors. Jego Trio w składzie Tomasz Żyrmont - piano, Flavio Li Vigni - perkusja i Kuba Cywiński - kontrabas już na otwarcie koncertu rozgrzało licznie zebraną publiczność. Stylistycznie Trio Tomasza Żyrmonta nie odbiegało zbytnio od tego, do czego przez lata przyzwyczaił nas Groove Razors. Niewątpliwą atrakcją tego występu były pomysłowe interpretacje muzycznych tematów z filmów: "Polskie drogi" (kompozycja Andrzeja Kurylewicza)

oraz "Sleep Safe and Warm" Krzysztofa Komedy z kultowego obrazu Romana Polańskiego "Dziecko Rosemary". Wspominając moją ubiegłoroczną rozmowę z Tomaszem Żyrmontem, jestem przekonany, iż te obydwa motywy filmowe, nie pojawiły się w repertuarze jego Tria przypadkowo. W wywiadzie, jakiego ten ceniony pianista udzielił mi w lipcu ubiegłego roku dla jednego z polskich magazynów jazzowych [szczegóły  tutaj], powiedział następujące słowa:

"Chciałbym kiedyś napisać muzykę do filmu lub spektaklu teatralnego, a także zagrać moją muzykę w różnych odległych częściach świata. Staram się otwierać na nowe muzyczne i życiowe wyzwania. Bardzo ważny jest balans i właściwy kierunek. Najważniejsze, aby realizując swoje muzyczne marzenia mieć nadal szerokie spojrzenie na życie". Jestem pewien, że Trio, jakie powołał do życia ten znakomity artysta, jest punktem startowym do kolejnego etapu w jego życiu artystycznym, a mając świadomość jego ogromnej pasji, wytrwałości i odwagi w nieustannym podnoszeniu sobie poprzeczki, z niecierpliwością czekam nie tylko na kolejne koncerty, lecz przede wszystkim na nowe kompozycje formacji Tomasz Żyrmont Trio, które - życzyłbym sobie tego bardzo - być może zaowocują debiutanckim albumem.

Kuba Cywinski

Podczas występu trojki  jazzmanow nasunęło mi się jeszcze jedno spostrzeżenie. Jakub Cywiński, [więcej o artyście tutaj] jest nie tylko znakomitym kontrabasistą, co wnikliwi obserwatorzy ARTerii Nowego Czasu z lipca 2011 zapewne doskonale zapamiętali [szczegoły tutaj]. Kuba dość często jest zapraszany do udziału w projektach innych twórców, które są później wysoko oceniane zarówno przez jazzowych ekspertów, jak i przez odbiorców, czego najlepszym przykładem jest choćby nagrany przed trzema laty przez Adama Bałdycha album Imaginary Room, który miałem przyjemność na naszych łamach recenzować [tutaj]. „Kuba jest muzykiem, który cały czas kreatywnie odkrywa dla siebie nowe brzmienia ” powiedział mi przed ponad rokiem goszczący w ramach London Jazz Festival Adam Bałdych [cały wywiad tutaj]. Myślę, że wysokie umiejętności Kuby Cywińskiego docenia także Tomek Żyrmont, który - poza udziałem w licznych jam session - niezbyt często zaprasza polskich muzyków do swoich stałych projektów. Czytelnikom, którzy dopiero od niedawna uczestniczą w koncertach odbywających się w Polish Jazz Cafe przypomnę, że Tomasz Żyrmont ukończył Akademię Muzyczną w Katowicach w klasie fortepianu jazzowego oraz roczny program w renomowanej Guildhall School of Music and Drama w Londynie. [Wiecej o Tomaszu Zyrmoncie można znaleźć tutaj] Występ jego Tria podczas obchodów 50-lecia POSK spotkał się - podobnie jak wielokrotnie miało to miejsce podczas koncertów Groove Razors - z owacyjnym przyjęciem klubowej publiczności.

Luiza Staniec pod artystycznym pseudonimem Luiza Es swoje największe sukcesy odnosiła przed kilku laty w Polsce, a jej świetny album jatoja długo nie schodził z anteny radiowej Trojki. Udział Luizy w koncercie z okazji 50-lecia POSK był wynikiem przypadkowego spotkania Tomasza Furmanka z tą utalentowaną wokalistką w kościele na Devonii, podczas którego Luiza podarowała mu właśnie krążek jatoja. Płyta zrobiła na Tomku duże wrażenie, które zaowocowało zaproszeniem Luizy Staniec do udziału w jubileuszowym koncercie. Tuz po występie formacji Tomasz Żyrmont Trio, Luiza przypomniała londyńskiej publiczności swoje największe przeboje z nagranego przed laty wydawnictwa, a także kilka nowych utworów skomponowanych już po roku 2008 w Wielkiej Brytanii. Wokalistka wykonała specjalnie przygotowany na tę uroczystą okazję materiał z towarzyszeniem własnego akompaniamentu fortepianowego i pomimo, że jej repertuar nie można zakwalifikować do stylistyki stricte jazzowej, jej występ został bardzo dobrze przyjęty i nagrodzony licznymi brawami przez wymagającą publiczność Jazz Cafe POSK.

Z Agatą Kubiak na widowni Jazz Cafe POSK

Myślę, że po tak udanym debiucie, ta obdarzona niezwykle zmysłowym głosem wokalistka, pianistka, kompozytorka i autorka tekstów będzie częściej pojawiać się w gościnnych progach londyńskiego serca polskiego jazzu. Przypomnę, że kilkanaście miesięcy temu piosenka Luizy "You May Be My Baby"' została zakwalifikowana do finału The UK Songwriting Contest, a stosunkowo niedawno Luiza Staniec ukończyła terapię dźwiękiem na The British Academy of Sound Therapy i obecnie pracuje nie tylko nad nowymi piosenkami, lecz także jest wykwalifikowanym sound terapeutą w założonym przez siebie Healing Sound Studio.

Luiza Staniec

Z recitalem Luizy Staniec wiąże się pewna ciekawa historia. Podczas ubiegłorocznego koncertu Agaty Kubiak w ramach drugiej edycji współorganizowanego przez Tomasza Furmanka Songsuite Vocal Festival, [szczegóły festivalu tutaj] towarzysząca mi wówczas na widowni Luiza Staniec nie kryła zachwytu nad młodzieńczą urodą i talentem Agaty. Tym razem miała miejsce sytuacja dokładnie odwrotna. Tuż przed rozpoczęciem recitalu Luizy spotkałem na widowni właśnie Agatę Kubiak, która z równie szczerym zachwytem przyglądała się wraz ze mną występowi Luizy i dopiero w jego trakcie dowiedziała się ode mnie o ubiegłorocznym odbiorze jej koncertu przez siedzącą przy fortepianie Luizę. Być może ten ciekawy zbieg okoliczności i wzajemny zachwyt, sprowokuje kiedyś obie panie do jakiegoś - choćby niewielkiego - wspólnego projektu artystycznego lub przynajmniej jednorazowego duetu. Sądzę, że w obliczu artystycznej intuicji Tomka Furmanka, jego zdolności organizacyjnych oraz talentu obu wokalistek takiej ewentualności nie można wykluczyć...

Alice Zawadzki to jedno z moich największych muzycznych odkryć ostatnich miesięcy, a jej fenomenalny występ podczas Sungsuite Vocal Festival pozostanie w mej pamięci na długie lata. Alice to urzekająca Brytyjka z polskimi korzeniami, które zauważalne są w niemal każdej sferze, od żywiołowego charakteru i typowo polskiej otwartości począwszy, a na scenicznej autokreacji skończywszy. O ile ubiegłoroczny koncert Alice Zawadzki wraz z towarzyszącymi jej muzykami stanowił fuzję jazzu, folku, muzyki etnicznej i rocka progresywnego, tym razem jej występ nie był podróżą w nieustannie zmieniające się klimaty i zaskakujące zmiany tempa. Mimo, że krytycy dopatrują się w jej śpiewie wpływów takich wokalistek jak Björk, Kate Bush czy Tori Amos, podczas pięćdziesiątych urodzin POSK repertuar Alice był nie tylko dla mnie absolutnym zaskoczeniem. W jazzowym opakowaniu Alice Zawadzki podarowała tym razem publiczności piosenki stylistycznie osadzone w muzyce okresu dwudziestolecia międzywojennego. Momentami można było wręcz usłyszeć echa piosenek Hanki Ordonówny i innych gwiazd tej epoki.

Szczególnie ujęła mnie wykonana przez Alice w języku polskim czarująca pieśń miłosna, której tekst odnalazła mieszkająca w Polsce bliska krewna jej babci. Podczas rozmowy w trakcie koncertu, Tomasz Furmanek powiedział mi, że wspólnie z Alice zastanawiali się, jakie utwory w języku polskim włączyć do programu. W efekcie doszli do wniosku, że właśnie coś z repertuaru siostry jej babci byłoby doskonałym pomysłem. O swojej polskiej rodzinie Alice Zawadzki wypowiada się z czułością i ogromnym szacunkiem. "Mam dużą rodzinę w Polsce. Córka mojej babci, czyli moja ciotka Zofia, która mieszka w Gdyni i jej dzieci, czyli moi kuzyni – Adam i Ania, którzy są mniej więcej w moim wieku. Mam z nimi bardzo dobry kontakt. Mam również rodzinę w Warszawie i w Białymstoku. Mój tato bardzo dba o to, aby nasze kontakty z rodziną w Polsce były bardzo bliskie. Jestem skłonna powiedzieć, że mogłabym tam nawet zamieszkać. Za każdym razem gdy ktoś mnie pyta, czy chciałabym zamieszkać w Polsce, pomysł ten wydaje się być coraz bardziej kuszący, pomimo że przeszkadzałaby mi bariera językowa".

Alice Zawadzki

Te słowa, jakimi podzieliła się Alice ze mną rok temu podczas wywiadu dla jednego z polskich pism jazzowych [tutaj], najlepiej świadczą o jej polskiej świadomości oraz przywiązaniu do kraju ojca. Alice Zawadzki ukończyła Royal Northern College of Music w Manchesterze, gdzie studiowała skrzypce klasyczne. Od wczesnych lat lubiła urywać się z zajęć i w miejsce klasyki fundowała sobie wizyty w klubach jazzowych, gdzie śpiewała, poznawała ludzi i brała udział w licznych jamach. Gdy Alice zorientowała się, że brakuje jej teoretycznej wiedzy jazzowej, zdecydowała się na podyplomowe studia w Royal Academy of Music w Londynie, gdzie uzyskała tytuł magistra wokalistyki i kompozycji jazzowej. Dziś jest jedną z najbardziej obiecujących młodych artystek, której talent raduje zarówno Polaków jak i Brytyjczyków. Jej dwa stylistycznie zupełnie odmienne występy, jakie miałem okazję zobaczyć i usłyszeć na przestrzeni kilku ostatnich miesięcy, pokazują, na jak wielkiej muzycznej przestrzeni ta utalentowana wokalistka i skrzypaczka potrafi się poruszać i jak ogromną posiada wyobraźnię. Wkrótce będziemy mogli podziwiać jej debiutacki krążek i nie będę ukrywał, że obok najnowszego albumu Miniki Lidke, który ma ukazać się lada moment, zapowiadana płyta Alice jest tą, na którą czekam z najwiekszą niecierpliwością.

Tomasz Furmanek

To był bardzo udany koncert. Tomasz Furmanek nie po raz pierwszy udowodnił, że potrafi w taki sposób podać jazz, iż jest on wykwintną ucztą i dla najbardziej wytrawnych koneserów improwizacji, jak i dla tych, którzy na co dzień takiej muzyki nie słuchają w nadmiarze. Każdy jubileusz jest okazją do posumowań. Podsumowania dotyczącego POSK-u jako instytucji z przyczyn podanych przeze mnie na wstępie niniejszej recenzji nie będzie. Posiadam jednak minimalną wiedzę na temat londyńskiego serca polskiego jazzu. Minimalną, gdyż pomimo, że nie należę do stałych bywalców Polish Jazz Cafe, na przestrzeni ostatnich lat miałem okazję uczestniczyć w kilku ważnych wydarzeniach odbywających się na terenie tego zasłużonego dla polskiej kultury klubu. Wspominam m.in. bardzo udany recital Dominiki Zachman z lipca 2011 [tutaj], czwarte i piąte (odbywające się wówczas w dużej sali widowiskowej) urodziny Jazz Cafe POSK, II edycję Songsuite Vocal Festival z roku ubiegłego czy też jazzową część WOŚP z roku 2012 [tutaj].

Plakat pamiętnych 4. urodzin Jazz Cafe POSK

Wydarzenia te pozwoliły mi wyrobić sobie opinię na temat tego, co ten jedyny jak dotychczas polski klub jazzowy na Wyspach ma do zaoferowania i jaką rolę w misji kulturotwórczej spełnia. Polish Jazz Cafe to nie tylko historia i rocznice. Największym dobrodziejstwem tego miejsca w mojej opinii jest magnetyzm, jaki przyciąga do Jazz Cafe POSK z każdym rokiem powiększającą się publiczność oraz kolejnych artystów, którzy poczytują sobie za zaszczyt i powinność pokazania się właśnie w tym miejscu. Jeszcze w roku 2011 nie przypominam sobie występów chociażby Agaty Kubiak, Luizy Staniec czy Kuby Cywińskiego. Bardzo często zamieszczam na swoim blogu ogłoszenia o POSK-owskich koncertach jazzowych, jakie znajduję na facebookowym profilu Tomasza Furmanka. Z uwagi na tryb pracy i liczne zobowiązania bywam tylko na niektórych z nich. Jednocześnie liczba i wachlarz artystów, jacy przewinęli się przez tę kameralną scenę w ciągu kilku ostatnich lat, każe mi żyć w przekonaniu, iż niezależnie od tego jak w obliczu swoich sukcesów i porażek postrzegana jest 50-cioletnia instytucja, jaką jest POSK, jej "piwniczna izba" dzięki takim pasjonatom i znawcom muzyki jak Tomasz Furmanek czy Marek Greliak [o którym więcej tutaj] może ze spokojem spoglądać w przyszłość. Serce polskiego jazzu bije rytmicznie i jak na razie nie potrzebuje wymiany zastawek, montażu bajpasów i niezbędnych rozruszników.

ps. Powyższa recenzja posiada wiele odniesien do występujących tego dnia Artystow oraz wydarzeń z przeszłości Jazz Cafe POSK. Chcialem tym sposobem u szanownych Czytelników wywołać niejedno wspomnienie, a byc moze nawet wzruszenie, jakie było ich udziałem podczas niejednego - jak przypuszczam - pobytu w londyńskim sercu polskiego jazzu.

W dniach 11 – 15 listopada odbędzie się Tydzień Muzyki Polskiej w Yamaha Music London

Yamaha Music London we współpracy z Instytutem Kultury Polskiej w Londynie zapraszają na Tydzień Muzyki Polskiej (Polish Music Week).

Nowatorska seria recitali muzycznych odbędzie się w dniach 11 – 15 listopada w siedzibie Yamaha Music London na Soho. Wydarzenie to ma na celu podkreślenie polsko-brytyjskich relacji artystycznych oraz zaprezentowanie nowego pokolenia świetnych polskich artystów mieszkających w Wielkiej Brytanii przed polską, brytyjską i międzynarodową publicznością.

Otwarcie festiwalu zbiega się w czasie z polskim Dniem Niepodległości, a zróżnicowany program wydarzeń na przestrzeni tygodnia obejmuje muzykę klasyczną, operę i jazz. Koncertom towarzyszyła będzie wystawa partytur uznanych polskich kompozytorów oraz publikacji wydawnictwa Chester i Polskiego Wydawnictwa Muzycznego.

Tomasz Żyrmont (fot. Franco Chen)

Wszyscy artyści tworzą obecnie w Londynie i są powszechnie uznawani za jednych z najbardziej kreatywnych młodych muzyków z Polski. Wydarzenia festiwalowe reprezentują szeroki repertuar, w tym między innymi dzieła Fryderyka Chopina, Karola Szymanowskiego, Henryka Wieniawskiego, Witolda Lutosławskiego i Grażyny Bacewicz.

Yamaha Music London ma swoją siedzibę w sercu londyńskiego Soho i jest jednym ze sklepów międzynarodowej sieci. Obejmujący trzy piętra instrumentów muzycznych, partytur i akcesoriów muzycznych sklep nie ma sobie równych i jest powszechnie uważany za jeden z najlepszych na świecie.

Tomasz Zyrmont z Yamaha Music London, członek zespołu organizującego festiwal, stwierdza: "To fascynujący projekt i wyjątkowa okazja dla miłośników muzyki do doświadczenia najlepszych z młodych polskich wykonawców. To także okazja dla melomanów w Londynie do usłyszenia wyjątkowego polskiego repertuaru”.

Pełny program festiwalu i szczegóły poszczególnych występów dostępne są na stronie: http://www.yamahamusiclondon.com/polishmusicweek

Koncerty będą odbywały się w sali recitalowej Yamaha Music London, 152 Wardour Street, Soho, London W1F 8YA.

Wstęp na koncerty jest darmowy, ale z uwagi na duże zainteresowanie zaleca się wcześniejszą rezerwację wejściówek na stronie:  http://www.yamahamusiclondon.com/polishmusicweek

Każdy z nas miał inną historię muzyczną - rozmowa z londyńskim pianistą jazzowym Tomaszem Żyrmontem (JAZZPress - lipiec 2013)

 http://www.jazzpress.pl/

Z Tomaszem Żyrmontem – pianistą jazzowym spotykamy się w Londynie – mieście, stolicy rozmaitych gatunków muzycznych.

Tomasz Żyrmont (fot. Franco Chen)

- Czym jest dla Ciebie muzyka? Dlaczego najbardziej urzekł Cię Jazz?

- Muzyka jest dla mnie sposobem wyrażania siebie, swoich emocji, formą kontaktu z ludźmi. Gdzieś we mnie tkwi potrzeba odkrywania nowych przestrzeni. Komponowanie pozwala utrwalić jakąś myśl, wewnętrzny stan, etap w życiu, stworzyć inny kształt. Improwizacja natomiast otwiera to wszystko na nowo i zawsze pozwala wyrazić w niepowtarzalny i wolny sposób.

- Nigdy nie myślałeś, aby zostać pianistą klasycznym?

- Klasykę darzę wielkim szacunkiem i myślę, że jest ona bogactwem i fundamentem muzyki, ale mnie chyba za wcześnie urzekła wolność improwizacji, klimat klubów jazzowych i prób pierwszych zespołów jeszcze w czasach liceum.

- Jazz Club “Pod Filarami” w Gorzowie Wielkopolskim – tu znalazłeś swój artystyczny “dach nad głową”.

- Tak, to właśnie w moim rodzinnym mieście mogłem po raz pierwszy posłuchać z bliska wybitnych muzyków. Później zaczęły się próby, jamy, warsztaty i koncerty Pod Filarami. Spędzałem tam z przyjaciółmi naprawdę sporo czasu.

- Ukończyłeś Akademię Muzyczną w Katowicach. Czy myślałeś kiedykolwiek o zdobywaniu polskiej sceny muzycznej, czy emigracja była wpisana od zawsze w Twoje plany życiowe?

- Studia licencjackie w klasie fortepianu na Akademii Muzycznej w Katowicach były dla mnie bardzo przełomowe. Dojeżdżałem wówczas z drugiego końca Polski, gdyż mieszkałem 5 lat w Szczecinie. Po ukończeniu studiów poczułem potrzebę większej przestrzeni, nowych wyzwań oraz inspiracji, ale chciałem też kontynuować edukację muzyczną. Londyn okazał się miastem bardzo otwartym, ale także wymagającym. Podjąłem wówczas decyzję, że tu przez jakiś czas zostanę i znajdę swoje miejsce.

Groove Razors

- Czy prestiżowa Guildhall School of Music and Drama mieszcząca się w londyńskim Barbican Art Centre otworzyła Ci nowe możliwości, czy była jedynie kolejnym etapem muzycznej edukacji.

- Program moich studiów w Guildhall trwał rok. Szkoła pomogła mi w dużym stopniu rozwinąć warsztat, a międzynarodowy klimat pozwolił otworzyć się na nowe drogi artystyczne i wymienić doświadczeniami ze studentami z wielu krajów. Brałem udział w warsztatach z takimi gwiazdami jazzu jak: Joshua Redman, Danilo Perez, Christian McBride czy Bobo Stenson, a także miałem okazję uczestniczyć w zajęciach prowadzonych przez brytyjskich wykładowców. Szkoła otworzyła mi nowe możliwości i kontakty na Wyspie.

- Jeszcze zanim powołałeś do życia zespół, miałeś okazję współpracować z wieloma znaczącymi muzykami. Jak do tego doszło?

- Tak, jeszcze przed przyjazdem do Anglii miałem okazję zagrać z wyjątkowymi muzykami. W Londynie natomiast drzwi otworzyły się znacznie szerzej. Odbywa się tu wiele festiwali, koncertów, produkcji muzycznych, jest sporo uczelni muzycznych i można spotkać tu muzyków z całego świata. W branży muzycznej istnieje rotacja, wielu nowych artystów przyjeżdża, inni wyjeżdżają. Oni wszyscy są otwarci na współpracę. Każdy indywidualnie ma do zaoferowania coś niezwykłego. Zdarzało się także, że Polscy muzycy koncertujący w Londynie zapraszali mnie do współpracy.

- Kiedy i w jakich okolicznościach powstał Twój międzynarodowy kwintet Groove Razors?

Grove Razors

- Projekt Groove Razors powstał w 2009 roku. W tamtym czasie miałem silniejszą potrzebę ekspresji, co łączyło się z fascynacją muzyką fusion, którą to fascynację przywiozłem jeszcze z Polski. Miałem wiele własnych kompozycji, które spodobały się kilku muzykom otwartym na wspólne granie. W składzie Groove Razors grają: Alan Short - saksofon, Luca Boscagin - gitara, Lorenzo Bassignani - bass, Laurie Lowe - perkusja i Tomasz Żyrmont - klawisze. Często też zapraszaliśmy gości do współpracy na scenie i w studio. Byli to m.in.: Alex Hutchings, Francesco Mendolia, Adam Bałdych, Chris Webb, Rick James, Andrea Marongiu i Jono McNeil.

- Jak udało się piątce muzyków z tak różnymi korzeniami i temperamentami zbudować band, który od początku jest owacyjnie przyjmowany przez polską i międzynarodową publiczność?

- Każdy z nas miał inną historię muzyczną, wychowany był w innej kulturze, co wpłynęło na styl gry, a to właśnie jest bardzo ciekawe, gdy zostanie poddane fuzji. Liczy się bardzo dobry kontakt na scenie i między nami prywatnie. Myślę, że publiczność entuzjastycznie odbiera nasz przekaz, dostrzega indywidualność muzyków. Grając razem tworzymy całość i właściwe sobie brzmienie.

- Jak dalece to, co wykonujecie podczas występu różni się od wersji studyjnych i jaką część stanowią spontaniczne improwizacje? Czy zdarza się, że zachowanie publiczności ma wpływ na jakieś nieoczekiwane ucieczki od formy?

- Wersje studyjne były dopięte aranżacyjnie, natomiast granie na żywo zawsze otwiera ustalone formy. Po nagraniu płyty zagraliśmy wiele koncertów, więc pozwoliło to na eksperymenty i nowe aranżacje. Obecność publiczności i spontaniczne reakcje słuchaczy są bardzo odczuwalne, co w wyjątkowy sposób wpływa na muzyków na scenie.

- Czy koncerty dla Jazz FM i nagranie płyty uważasz za swoje największe osiągnięcia w Londynie?

- Dla Groove Razors były to największe osiągnięcia. Cały proces przygotowań i nagrań wymagał wiele uwagi i wyrzeczeń. Był to dla mnie bardzo rozwojowy etap, który otworzył wiele możliwości. Nasza muzyka była emitowana w Jazz FM oraz w wielu innych rozgłośniach. Uważam, że odnalezienie i określenie siebie w tak wymagającym, pełnym pośpiechu miejscu jakim jest Londyn jest ważnym życiowym osiągnięciem. Praca dla firmy Yamaha jest aktualnie moim nowym ciekawym życiowym wyzwaniem.

- Czy praca dla firmy Yamaha również otwiera Tobie nowe okno na świat?

- Tak. Dwukrotnie już prowadziłem tu zajęcia z improwizacji i zagrałem na ważnej imprezie prezentacji fortepianów. Firma jest największym producentem instrumentów muzycznych na świecie, a mający dwustuletnią tradycję Chappell of Bond Street posiada największy katalog nut w Europie. Jest to inspirujące miejsce w samym sercu Londynu.

- Jak zmieniło się Twoje podejście do życia w Londynie? Czy ma to wpływ na Twoje nowe kompozycje?

Groove Razors

- Myślę, że do wielu spraw podchodzę z nowym spojrzeniem. Mieszkając tutaj już szósty rok, przyzwyczaiłem się do pędu i dźwięków stolicy. Odkryłem swoje ulubione miejsca i znalazłem sposób na oderwanie się od szaleńczego rytmu tego miasta. Staram się czerpać z możliwości Londynu, ale wiem, że nie można poddawać się gonitwie. Bardzo ważni są najbliżsi ludzie. W moich nowych kompozycjach właśnie chyba to jest dostrzegalne. Są to całkowicie nowe historie.

- Gdzie będzie można usłyszeć nowy materiał ?

- Nowy materiał zagramy z Groove Razors w ramach tegorocznego London Jazz Festival już jesienią. Koncert odbędzie się w Jazz Café POSK, który od początku jest dla mnie ważnym miejscem w Londynie. Tam odbywały się próby zespołu i tam spotykałem najważniejsze na mojej drodze osoby.

- Nie uważasz, że udział w London Jazz Festival może być dla Was „przepustką” do innych renomowanych festiwali w Europie?

- Jest to prestiżowa impreza, która odbywa się w kilku częściach Londynu i przyciąga wielu słuchaczy jazzu. Na festiwalu występują gwiazdy i legendy jazzu, ale także pojawia się zawsze wiele niespodzianek. Udział w festiwalu pozwoli nam trafić do szerszego grona odbiorców i na pewno przyciagnie uwagę organizatorów innych imprez. Urok Londynu jako europejskiej muzycznej stolicy i jej produkcji działa na całym świecie. Nasza muzyka była emitowana już w kilku rozgłośniach po za wyspą. Mam nadzieje, że zagramy w innych krajach także na żywo.

- Ujawnij czytelnikom JAZZPRESS-u swoje jeszcze niespełnione muzyczne marzenia.

Tomasz Żyrmont (fot. Franco Chen)

- Myślę, że jest to m.in. chęć komponowania muzyki na większy skład niż kwintet. Chciałbym też kiedyś napisać muzykę do filmu lub spektaklu teatralnego, a także zagrać moją muzykę w różnych odleglych częściach świata. Staram się otwierać na nowe muzyczne i życiowe wyzwania. Bardzo ważny jest balans i właściwy kierunek. Najważniejsze, aby realizując swoje muzyczne marzenia mieć nadal szerokie spojrzenie na życie. Chwilowe oderwanie się od muzyki, może otworzyć wyobraźnię na nowe inspirujące przestrzenie.

Tomasz Żyrmont i jego jazz

Tomasz Żyrmont  (fot. Franco Chen)

Tomasz Żyrmont urodził się 19-go czerwca 1983 roku w Gorzowie Wielkopolskim. W roku 2007 ukończył Akademię Muzyczną w Katowicach uzyskując licencjat w klasie Fortepian jazzowy. Dwa lata później ukończył roczny program w renomowanej Guildhall School of Music and Drama w Londynie. Brał udział w londyńskim Jazz FM’s Discovery Show i trzykrotnie w East European Jazz Festival. Także trzy razy wystąpił na Uniwersytecie w Oxfordzie na zaproszenie Polskiej Unii Studenckiej. Na swoim koncie Tomasz ma również koncerty w Ambasadach Polski w Londynie i Brukseli, a także w ramach World Travel Market oraz w Chappell of Bond Street, gdzie brał udział w prezentacji fortepianów firmy Yamaha. W roku 2010 w Londynie wraz z założonym przez siebie zespołem Groove Razors nagrał album w całości zawierający jego autorskie kompozycje. Gościnnie na płycie wystąpili: Adam Baldych, Chriss Webb i Jono McNeil. Materiał z krążka emitowany był m.in. w Jazz FM London, Polskim Radio Londyn, Radio Belgrade 202 i w wielu innych stacjach radiowych. Współpracował z tak znanymi muzykami jak:Tony Kofi, Piotr Wojtasik, Laurie Lowe, Adam Baldych, Alex Hutchings, Francesco Mendolia, Wojciech Pilichowski, Andy Davis, Rick James, Chris Webb i Jono McNeil. Aktualnie mieszka w Londynie, gdzie aktywnie koncertuje, prowadzi zajęcia z fortepianu i komponuje. Na co dzień pracuje dla firmy Yamaha Music.

Wywiad z Tomkiem Żyrmontem dla warszawskiego JazzPRESS-u ukaże się na początku lipca

Groove Razors to wykonujący muzykę fusion kwintet założony w Londynie w roku 2009 przez Tomasza Żyrmonta i Laurie Lowe'a. Grupa od momentu powstania stała się jedną z najciekawszych tego typu formacji na londyńskiej scenie i do dnia dzisiejszego nieustannie wzbudza zainteresowanie wielu promotorów i stacji radiowych. Groove Razors wystąpił m.in. na World Travel Market London 2010, Jazz FM’s Discovery Show, Jazz FM’s Live w Roof Gardens, East European Jazz Festival, MOJO Monday w Boisdale of Canary Wharf, ARTerii Nowego Czasu oraz na Polskim Festiwalu na Ealingu. Muzycy zagrali też w wielu prestiżowych muzycznych klubach Londynu. Wspólnie z producentem Norbertem Skopińskim wydali swój pierwszy pełny album, który prezentuje oryginalne kompozycje autorstwa pianisty Tomasza Żyrmonta.

Polski Top wszech czasow wg Tomka Żyrmonta:

Dziwny jest ten świat – Czesław Niemen
Sleep Safe and Warm – Krzysztof Komeda
Papaya - Urszula Dudziak
Bądź Moim Natchnieniem - Andrzej Zaucha
Nic nie może wiecznie trwać - Anna Jantar
Bracka - Grzegorz Turnau
W Moim Magicznym Domu - Hanna Banaszak
Kiedy byłem małym chłopcem - Breakout
Mala Apokalipsa - Poluzjanci
Dni, których nie znamy - Marek Grechuta i Anawa