Od północy do północy, 22 grudnia, na antenie Radia WNET będą rozbrzmiewały nagrania grupy Republika, która była i jest jednym z fenomenów na polskim rynku muzycznym. Republika to zjawisko kulturowe. Wspominać będziemy także Grzegorza Ciechowskiego, charyzmatycznego lidera grupy REPUBLIKI, znakomitego tekściarza i poety, twórcę muzyki filmowej, ciepłego i pogodnego Człowieka, który zarażał apetytem na życie i światło. To wszystko w 17. rocznicę Jego odejścia. 17 lat temu, w grudniu 2001 roku, niespodziewanie odszedł Grzegorz Ciechowski, pozostawiając w żalu setki tysięcy fanów oraz puste miejsce, do dziś nie do zastąpienia na polskiej scenie muzycznej. W sobotnim programie Radia WNET zaplanowaliśmy cztery bloki tematyczne. Tutaj jedna ciekawostka! Oto z mojego archiwum zremasterował analogowe taśmy z rozmowami z Grzegorzem Ciechowskim, szef techniczny radia WNET – Karol Smyk, któremu bardzo, bardzo dziękuję. Rozmowy z Grzegorzem Ciechowski przeprowadziłem na przełomie zimy i wiosny 1995 roku, w studiu nieistniejącego już lubelskiego Radia TOP. Wspomagali mnie moi przyjaciele – dziennikarze muzyczni Dominika Wszystko, Piotr Sykuła, oraz Piotr Gałęzowski i realizujący programy Jarosław Humeniuk. A oto słów kilka zaproszeń na nasze WNETowe muzyczne Republikańskie niespodzianki i rozmowy:
Serdecznie dziękuję za pomoc w przygotowaniu bloku „Dzień z Republiką” : Katarzynie Sudak, Dominice Wszystko, Karolowi Smykowi, Janowi Włodzimierzowi Brewczyńskiemu i Konradowi Tomaszewskiemu, oraz Sławomirowi Orwatowi, za wsparcie metaforyczne i graficzne.
Nieustanne tango w choszczeńskiej bibliotece (fot. Bartosz Bienias)
CHOSZCZNO. Miejscowa Biblioteka Publiczna zaprasza na spotkanie autorskie z dziennikarzem, autorem książek i filmów – Leszkiem Gnoińskim. Wydarzenie odbędzie się 21 czerwca, a jego bohaterką będzie najnowsza pozycja autora – biografia muzycznej legendy lat 80. minionego wieku, zespołu Republika, pt. „Nieustanne tango”. Co ciekawe, w książce nie zabrakło choszczeńskich wątków.
„Republika. Nieustanne tango”, to wyjątkowa biografia, bo nie jest napisana w klasyczny sposób. Historia chłopaków, którzy przeskoczyli siermiężność ówczesnego systemu. Owszem, zawiera ogrom dat, dyskografię, szczegółowe kalendarium koncertów i wiele innych wiadomości niezbędnych w tego typu literaturze. Nade wszystko jednak opowiada o fenomenie toruńskiego bandu, o tym jak rodziła się i rozwijała jego legenda. Przybliża nam wreszcie czasy, w których przyszło Republice powstać i dojrzewać oraz ludzi, którzy tworzyli niezwykłą republikańską społeczność.
Gnoińskiemu udała się nie lada sztuka pokazania czytelnikom, jak rodziła się wybitna formacja, która swym wpływem objęła całe pokolenie młodych ludzi, a siła tego rażenia odczuwalna jest do dziś. To nieprzegadane, a wciągające 770 stron, które przybliża nam nie tylko popkulturalny fenomen Republiki i Grzegorza Ciechowskiego. Sięgając po tę publikację, dostajemy więc znacznie więcej niż biografię rockowej załogi, bo także rys niełatwych czasów schyłku PRL-u. Na książkę składają się również opowieści drugoplanowych postaci, m.in. krewnych i przyjaciół, najbliższych współpracowników, krytyków, realizatorów, muzyków menedżerów i fanów.
Autoryzacja choszczeńskiego fan klubu Republiki Klatka
Gośćmi Leszka Gnoińskiego podczas choszczeńskiego spotkania autorskiego będą założyciele fan klubu „Klatka” działającego w tym mieście w latach 80. – Tomasz Kancelarczyk, Władysław Szlachtowicz oraz niżej podpisany…
Artur Szuba
Leszek Gnoiński - dziennikarz muzyczny, autor książek, reżyser. Spod jego pióra wyszły „Raport o Acid Drinkers” (1996), „Kult Kazika” (2000), „Myslovitz. Życie to surfing” (2009), „Marek Piekarczyk. Zwierzenia kontestatora” (2014). Jest też współautorem „Encyklopedii polskiego rocka” (cztery wydania), a także książki o zespole Farben Lehre (2015). Współtworzył głośny film „Beats of Freedom - Zew wolności” (2010), „Jarocin, po co wolność” (2016), „Fugazi – centrum wszechświata” (2016), a także dwie serie: „Historia polskiego rocka” (2009) i „Historię festiwalu w Jarocinie” (2014).
Republika: Grzegorz Ciechowski (śpiew, instrumenty klawiszowe), Sławomir Ciesielski (perkusja), Zbyszek Krzywański (gitara) i Paweł Kuczyński (gitara basowa), którego w latach 90. zastąpił Leszek Biolik. Oryginalni muzycznie i wizerunkowo. Doskonałe teksty i flet. Czarne ubrania, czarno-białe pasy, bez kolorowych świateł na scenie, nazwa pisana specjalną czcionką - republikarycą. To właśnie wyróżniało ów niezwykły zespół.
Tomasz Bielicki od 2003 roku związany jest z toruńskim dziennikiem "Nowości", w którym pisze o kulturze. Jego teksty ukazywało się również w branżowej prasie muzycznej i w różnych kolorowych kwartalnikach. Autor "U progu Camino" przewodnika po kujawsko – pomorskim odcinku Szlaku św. Jakuba (2013) oraz "Kompendium wiedzy o toruńskim rocku – lata 1980-2010". Współtwórca filmu dokumentalnego "Doktor" (2009). Stypendysta Miasta Torunia (2008). W 2015 roku ukazało się angielskie tłumaczenie jego przewodnika: "On the Threshold of the Camino".
Wiele ukazuje się książek dotykających muzyki. Niektórym ich autorom chyba wydaje się, że wystarczy posadzić przed sobą znaną personę, włączyć dyktafon i pogadać sobie o wszystkim. A o wszystkim znaczy zazwyczaj o niczym. Druga sprawa, że to, co się usłyszy, trzeba jeszcze umieć odpowiednio opakować, aby czytelnik wyciągnął coś ciekawego z takiej rozmowy dla siebie. Wywiad, wbrew pozorom, wcale nie jest bowiem najprostszą z dostępnych form.
Przyznaję, że mając za sobą przeczytanych wiele muzycznych biografii, kompendiów i wywiadów-rzek, podszedłem do prawie 600-stronicowej publikacji o fenomenie Republiki z pewną dozą nieufności. Obawiałem się, że skoro autorzy postanowili dać dojść do głosu najzagorzalszym fanom i przyjaciołom zespołu, który od lat 80. nie przestaje fascynować kolejnych pokoleń, to otrzymamy sztampową muzyczną laurkę. Jakże się w tym przypadku pomyliłem.
Prawdą jest, że „My lunatycy. Rzecz o Republice” można skrócić. Przeredegować, wyciągnąć esencję z poszczególnych wypowiedzi rozmówców, zrezygnować nie tylko z kilkunastu pojawiających się niepotrzebnie wątków, ale - w pojedynczych przypadkach - również z całych wspomnień. Z drugiej strony jednym z uroków tej książki jest właśnie ten wielogłos, na podstawie którego z fragmentów rozmów, czasem strzępków informacji,opisów konkretnych sytuacji, ciekawostek, ujawnia się cała magia toruńskiej Republiki.
Aż dziw bierze, że zespół pod wodzą Grzegorza Ciechowskiego nie doczekał się żadnej porządnej i kompleksowej książkowej monografii. Chociażby pod tym względem „My lunatycy. Rzecz o Republice” przeciera dziewiczą ścieżkę wypełniając niekiedy informacyjne luki. Książka stanowi zaproszenie nie tylko w świat emocji, które towarzyszyły fanom podczas koncertów i podczas słuchania piosenek Republiki, ale pozwala także wniknąć w środowisko Torunia lat 80. Poznajemy nie tylko ciekawostki muzyczne, ale i obyczajowe.
Andrzej Ludew, Andrzej „Kobra” Kraiński, Weronika Ciechowska, Zbigniew Ostrowski, Danuta Pawłowska... Lista przepytanych osób jest długa. Wszyscy, którzy chcieliby wiedzieć, jak narodził się słynny logotyp zespołu, jakie były kulisy powstania słynnego reportażu kreowanego z Grzegorzem Ciechowskim w roli głównej, a także dowiedzieć się, jakimi płytami interesował się lider Republiki i jaki był poza sceną, powinni sięgnąć po książkę Ani Sztuczki i Krzysztofa Janiszewskiego. Oboje wykonali kawał dobrej roboty. Rarytasem jest mnóstwo niepublikowanych wcześniej zdjęć.
Anna Sztuczka, Krzysztof Janiszewski; My lunatycy. Rzecz o Republice, Wydawnictwo Muza 2015, 576 s.
Karolina Owsiannikow
mieszka w Toruniu. Od samego początku pasjonowało ją dziennikarstwo.
Mimo to, swoje pierwsze kroki zawodowe postawiła w administracji. Po
pięciu latach biurokracji doszła jednak do wniosku, że pasja jest dla
niej ważniejsza i to z nią chciałaby związać dalsze swoje życie
zawodowe. Coraz częściej zaczęła więc odwiedzać Warszawę, bo gdzie jak
nie tam można znaleźć największe osobistości? Interesuje ją
dziennikarstwo rozrywkowe, szczególnie filmowo-telewizyjno-teatralne.
Karolina spotyka się z aktorami i twórcami filmowym. Od czasu do czasu
zajmuje się też sprawami muzycznymi, realizując wywiady z
instrumentalistami i wokalistami. W dziennikarstwie najbardziej ceni
sobie spotkania z ludźmi, przez co w środowisku artystycznym stała się
bardzo rozpoznawalna, a nawet zdarzają jej się przyjaźnie. Karolina
uwielbia momenty przygotowań do rozmów z artystami... szukanie,
czytanie, śledzenie plotek (choć to ostatnie w znacznie mniejszym
stopniu). Muzycznie Karolina wychowała się na Republice, Michaelu
Jacksonie i zespole Roxette, od którego dostała nawet zdjęcia z
autografami. Miała okazję być na koncertach wszystkich tych wykonawców,
ale niestety nie udało jej się zrealizować z żadnym z nich wywiadu.
Przed nami republikańskie obchody. W grudniu, miesiącu poświęconym zespołowi Republika, rozmawiamy z Krzysztofem Janiszewskim i Anną Sztuczką, autorami książki „My lunatycy. Rzecz o Republice”
- Czym dla artysty, ale i fana, są grudniowe koncerty pamięci Grzegorza Ciechowskiego?
Krzysztof Janiszewski: Każdy grudniowy koncert pamięci Grzegorza Ciechowskiego traktuję bardzo indywidualnie i emocjonalnie. Idąc do „Od Nowy” czuję się, jakbym szedł na spotkanie z przyjacielem, którego dawno nie widziałem. I z którym chciałbym porozmawiać. Bardzo się cieszę, że mam wtedy możliwość wysłuchania utworów Republiki i Grzegorza w innych aranżacjach, często mocno odbiegających od oryginału. Sam miałem możliwość i wielką przyjemność grać kilkakrotnie na tej wyjątkowej imprezie, m.in z Vitaminą i Half Light. Poziom artystyczny koncertu jest zawsze bardzo wysoki, ponieważ organizatorzy dbają, aby wykonawcy w oryginalny sposób prezentowali piosenki Grzegorza Ciechowskiego.
- „My Lunatycy. Rzecz o Republice”, to książka niby o Republice, ale …
Krzysztof Janiszewski: Także o czasach, w których Republika powstała... oraz o fanach, którzy pokochali zespół bezgranicznie. W naszym wydawnictwie zawarliśmy ich przeżyciach, emocje, odczucia związane z zespołem. Do rozmowy zaprosiliśmy również toruńskich muzyków, którzy w tym czasie rozpoczynali swoje muzyczne kariery. Mam tu na myśli Kobrę, Atrakcyjnego Kazimierza, Gela, Zbyszka Cołbeckiego i wielu innych wspaniałych ludzi, którzy tworzyli toruńską scenę muzyczną lat 80. Do tej pory książki pisali dziennikarze na podstawie wywiadów z muzykami lub z ludźmi z tzw. branży muzycznej. My rozmawialiśmy z osobami, które były, są i będą fanami Republiki. Odwróciliśmy role, odpytujemy głównie widownię, a nie zespół. Myślę, że jest to bardzo oryginalny klucz, który pozwala spojrzeć na legendarny zespół w odmienny sposób, mianowicie oczami fanów.
- No właśnie, do tej pory spotykałam się z książkami pisanymi głównie przez twórców i były one skierowane do fanów. Jeżeli Wasza książka jest o fanach, to dla kogo ona jest?
Anna Sztuczka:Dla wszystkich, nie tylko dla fanów Republiki. Książka kierowana jest do obecnego pokolenia, które może posłuchać o latach 80. tylko z przekazów ustnych. Obecnie opisują to ludzie, którzy wtedy mieli naście lat. Opowiadają m.in. jak głosowali na listę przebojów Trójki, jak jeździli z zespołem na koncerty i jak je przeżywali.
Krzysztof Janiszewski: To jest bardzo dobre pytanie. Zawsze musi być odpowiedni odbiorca, grupa docelowa. Otrzymujemy sygnały, że po książkę sięgnęli tzw. „starzy” fani zespołu, jak i ludzie młodzi, którzy znają Republikę z lat 90. Mam wrażenie, że po to wydawnictwo chwycą także osoby, które nigdy nie były blisko Republiki, ale które chcą dowiedzieć się jak wyglądała ówczesna scena muzyczna w Toruniu. Warto podkreślić, że Od Nowa w latach 80. była klubem, który bardzo prężnie działał i był jednym z czołowych ośrodków muzycznych w Polsce.
- To w takim razie czego tacy starzy fani, jak wy dowiedzieli się o zespole?
Anna Sztuczka:Dowiedzieliśmy się mnóstwo rzeczy, ale na razie o większości nie możemy powiedzieć (śmiech).
Krzysztof Janiszewski: Powiemy o tym za 20 lat, nie chcemy procesów (śmiech). A tak poważnie, każdy wywiad wniósł nowe informacje. Cała książka jest swoistą spowiedzią fana. Każdy rozmówca wnosi niesamowity ładunek emocji.
Anna Sztuczka:Książka jest czymś w rodzaju pamiętnika, który nie tylko mówi o zespole, ale także o wyjątkowych sytuacjach, które wydarzyły się dzięki Republice, np. o małżeństwach republikańskich, dzieciach, które mają imiona członków zespołu , czy przyjaźniach które trwają do dziś. Książka jest bardzo pozytywna, nie ma w niej złych emocji.
Krzysztof Janiszewski: Przez te dwa lata pracy nad książką staraliśmy się panować nad emocjami. Książka nie jest pomnikiem stawianym Republice, nie o to chodziło. Chcieliśmy natomiast pokazać jak ważnym zespołem dla każdego z nas była i jest Republika.
Krzysztof Janiszewski
- Wspomnieliście o tym, że macie rozmowy z muzykami, z ludźmi z branży...
Anna Sztuczka:Dokładnie. Wypowiadają się również toruńscy muzycy, menadżerowie Republiki – Jerzy Tolak i Andrzej Ludew. Rozmawialiśmy także z rodzinami muzyków, przyjaciółmi zespołu i Grzegorza ...
Krzysztof Janiszewski: Przyjaciele są bardzo ważni. To osoby, które znały Grzegorza jeszcze przed istnieniem Republiki.
Anna Sztuczka:Oni także mówią o fanach.
Krzysztof Janiszewski: Jest też bardzo ciekawy rozdział, w którym trzej republikanie: Leszek Biolik, Zbigniew Krzywański i Sławomir Ciesielski odwracają rolę. Nie mówią o sobie, lecz o nas, o fanach. Zespół opowiada o swoich odczuciach, przeżyciach, kontaktach z fanami.
Ania Sztuczka
- Bardzo nam się dostało?
Krzysztof Janiszewski: Ależ skąd! Złych emocji tu nie znajdziemy. Wypowiedzi muzyków są interesujące z tego względu, że mówią m.in. o współczesnej roli fan klubów, czy relacji fan – artysta.
Anna Sztuczka:W książce zamieściliśmy również zdjęcia.
- O zdjęcia również chciałam zapytać, ponieważ stanowią one bardzo ważna część wydawnictwa.
Anna Sztuczka:Zdjęcia są unikatowe. Dostaliśmy je m. in.: od Joli Muchlińskiej, Maksa i od fanów.
Janiszewski: -Wszyscy znamy oficjalne zdjęcia republikańskie, te które ukazały się na okładkach płyt, w magazynach muzycznych czy w Internecie. My mamy zdjęcia, które zostały zrobione przez fanów Republiki, którzy jeździli z zespołem na koncerty i przy okazji robili fotosy w bardzo nieoczekiwanych miejscach i czasie. Drugą sprawą są prywatne zdjęcia muzyków, które mają bardzo duży walor artystyczny.
- Zawsze są jakieś przeszkody. Co było najtrudniejsze w tym projekcie?
Anna Sztuczka:Najtrudniejsza była tzw. papierkowa robota, czyli zbieranie oświadczeń do zdjęć, autoryzacji, przepisywanie wywiadów itp. Natomiast wyjazdy , spotkania – to już była sama przyjemność
Krzysztof Janiszewski: Te wyjazdy, o których wspomina Ania, miały swój urok, ponieważ podczas nich my też mieliśmy okazję przypomnieć sobie dawne czasy. Pamiętam wspaniały wyjazd do Gdańska, do Warszawy, gdzie rozmowa z Jurkiem Tolakiem zaczęła się przy pełnym słońcu, a skończyła w strugach deszczu i wielkiej burzy. To wszystko miało swój wyraz. Trzeba także wspomnieć o podróży do Bydgoszczy, do Zbigniewa Ostrowskiego, który przyjął nas niezwykle miło.
Niezwykle cenne dla mnie zdjęcie, jakie otrzymałem kiedyś od Marka Niedźwieckiego
- A czym dla Was jest ta książka?
Krzysztof Janiszewski: „My lunatycy. Rzecz o Republice” jest udokumentowaniem pewnej historii naszego życia. Bardzo ważnego etapu naszego jestestwa. Wartości przekazywane przez Republikę ukształtowały nas, spowodowały, że dziś jesteśmy wrażliwi na muzykę, słowo.
- A które spotkanie zostało Wam w pamięci?
Krzysztof Janiszewski: Nie chcemy nikogo wyróżniać, każde spotkanie było bardzo ciekawe. Nie mówię tego wcale przez grzeczność. Każda rozmowa zapadła nam głęboko w sercu. My staraliśmy się tylko, aby te niesamowite historie przekazane przez fanów, menadżerów, rodzinę i przyjaciół nie wyblakły, nie zginęły w szarości życia codziennego. Myślę, że w pewien sposób ponownie powołaliśmy je do życia.
Skwer przy zbiegu ulic Kondratowicza i św. Wincentego w Warszawie już niedługo będzie miał swoją nazwę - Skwer Grzegorza Ciechowskiego. Oficjalne nadanie imienia odbędzie się 19 października o godz. 17.00. Podczas uroczystości wystąpią formacje: Szepty i Krzyki oraz iNNi – obie doskonale znane fanom Republiki. Podczas koncertu usłyszymy republikańskie covery oraz muzyczne adaptacje wierszy Grzegorza Ciechowskiego. Zwieńczeniem całości będzie występ Teatru Mantra.
Szepty i Krzyki - fot. Anna Szał kowska
Na początku lutego pomysł na taką właśnie nazwę ogłosił serwis targówek.info, który rozpoczął zbiórkę podpisów pod wnioskiem do Rady Warszawy. Pomysł się spodobał i poparło go wiele osób, m.in. Anna Skrobiszewska - wdowa po muzyku.
12 września 2013 Rada Warszawy przegłosowała uchwałę, nadającą obiektowi miejskiemu nazwę: Skwer Grzegorza Ciechowskiego. Nazwa upamiętania dokonania tego wielkiego artysty, ale również fakt, że przez wiele lat Grzegorz Ciechowski, urodzony w Tczewie i mocno związany z Toruniem, był mieszkańcem właśnie Targówka.
Urząd Dzielnicy Targówek serdecznie zaprasza na uroczyste otwarcie skweru, które odbędzie się 19 października 2013, o godz. 17.00
W 2013 roku mija dwadzieścia lat od ukazania się na polskim rynku muzycznym „Siódmej Pieczęci”. Jest to wyjątkowy album Republiki, zwłaszcza ze względu na stworzoną przez Grzegorza Ciechowskiego niezwykle osobistą warstwę tekstową. Fani doceniają również oryginalność muzyczną płyty. Dzięki właśnie takim albumom legenda Republiki jest nadal żywa, a wielbicieli zespołu przybywa. 27 kwietnia 2013 roku spotkają się oni na dwunastym już Dniu Białej Flagi, Ogólnopolskim Zlocie Fanów Zespołu Republika.
Mała scena w toruńskim klubie Od Nowa jest stałym miejscem corocznych spotkań fanów Republiki. Z roku na rok uczestników imprezy przybywa, co stanowi potwierdzenie uniwersalności przekazu twórczości zespołu. Na tradycyjnym już kwietniowym Dniu Białej Flagi spotkają się zarówno najstarsi „republikanie”, jak i osoby, które dopiero niedawno zafascynowały się zespołem i pragną poczuć niepowtarzalny klimat zlotu. W tym roku atmosfera będzie jeszcze bardziej wyjątkowa, a nawet tajemnicza – „Siódma pieczęć” to album inspirowany bowiem nie tylko Apokalipsą św. Jana, ale również filmem Ingmara Bergmana o tym samym tytule. Refleksyjny nastrój budować będzie również wystrój klubu, ściśle związany z obchodzoną rocznicą. W programie imprezy znajdują się między innymi prezentacje unikatowych nagrań audio i video,rozmowy z gośćmi specjalnymi, czy konkursy z nagrodami.
Ważnym punktem wieczoru będzie występ zespołu Już Nie Żyjesz, stosunkowo nowego na muzycznej mapie polskiej alternatywy, ale bardzo obiecującego ze względu na oryginalność tekstów, bogactwo stosowanych środków wyrazu i charakterystyczne brzmienie głosu wokalisty – Pawła Strzelca. Impreza rozpocznie się o godzinie 19.00 i potrwa do późnych godzin nocnych.
Bilety w cenie 25 zł można nabywać drogą tradycyjną bądź elektroniczną, poprzez system przedsprzedaży dostępny na stronie: www.bilety.republikamarzen.pl. Każdy posiadacz biletu otrzyma również unikatową republikańską smycz, a 70 pierwszych osób – pamiątkową wytłaczaną czarno-białą bransoletkę.
To będzie ostatnia audycja Polisz Czart w roku 2012. Kolejne dwa poniedziałki przypadają bowiem dokładnie w Wigilię Bożego Narodzenia i w Wigilię Nowego Roku. Najbliższy program, który zostanie wyemitowany 17-go grudnia (na pięć dni przed rocznicą śmierci Grzegorza Ciechowskiego) będzie jedynym takim programem w rocznej historii Polisz Czart i został przygotowany po raz pierwszy w ścisłej kooperacji z naszymi Słuchaczami z Torunia: Program będzie wspomnieniem o Artyście, który wytyczył na początku lat osiemdziesiątych zupełnie nowe trendy w polskiej muzyce. Grzegorz Ciechowski zainspirował pokolenia muzyków, kompozytorów i autorów tekstów. Jego kompozycje wyznaczyły niczym tytuł pierwszej płyty Republiki zupełnie NOWE SYTUACJE w polskiej kulturze muzycznej, a jego teksty pisane w czasach wyniszczania przez twórców Stanu Wojennego niezależnej myśli politycznej i światopoglądowej, były tak wyrafionowane, że nie sprostali im na szczęście ówcześni pracownicy Głównego Urzędu Kontroli Prasy, Publikacji i Widowisk. W czasach, gdy nikt z nas do końca nie wiedział czym tak naprawdę jest demokracja, On przewidział wszystkie jej iluzje oraz niedoskonałości i zapowiedział powrót drapieżnego kapitalizmu ("Kombinat"), kryptototalitaryzm zakamuflowany pod etykietą pseudodemokracji ("Układ sił") i duchową prostytucję i hipokryzję dawnych bojowników o prawo do wolności ("Biała flaga"). W jednym z moich rtykułów użyłem następującego stwierdzenia: "Proroczy dar Grzegorza Ciechowskiego przenosi „tamte czasy” w „nasze czasy”. Zamiast totalitarnego „porządku”, mamy dziś do czynienia z totalnym chaosem, gdzie „nie ma wybawców którzy wiodą tłum. Jest tylko układ wrogich sił”. W „tamtych czasach” wybuchały konflikty lokalne, w „naszych czasach” wybuchają maniakalni szaleńcy. No cóż… „fanatyczne mowy, opętany kociokwik. Opętane łowy, czarownice idą w dym…”
Niech ten wieczór będzie po obu stronach głośników momentem zadumy nad wielkością Artysty, który na zawsze pozostanie w naszej pamięci.
Dziękuję Ani Sztuczce i Karolinie Owsiannikow za pomoc w realizacji wywiadu.
- Grzegorz Ciechowski w jednym z wywiadów powiedział następujące zdanie: „Słuchając w roku 1980 rzeczy starych wiedzieliśmy, jak grać już nie można. Słuchając rzeczy nowych zauważyliśmy, że trzeba ruszyć tą samą drogą, ale z głową uniesioną wysoko, nie spoglądając na świeże koleiny po poprzednikach.” Jakiej muzyki nie można było Waszym zdaniem grać, gdy powoływaliście do życia Republikę? - Zapłodnieni tym, co działo się na świecie, wiedzieliśmy jak nie należy grać. Wyrzucając do kosza stary hard rock, nie wyrzuciliśmy jednak tego wszystkiego, co kojarzyło się z rockiem lat 60-tych i 70-tych. Nie usunęliśmy wpływów Bowiego, King Crimson, czy naszego ulubionego Franka Zappy. To wszystko zawsze w nas tkwiło. Poza tym w przeciwieństwie do młodych punkowców, każdy z nas wychowywał się na tym, co było w muzyce rockowej na przestrzeni dziejów najbardziej wartościowe. To czym nas zapłodnili nowi twórcy, a zwłaszcza środowisko nowojorskiej bohemy skupionej wokół Davida Byrna, Briana Eno, Laurie Anderson, zespołów typu Television czy Doll by Doll wyrastało tak czy inaczej z najlepszych tradycji rocka amerykańskiego.
- W mojej opinii Republika nie była zwykłym zespołem rockowym lecz niepowtarzalnym jak na tamte czasy zjawiskiem artystycznym. Zgadzasz się z tym?
Album, który dziś przypominam nie jest kolejnym albumem w dyskografii. Nie jest to jednak także zwykła kompilacja. Żadna z piosenek tej płyty nie wystąpiła nigdy w oryginalnym brzmieniu na poprzednich longplayach grupy. Republika to unikat w polskiej muzyce. Mimo że zespół dysponował piosenkami, które gdyby zostały nagrane w UK, zostałyby światowymi hitami, nie umieścił ich na żadnym ze swoich albumów. Dlaczego? W wywiadzie z roku 1984 Grzegorz Ciechowski wyjaśniał: „Nie dopatrzyliśmy by sprzedać je „Tonpressowi” na czas. Kiedy zostały wylansowane przez radio, było już za późno na myślenie o singlu. W sumie szkoda, gdyż nie mają one żadnej dokumentacji fonograficznej”. Dwa lata później artysta dodaje, że brak „Białej flagi”, „Kombinatu”, „Telefonów” i „Sexy Doll” na albumie „Nowe sytuacje” to również kryterium doboru tekstów, które dla muzyków Republiki zawsze stanowiło priorytet.Republika nie była zwykłym zespołem rockowym. Było to na naszym rynku niepowtarzalne zjawisko artystyczne. Grzegorz Ciechowski był człowiekiem wszechstronnym. Pisał teksty, komponował, grał na flecie, instrumentach klawiszowych i śpiewał. Skąd czerpał swoje inspiracje? W jednym z wywiadów ujął to w sposób następujący: „Słuchając w roku 80-tym rzeczy starych wiedzieliśmy, jak grać już nie można. Słuchając rzeczy nowych zauważyliśmy, że trzeba ruszyć tą samą drogą, ale z głową uniesioną wysoko, nie spoglądając na świeże koleiny po poprzednikach.”
Kiedy "Dziewczyna Szamana" miała dużo nominacji do Fryderyków, wszyscy zaczęli interesować się dziewczyną, która pisała dla mnie teksty. Opowiadałam o niej, że jest miłą młodą dziewczyną, ale nie chce się kontaktować z prasą. Na Fryderykach wyciągnęłam go na scenę i powiedziałam, że to jest właśnie Ewa Omernik.
Justyna Steczkowska.
Z Republiką było podobnie jak z Lady Pank. Chłopcy z Torunia także w 1983 roku wydali swoją pierwszą płytę. Nadali jej jakże wymowny tytuł - "Nowe sytuacje". Podobnie jak na albumie "Lady Pank" również i na debiutanckim krążku Republiki nie znalazły się największe radiowe przeboje. Zabrakło takich hitów jak "Kombinat", "Sexy Doll", "Telefony", a przede wszystkim zabrakłonajwiększego przeboju - "Biała flaga". Pomimo takiego pomysłu na album, podobnie jak stało się to w przypadku Lady Pank, płyta Republiki okazała się ogromnym sukcesem, a przez wielu znawców jest uznawana za najlepszą płytę w historii grupy. Największe sukcesy Republiki i Lady Pank miały miejsce w tym samym czasie. Lata 1983-1985 to niespotykane już nigdy później w naszym kraju rockowe szaleństwo. Wszyscy czekaliśmy na każdą muzyczną premierę w radiowej Trójce, bo też prawie wszystkie nowe piosenki szybko zdobywały listę Marka Niedźwieckiego a ich popularność nie wygasła do dnia dzisiejszego.
Republika nie była zwykłym zespołem rockowym. Było to niepowtarzalne na naszym rynku muzycznym zjawisko artystyczne. Lider grupy Grzegorz Ciechowski był człowiekiem ogromnie wszechstronnym. Pisał teksty, komponował, grał na flecie i instrumentach klawiszowych i potrafił śpiewać w jedyny, niepowtarzalny sposób. Takiego rodzaju wokalu nie znaliśmy wcześniej.
Karolina Owsiannikow
mieszka w Toruniu. Od samego początku pasjonowało ją dziennikarstwo.
Mimo to, swoje pierwsze kroki zawodowe postawiła w administracji. Po
pięciu latach biurokracji doszła jednak do wniosku, że pasja jest dla
niej ważniejsza i to z nią chciałaby związać dalsze swoje życie
zawodowe. Coraz częściej zaczęła więc odwiedzać Warszawę, bo gdzie jak
nie tam można znaleźć największe osobistości? Interesuje ją
dziennikarstwo rozrywkowe, szczególnie filmowo-telewizyjno-teatralne.
Karolina spotyka się z aktorami i twórcami filmowym. Od czasu do czasu
zajmuje się też sprawami muzycznymi, realizując wywiady z
instrumentalistami i wokalistami. W dziennikarstwie najbardziej ceni
sobie spotkania z ludźmi, przez co w środowisku artystycznym stała się
bardzo rozpoznawalna, a nawet zdarzają jej się przyjaźnie. Karolina
uwielbia momenty przygotowań do rozmów z artystami... szukanie,
czytanie, śledzenie plotek (choć to ostatnie w znacznie mniejszym
stopniu). Muzycznie Karolina wychowała się na Republice, Michaelu
Jacksonie i zespole Roxette, od którego dostała nawet zdjęcia z
autografami. Miała okazję być na koncertach wszystkich tych wykonawców,
ale niestety nie udało jej się zrealizować z żadnym z nich wywiadu.
W 2013 roku mija dwadzieścia lat od ukazania się na polskim rynku muzycznym „Siódmej Pieczęci”. Jest to wyjątkowy album Republiki, zwłaszcza ze względu na stworzoną przez Grzegorza Ciechowskiego niezwykle osobistą warstwę tekstową. Fani doceniają również oryginalność muzyczną płyty. Dzięki właśnie takim albumom legenda Republiki jest nadal żywa, a wielbicieli zespołu przybywa. 27 kwietnia 2013 roku spotkają się oni na dwunastym już Dniu Białej Flagi, Ogólnopolskim Zlocie Fanów Zespołu Republika. 
Ważnym punktem wieczoru będzie występ zespołu Już Nie Żyjesz, stosunkowo nowego na muzycznej mapie polskiej alternatywy, ale bardzo obiecującego ze względu na oryginalność tekstów, bogactwo stosowanych środków wyrazu i charakterystyczne brzmienie głosu wokalisty – Pawła Strzelca. Impreza rozpocznie się o godzinie 19.00 i potrwa do późnych godzin nocnych. 
