Sam znalazłem swoją drogę do bluesa - John Mayall w St. Albans (Nowy Czas/JazzPRESS)

http://www.jazzpress.pl/

Uśmiech Johna Mayalla jest dziś taki sam jak przed laty

Urodził się 29 listopada 1933 roku w Macclesfield w hrabstwie Cheshire, które swoją popularność w dużej mierze zawdzięcza tajemniczemu kotu z "Alicji w Krainie Czarów". Jego ojciec był znanym kolekcjonerem płyt jazzowych. Późniejszy wychowawca gitarowych legend od wczesnej młodości nasiąkał dźwiękami takich mistrzów jak Howlin' Wolf czy Albert Ammons. Pierwszą elektryczną gitarę John Mayall nabył tuż po powrocie z dwuletniej służby wojskowej w Korei. Po przeprowadzce do Manchesteru uczęszczał do szkoły plastycznej, ale jednocześnie bardzo szybko odnalazł się w lokalnych zespołach jako gitarzysta. Mimo, że został dyplomowanym projektantem, większość wolnego czasu spędzał z gitarą, a jego nieprzeciętnym talentem zainteresował się sam Alexis Korner nazywany ojcem brytyjskiego bluesa. To właśnie za jego namową w roku 1963 Mayall przeniósł się do Londynu, gdzie prawie natychmiast powołał do życia The Bluesbreakers - zespół, który stał się prawdziwą wylęgarnią utalentowanych muzyków, którzy z czasem przerośli popularnością swojego mistrza.

                                           Jeden z utworów z pierwszego krążka Mayalla

The Yardbirds z Ericem Claptonem

W marcu 1965 roku grupa The Yardbirds doprowadziła piosenkę "For Your Love" na szczyty brytyjskich list przebojów i mimo, że dwudziestoletni wówczas Eric Clapron oficjalnie już nie był w składzie zespołu, to właśnie jego gitarę możemy podziwiać, gdy słuchając tego przeboju ogarnia nas taneczne szaleństwo. Dlaczego Clapton zostawił zespół w momencie sukcesu? Zakochany w bluesie młody muzyk nie był w stanie pogodzić się z dryfowaniem The Yardbirds  w stronę muzyki popularnej, na co bez większych oporów dali namówić się jego koledzy. Clapton ponadto wyczuwał, że znany z pisania piosenek na zamówienie Graham Gouldman - autor "For Your Love" będzie usiłował iść za ciosem, co dość szybko przełoży się na utratę artystycznej tożsamości zespołu. W marcu 1965 roku "For Your Love" stała się szlagierem, a już w kwietniu Eric Clapton dołączył do szukającej własnej ścieżki formacji Johna Mayalla. Jego znakomita gra u boku zafascynowanego bluesem lidera na albumie Blues Breakers with Eric Clapton nie tylko ustaliła pozycję Claptona w bluesowym światku Londynu, ale spowodowała wśród licznych wielbicieli jego talentu coś w rodzaju amoku. Namalowany na ścianie stacji metra w londyńskim Islington napis "Clapton is God" rozprzestrzeniał się po całym Zjednoczonym Królestwie z prędkością światła, aż w końcu sława wielkiego Erica dotarła za ocean.

John Mayall i Eric Clapton

John Mayall & the Bluesbreakers rozpoczął od grania w londyńskim klubie Marquee. W roku 1964 formacja supportowała nawet gig samego Johna Lee Hookera podczas jego brytyjskiej trasy. Rok później Mayall nagrał swój pierwszy album John Mayall Plays John Mayall. o którym 19-go października podczas koncertu w St. Albans zażartował ze sceny, że już sam tytuł tej płyty musiał być dość podejrzany.

To właśnie w tym samym czasie do zespołu dołączył poszukujący swojej drogi dwudziestoletni Eric Clapton. Owocem współpracy obu muzyków była utrzymana w tradycji chicagowskiego bluesa najsłynniejsza płyta Johna Mayalla Blues Breakers with Eric Clapton, uznana po latach za jeden z najważniejszych krążków w historii światowego rocka. Po premierze tej płyty na ścianie stacji Islington pojawiło się właśnie owo kultowe graffiti "Clapton jest Bogiem". Po ogromnym sukcesie tego wydawnictwa Eric Clapton postanowił jednak opuścić zespół Mayalla i dołączyć do grupy Cream, którą współtworzył później wraz z "Gingerem" Bakeremze oraz ze zmarłym przed kilku dniami Jackiem Bruce'm.

Peter Green

Po odejściu Claptona u boku Johna Mayalla pojawił się niejaki Peter Green, którego gitarę słychać już na wydanym w roku 1967 albumie A Hard Road. Płyta okazała się kolejnym wielkim sukcesem bandu Mayalla, ale nowy gitarzysta podobnie jak jego wielki poprzednik tuż po premierze albumu także postanowił odejść i założyć zespół Peter Green's Fleetwood Mac zabierając Mayallowi jeszcze przy okazji dwóch innych Bluesbreakers'ów - basistę Johna McVie i perkusistę Micka Fleetwooda. Na miejsce Greena Mayallowi trafił się znów niezwykły talent. Mick Taylor miał wówczas dopiero 18 lat i mimo tak młodego wieku jego gitara z powodzeniem zadebiutowała na wydanym w 1967 roku albumie Crusade. Rok później ukazał się ostatni album pod szyldem John Mayall and the Bluesbreakers, który nosił tytuł Bare Wires. W roku 1969 wychowany w położonym niedaleko bliskiego memu sercu St. Albans niewielkim miasteczku Hatfield Mick Taylor postanowił dołączyć do słynnej formacji The Rolling Stones zastępując w niej bardzo już wówczas wyczerpanego rockandrollowym życiem Briana Jonesa.

John Mayall (drugi od lewej) i 18-letni Mick Taylor (trzeci z lewej)

Zniechęcony nieustannymi zmianami składu i szybkim usamodzielnianiem się swoich wychowanków Mayall postanowił przenieść się do Kalifornii, gdzie dzięki eksperymentom polegającym na łączeniu bluesa, jazzu, funku i rock and rolla udało mu się stworzyć zupełnie nowy rodzaj muzyki i dołączyć do panteonu największych legend rocka. Jest takie powiedzenie, że w przyrodzie nic nie ginie. Mówi się także, że czym skorupka za młodu nasiąknie... W 1982 roku los ponownie zetknął Mayalla z jego wychowankami. Wraz z Mickiem Taylorem i Johnem McVie Mayall tryumfalnie objechał świat, co napełniło go takim powerem i entuzjazmem, że dwa lata później reaktywował The Bluesbreakers. Wytrwał przy tej nazwie aż do roku do 2008. Gdy wydawało się, że dla jego bandu nastały wreszcie czasy upragnionej stabilizacji, nieoczekiwanie sam lider uznał, że dusi się w artystycznych ramach, które stworzył i po raz kolejny postanowił zakończyć działalność owianej legendą i licznymi sukcesami grupy oddając się karierze solowej, która szczęśliwie trwa do dziś.

John Mayall w St. Albans Arena (fot. Sławek Orwat)

Kariera solowa nie oznacza jednak dla Johna Mayalla skupiania uwagi jedynie na sobie samym. Potwierdził to koncert, jaki miałem okazję zobaczyć 19-go października w St. Albans będący częścią światowej trasy odbywającej się z okazji 80-tych urodzin tego artysty. Koncert był dla mnie tym bardziej wyjątkowy, że odbywał się w miejscowości, w której od kilku lat mieszkam i w której w każdy poniedziałek zasiadam za "sitkiem" Radia Verulam, żeby nadać kolejną audycję Polisz Czart. Aby ujrzeć światową legendę nie musiałem więc tym razem udawać się - jak miało to niedawno miejsce w przypadku Deep Purple czy Uriah Heep - do stolicy Królestwa. Tym razem to Góra przyszła do Mahometa. Nie tylko sam fakt, że oto za chwilę zobaczę na żywo człowieka, którego kompozycje niczym gąbka chłonąłem we wczesnym dzieciństwie, spowodował u mnie trudną do opisania ekscytację. Dla Polaka przyzwyczajonego do przesiadywania naszych rodzimych gwiazd po garderobach lub w najlepszym przypadku ich kręcenia się po back stage'u, obraz blisko 81-letniej legendy światowego rocka stojącej przy niewielkim, skromnym stoliku i sprzedającej swój najnowszy album wywołał u mnie krótkotrwały stan hipnozy.

Album z podpisem Mistrza

Podchodząc do Johna Mayalla w towarzystwie mojego redakcyjnego kolegi z Nowego Czasu Włodka Fenrycha, za którego namową w tym miejscu się znalazłem, nieśmiało wydobyłem z siebie pierwsze słowa: "Dobry wieczór. Jestem polskim prezenterem Radia Verulam z St. Albans. Czy zgodziłby się pan na krótką rozmowę po koncercie? Nieco zdziwiony ale niezwykle miły artysta odparł: "Myślę, że nie będzie z tym problemu". Mimo, iż kilka pytań przygotowałem sobie już wcześniej, to - szczerze przyznam - nie tylko nie liczyłem na to, że bez jakichkolwiek uzgodnień z organizatorem koncertu uda mi się taką rozmowę przeprowadzić, ale już ewentualność, że uda mi się ją uzgodnić bezpośrednio z samym Johnem Mayallem kupując z jego rąk najnowszy album z autografem nie mieściła się w mojej głowie w najbardziej fantastycznych wizjach. Oszołomiony sytuacją z podpisaną płytą w dłoni udałem się wraz z Włodkiem na balkon St. Albans Arena, aby ochłonąć i poddać się kojącemu działaniu starego, dobrego bluesa.

W barwach Dżemu - polskich muzycznych "dzieci"
 Johna Mayalla  (fot. Włodek Fenrych)

Dowodem na to, że kariera solowa nie oznacza dla Johna Mayalla skupiania uwagi tylko na sobie był - jak już wspomniałem - sam koncert. Gitarzysta Rocky Athas, perkusista Jay Davenport oraz posiadający polskie korzenie rewelacyjny basista Greg Rzab to znakomici muzycy z Chicago, którzy towarzyszą Mayallowi nie tylko podczas jego światowego tournée. Słuchać ich możemy również na jego ubiegłorocznym albumie Special Life. Ich znakomite solówki oraz szczera radość Johna Mayalla ze wspólnych improwizacji i spontanicznych instrumentalnych dialogów, jakimi byliśmy obdarowywani ze sceny niemal nieustannie, stanowiły istotę tego znakomitego widowiska, które mimo iż działo się tu i teraz, przeniosło moje myśli do czasów, kiedy to jako nastolatek regularnie zasiadałem przy radioodbiorniku, aby wysłuchać zapierających dech w piersiach audycji Jana Chojnackiego "Bielszy Odzień Bluesa". Każdy pogram rozpoczynało intro "Help Me/Checkin' Up On My Baby" z repertuaru fińskiej grupy Wigwam będące jedną z wielu wersji standardu Sonny Boy Williamsona II, w której wykorzystany został  riff pochodzący z kompozycji  "Green Onions" grupy Booker T & the M G 's z roku roku 1962.

Koncert Johna Mayalla w St. Albans Arena

John Mayall & the Bluesbreakers zarejestrowali swoją wersję tego utworu w roku 1968 na albumie The Diary of a Band - Volume Two. 19-go października po 46 latach od wydania tamtego krążka blisko 81-letni Mayall wraz ze swoimi chicagowskimi kolegami brawurowym wykonaniem tego standardu przywrócił mi nie tylko najpiękniejsze wspomnienia czasów młodości, lecz przede wszystkim wiarę w to, że wartościowa muzyka potrafi przetrwać w pamięci ludzkiej nawet pół wieku i wciąż tak samo fascynować. I tylko niewielki cień smutku przesunął mi się w tym momencie przed oczami, a dręczące mnie pytanie "co za 50 lat zostanie w pamięci współczesnych nastolatków?" -  aby nie psuć sobie dobrego nastroju - odłożyłem na potem.

Koncert Johna Mayalla w St. Albans Arena

Koncertowy miks największych przebojów Johna Mayalla z kompozycjami z jego najnowszego wydawnictwa pokazał, że mimo upływu czasu, szaleńczego tempa życia czy zmieniających się muzycznych trendów, blues ciągle jest muzyką żywą, atrakcyjną, ponadczasową i taką, która skutecznie potrafi oprzeć się chorej konieczności finansowego sukcesu w dziedzinie sztuki. John Mayall zachwycił zebranych w St. Albans widzów niespotykaną u artystów tej generacji energią, a szybkość z jaką zmieniał organy na gitarę lub wokal na harmonijkę pozostawiając przy tym miejsce na indywidualne popisy swoich znakomitych muzyków świadczyła tylko o jego artystycznej klasie i zasłużonym statusie legendy. Właśnie pochodzący z debiutanckiego albumu John Mayall Plays John Mayall trwający oryginalnie nieco ponad 4 minuty "Chicago Line" został na potrzeby koncertu zaaranżowany w taki sposób, aby widzowie mogli doskonale zapamiętać każdego z muzyków tego widowiska. Popisom i solówkom nie było końca, a czas trwania tej kompozycji tego dnia wyniósł kilkanaście minut.

Rozmowa z Johnem Mayallem to jeden z najkrótszych wywiadów, jakie zostały nagrane na mój dyktafon. Tym razem jednak nie długość tekstu a emocje, jakie towarzyszyły mi podczas tej rozmowy są najważniejszą składową atmosfery, którą chciałbym za pomocą tych kilkunastu zdań oddać.

Dla takich chwil się żyje (fot. Włodek Fenrych)

 - Tak jak Cheshire Cat, pojawiasz się i znikasz z elegancją. Kiedy znów będziemy mogli usłyszeć Cię w St. Albans? I jak podobało Ci się granie tutaj?

 - Dzisiejszy koncert był świetny. Nagłośnienie w sali było dobre i mieliśmy świetną zabawę.

- Jak często grywasz w St. Albans? Przyjeżdżasz co roku?

- Nie, nie zupełnie. Od promotorów zależy organizacja tych wydarzeń. Teraz mamy trasę po Wielkiej Brytanii i ktoś w St. Albans zechciał byśmy tu zagrali.

- Twój tato, Murray Mayall, był wielkim sympatykiem jazzu. Czy to jemu zawdzięczasz swoją fascynację amerykańskim bluesem?

- Nie, on w ogóle nie interesował się bluesem. Dla niego istniał głównie jazz. Sam znalazłem swoją drogę do bluesa.

- Współpracowało z Tobą wielu znanych muzyków, między innymi Eric Clapton, Jack Bruce, Peter Green, John McVie, Mick Fleetwood. To oni znaleźli Ciebie, czy Ty ich?

- To lider zespołu zawsze znajduje ludzi, z którymi chce pracować.

- Jesteś Brytyjczykiem urodzonym tutaj. Dlaczego wybrałeś życie w Laurel Canyon w Stanach?

- W Los Angeles jest piękny klimat.

John Mayall i perkusista Jay Davenportw St. Albans Arena  (fot. S. Orwat)

- Czy będziesz próbował zrobić podobną trasę na swoje 90-te urodziny?

- Jako muzycy niezupełnie możemy sami decydować o tym jak długo chcemy jeździć w trasy. Z tym trzeba będzie poczekać i zobaczyć.

- Grałeś kiedyś w Polsce?

- Byliśmy tam wiele razy.

- Pamiętasz ile?

- Nie pamiętam dokładnie, ale sporo.

- Co sądzisz o Polsce i Polakach jako publiczności?

- To świetna publiczność, zawsze taka była. Pierwszy raz graliśmy tam w 1980 lub 1981.

- Jesteś dumny z Erica Clapton, Petera Greena, bardzo sławnych obecnie gitarzystów?

- Tak, pewnie. Dowiedli swojej wartości, a to mówi samo za siebie.

Na tym kończy się zapis mojej rozmowy z Johnem Mayallem, ale nie sposób pisząc wspomnienie z tego wydarzenia nie napisać choćby w kilku zdaniach o jego najnowszym albumie. Jaka jest najnowsza solowa płyta  legendy blues-rocka? Ostro zagrany i z pazurem zaśpiewany "Speak Of The Devil" ze znakomitą solówką na gitarze przywołuje najlepsze dokonania z czasów John Mayall & the Bluesbreakers. "Floodin' In California" rozczulił mnie do szpiku kości. Dokładnie przy takich bluesowych kołysankach przeżywałem pierwsze uczuciowe uniesienia na prywatkach drugiej połowy lat 70'.  Harmonijka w "Big Town Playboy" rozbujała nie tylko mnie, ale i cały mój pokój, którego ściany nieustannie migały mi przed oczami i uparcie nie chciały się zatrzymać.

John Mayall podpisuje swój album St. Albans Arena
(fot. Sławek Orwat)

 Leniwy "I Just Got To Know" okazał się być najlepszym remedium, aby moje ściany w końcu wróciły na swoje miejsce, a cudowny "Heartache" klimatem przywołał mój ukochany album Petera Greena In the Skies z 1979 roku. Perłę schował John Mayall prawie na sam koniec. "Like A Fool" to mistrzostwo samo w sobie i jest to bezsprzecznie jeden z najlepszych kawałków, jakie w swoim ponad osiemdziesięcioletnim życiu nagrał John Mayall. Nie zamierzam skupiać się nad jakimkolwiek z detali tego utworu, bo jako całość jest po prostu arcydziełem. Kończąca krążek kompozycja "Just A Memory" jest przepiękną nostalgią, którą Johna Mayall zostawił nam na sam koniec po to, abyśmy tęsknili za jego nowymi nagraniami i kolejnym spotkaniem twarzą w twarz. Uwielbienie, jakie zawsze do niego w sercu nosiłem od 19-go października będzie już miało uśmiech i ciepłe spojrzenie człowieka, który zamiast zamykać się w niedostępnych pokojach dla VIP-ów i otaczać uzbrojoną po zęby gwardią ochroniarzy, woli podawać rękę każdemu, kto kocha jego muzykę i patrzeć prosto w oczy swoim wielbicielom. Szacunek, jakim zawsze darzyłem jego i muzyków, których wypuścił spod swoich skrzydeł w wielki świat show biznesu już zawsze będzie mi się kojarzył z moim drżeniem rąk, nad którym w St. Albans Arena w żaden sposób nie potrafiłem zapanować trzymając w nich niczym świętą relikwię dopiero co podpisany album i kartkę z pytaniami.

Na koniec postanowiłem zrobić prezent anglojęzycznym czytelnikom Nowego Czasu i podarować im oryginalną wersję językową mojej rozmowy z Johnem Mayallem i przy tej okazji podziękować mojemu przyjacielowi Mirkowi Chwedziakowi (mieszkającemu w Londynie wokaliście i gitarzyście) za pomoc w przełożeniu oryginalnego zapisu na język polski.

John Mayall, the legend of the blues rock, the original founder of The Bluesbreakers, who is in the UK as part of his 80th birthday celebration tour. I am speaking to John here in St. Albans.

Włodek Fenrych i John Mayall
(fot. Sławek Orwat)

- Just like the Cheshire Cat, you disappear and appear with elegance. When are you going to perform in St. Albans next time? And did you like doing your show here?

- The show tonight was great. The sound was good in the room and we really had a ball.

- How often do you play in St. Albans? Do you come every year?

- No, not really. It's up to the promoters to book a gig. We are having the British Tour now and somebody in St. Albans figured they should make a booking.

- Your dad, Murray Mayall, was a big fan of jazz. Do you owe him your fascination with American Blues?

- Not really. He wasn't into the blues at all, it was mainly jazz for him. I've found my own way with the blues.

- A lot of famous guitarists, Eric Clapton, Jack Bruce, Peter Green, John McVie, Mick Fleetwood to name some that you've worked with. Did you find them or did they find you?

- The band leader always finds the people he wants to work with.

- As a Brit born in here, why did you choose to live the Lauren Canyon in the USA?

- The climate is beautiful there in Los Angeles.

- Will you try and make a similar tour for your 90th birthday?

- As musicians, we don't exactly choose how long we will be touring for. We'll just have to wait and see.

- Have you ever played in Poland?

- We've been there many times.

- Do you remember how many?

- I don't really remember. Loads!

- What do you think about Poland as a nation and as an audience?

- They're great audiences, they always have been. I think the first time we went there was 1980 or 1981.

- Are you proud of Eric Clapton, Peter Green, these now famous guitarists?

- Yes, sure, they've proved themselves, and that says it all.

Jesteśmy pełni tajemnic - Rozmowa z muzykami Transparent Human Creatures. (Tłumaczenie słów Jona - Mick Chwedziak)

- Bishops Stortford - niewielkie miasteczko targowe malowniczo położone nad rzeka Stort w Hertfordshire! Panowie z ogromną satysfakcją mam radość ogłosić, że jesteście pierwszymi artystami z mojego uroczego Hertfordshire, którzy wygrali TOP20 Polisz Czart. Przyjmijcie gratulacje od radiowca z St. Albans. Jesteście realnym dowodem na to, że wcale nie trzeba mieszkać w Londynie, aby stworzyć liczący się rockowy band. W czym tkwi wasza tajemnica?

Łukasz: Jesteśmy pełni tajemnic i to chyba nasza największa tajemnica (śmiech). Nadajemy na tych samych falach i mamy potężną, niczym nieskrepowaną wyobraźnię muzyczną.

- Spotkaliście się po raz pierwszy po to, aby nagrać akustyczną wersje utworu ''Prison'' zespołu Error 24, w którym grają Maciek i Jonathan. Szybko jednak polubiliście wspólne jamowanie z realizującym to nagranie i zarazem perkusistą Łukaszem. Czy spadło to na was jak grom z nieba, czy decyzja o powstaniu THC dojrzewała powoli?

Łukasz Makowiecki

Maciek: Po pierwszych rozmowach okazało się, że jest między nami to coś. Na pierwszym jamie ja zwariowałem. Swoboda z jaką graliśmy zaskoczyła mnie kompletnie. To był dla mnie sygnał, że może być z tego niezła zabawa (śmiech).

Jonathan: Moja decyzja, aby grać z Maćkiem i Łukaszem była instynktowna. Zrobiliśmy próbną sesję, która poszła tak znakomicie, że decyzja o szukaniu dalszej współpracy była nieunikniona.

Maciek Gazda

Łukasz: Mnie spodobało się głównie to, że Maciek i Jon mają głowy pełne pomysłów. To był impuls do tego, żeby się spotkać i przekonać, czy równie produktywnie i dobrze będziemy spędzać czas ze sobą zamknięci w małym pomieszczeniu.

- "Syria" Erroru 24 skończyła na 4, "Saport" na 2 miejscu, a "Amnesia" THC wspięła się już na sam szczyt listy przebojów Polisz Czart. Wyczuwam, że bardzo poważnie podchodzicie do promocji waszej muzyki? Macie już jakieś konkretne plany w dotarciu do coraz szerszej publiczności polskiej i brytyjskiej?

Jonathan: Jeśli będziemy dalej integrować naszą kreatywność, wkładając odpowiednią ilość pracy gdy tylko nadarzy się okazja to wierzę, że możemy dotrzeć do publiczności, która to doceni.

Łukasz: Obecnie kończymy prace nad materiałem na EP, na której powinno być nie więcej niż 5- 6 utworów. Myślę, że jeśli zagramy kilkanaście koncertów prezentując ten materiał, to wszystko nabierze "mocy" i będziemy mogli nagrać wtedy prawdziwą płytę LP.

- Skrót THC kojarzony jest z tetrahydrokannabinolem - substancją psychoaktywną znajdującą się w konopiach. Czy nazwa waszego bandu nawiązuje w jakimś stopniu do tego skojarzenia, czy po prostu oznacza Przezroczyste Istoty Ludzkie? Podobne dywagacje dotyczyły niegdyś uroczego kawałka Beatlesów "Lucy in the Sky with Diamonds".

Jonathan: A co to są konopie?

Łukasz: TRANSPARENT HUMAN CREATURES - Przeźroczyste Ludzkie Stworzenia. To chyba daje do myślenia. Znalezienie nazwy nie było łatwe. Nie chcieliśmy zostać od razu powiązani z jakimś przestępczym procederem. Faktycznie THC to tylko skrót. Ale może trzeba się nazwie przyjrzeć pod mikroskopem (śmiech).

- Transparent Human Creatures powstał w czerwcu 2014. Wystarczyło wam tylko 5 miesięcy, aby zdobyć naszą listę przebojów. Czujecie, że pomimo ogromnego doświadczenia muzycznego, założyliście wasz najważniejszy band w życiu? 

Maciek: Czy najważniejszy? Czas pokaże. Bardzo dobrze nam się razem pracuje, a to chyba dobry znak. Myślę, że granie w kapeli to coś więcej niż tylko granie muzyki. Chociaż każdy z nas ma swoje życie prywatne, spotykamy się nie tylko na próbach. Dobrze się czujemy razem, co przekłada się na emocjonalność naszej muzyki.

Jonathan: Nie powiedziałbym, że mam ogromne doświadczenie, ale THC zdecydowanie posiada perspektywy dobrze rokujące na przyszłość.

Łukasz: Biorąc pod uwagę doświadczenie i czas jaki mam za sobą, to mógłbym porównać to do jazdy na rowerze. Dokładnie wiemy jak to robić, bo już kiedyś naprawdę szybko jeździliśmy. Ale… zakładając ten band odniosłem wrażenie, że trzeba będzie od nowa uczyć się chodzić. Myślę, że to niesamowite, odkrywane na nowo przeżycie. Jednocześnie bagaż doświadczenia jaki się ze sobą ma pozwala na bardzo szybką podróż od miejsca, w którym traktujesz to jako odskocznie od codzienności, do najważniejszego projektu na którym skupiasz całą swoją energię.

- Jonathan wziął do ręki gitarę w wieku 9, a Maciek 12 lat. Komu zawdzięczacie tak szybki start w muzyczne życie? Jak rodzi się świadomość grania rocka w tak młodym wieku?

Maciek: Podglądałem starszych kolegów grających bluesa na ławkach popijających słynne wino “LaPatik” i wracałem do domu próbować zagrać cokolwiek, z tego co usłyszałem. Trochę pomógł mi tata, który znakomicie grał muzykę country, lecz niestety nie jest dobrym nauczycielem jeśli o gitarę chodzi. Z kolei tata mojego ówczesnego kolegi raczył nas Led Zeppelin i Pink Floyd. Pamiętam do dziś kręcącą się płytę “dwójkę” Zeppelinów czy Dark Side Of The Moon Floydow.

Jonathan: Moje najwcześniejsze wspomnienia związane są z moim tatą grającym na gitarze klasycznej lecz mój pociąg do rocka to już konsekwencja doświadczeń okresu dorastania.

- Zaczynałeś od gry na gitarze klasycznej. Bas pojawił się u ciebie nieco później. Na ilu instrumentach potrafisz grać i dlaczego właśnie bas jest ci najbliższy? Kto jest twoim ideałem basisty?

Jonathan: Moje przerzucenie się na gitarę basową wynikło z konieczności, ponieważ znacznie łatwiej jest znaleźć gitarzystów. Doceniam również subtelny geniusz prostej, na pierwszy rzut oka, dobrze zintegrowanej linii basu. Wciąż grywam na gitarze klasycznej i trochę na klawiszach kiedy komponuję. Dążę do tego, aby grać na basie z techniczną ekspertyzą Johna Myung’a.

- Czy od zawsze zdawałeś sobie sprawę ze swoich zdolności wokalnych, czy THC jest pierwszym zespołem, gdzie uwierzyłeś w siebie w pełni jako wokalista?

Jonathan: Zawsze wiedziałem, że lubię śpiewać, nawet w podstawówce, chociaż nigdy się do tego nie przyznawałem. Nie mogę jednak powiedzieć, że kiedykolwiek wierzyłem, że mógłbym być frontmanem.

- Niedawno pewien Anglik zażartował do mnie podczas imprezy, że wielkość brytyjskiego rocka, to w dużym stopniu zasługa waszej deszczowej pogody. Zgodzisz się z tym, że spowodowany pogodą brak motywacji do wychodzenia z domu mógł być przyczyną mozolnych ćwiczeń, które doprowadziły na szczyty tak genialnych muzyków jak Eric Clapton, Peter Green, John Mayall, Mick Taylor, Jon Lord, Jack Bruce, Brian May, Roger Glover, Robert Plant i wielu, wielu innych? W czym tak naprawdę tkwi rockowy fenomen Brytyjczyków?

Jonathan: Regularnie rozmawiamy z Maćkiem na temat różnic pomiędzy naszymi kulturami. Mam wrażenie, że Anglików charakteryzuje pewna rezerwa, ale używamy naszej ekspresji muzycznej, aby pokonać pewne ograniczenia związane z naszym charakterem. To mój pogląd. Nie wiem czy pogoda ma na to jakiś wpływ.

- Co was "wywiało" do UK?

Maciek: Lepsza przyszłość dla moich dzieci, przygoda i potrzeba “oddychania”. Powodów było wiele, lecz większość z nich nie ma teraz żadnego znaczenia. Jestem w UK trzy lata i dobrze się tu czuję.

Łukasz: Mnie zawsze ciężko było ustać w miejscu. Potrzeba zmian, wyzwanie, nowe możliwości, doświadczenia i nauka... Jeśli wszystko pójdzie po mojej myśli, to w 2015 zostanę absolwentem The Institute of Contemporary Music w Cambridge.

- Trzymam więc kciuki. Przyszedłeś na świat w momencie gdy wybuchł rockowy boom lat 80'. Gdy rodził się grunge miałeś około 10 lat. Swoją przygodę z muzyką rozpocząłeś w roku 2000. Na jakich wzorcach rodziła się Twoja muzyczna tożsamość i dlaczego usiadłeś za gary?

Łukasz: Gdy miałem 15 lat chyba zupełnie przypadkowo znalazłem się w sali prób jednego z kilku zespołów rockowych z osiedlowego Centrum Kultury. Wrażenie jakie na mnie zrobili było tak duże, że zapisałem się tego samego dnia na zajęcia. Spędzałem tam całe dnie słuchając muzyki i próbując grać na bębnach do nagrań puszczanych na wielkim zestawie HI-FI Unitry. Wtedy najbardziej inspirowali mnie bębniarze moich ulubionych wykonawców: Zbyszek Kraszewski, Lars Urlich, David Silveria… głównie rock.

Jonathan Eynon

- Twój dawny zespół Quqa całkiem nieźle sobie poczyna na naszej liście przebojów. Przedostatnie notowanie zakończył na 44 pozycji, ostatnie już na 29. Grałeś także w grupie Carrion, która uplasowała się na miejscu 16. Czy obecny sukces THC w dużej mierze zawdzięczasz doświadczeniu, jakie wyniosłeś z tamtych kapel? W jakich jeszcze projektach brałeś udział i kto ci najbardziej pomógł uwierzyć w siebie?

Łukasz: Myślę że aby muzyk mógł się rozwijać, nie może ograniczać się do jednego gatunku muzycznego czy zespołu. Najważniejsze jest to, by poszerzać swoje horyzonty i stawiać sobie poprzeczkę coraz wyżej. I to właśnie granie różnych stylów muzycznych z różnymi muzykami - przede wszystkim lepszymi od siebie - rozwija najbardziej. Myślę, że to co teraz mogę dać od siebie w THC to suma wszystkich doświadczeń z poprzednich zespołów. Jeśli komukolwiek mógłbym dziś podziękować to jest to Darek Piwowarczyk, niesamowity muzyk, perkusista - człowiek z niesamowitym talentem, który pomógł mi uwierzyć w moje możliwości.

- Jak posiadłeś niełatwe umiejętności realizatora dźwięku?

Łukasz: W naturalny sposób. Oprócz grania na bębnach z biegiem czasu zaciekawiła mnie materia tworzenia, komponowania i nagrywania. Gdy pierwszy raz nagrywałem bębny z Carrion w profesjonalnym studio (ówczesne K&K) miałem okazję obserwować na czym polega praca realizatora, producenta Marcina Limka. Spodobało mi się to na tyle, że postanowiłem zdobywać wiedzę i przede wszystkim praktykować. Współpracując z lokalnymi zespołami i nagrywając ich pierwsze dema, nabierałem pierwszych doświadczeń. Potem przyszła praca na scenie i przy koncertach m.in. Carrion, Closterkeller.

- Maćku, doskonale pamiętam moment, gdy się pojawiłeś w mojej świadomości. Rozpytywałeś wtedy na temat muzyków, którzy szukają zespołu i można śmiało powiedzieć, że zaczynałeś od zera. Wkrótce stworzyłeś aż dwa znakomite zespoły, które zawsze pojawiały się w ścisłej czołówce naszej listy przebojów. Gdzie zdobyłeś tak solidne podstawy muzyczne? Słychać, że czerpiesz z najlepszych wzorców i tworzysz soczyste rockowe kompozycje z solidną szczyptą psychodelicznej progresji. Skąd u ciebie taka umiejętność i przede wszystkim skąd taka wyobraźnia? Kto cię inspiruje?

Maciek: Moje inspiracje? Hmm... to dla mnie dosyć trudne pytanie. Generalnie dzielę muzykę na dobra i do dupy. Gitarzyści to Jimmy Page, Tom Morrello. Zespoły, które wywróciły moja drogę muzyczną?  Led Zeppelin, Tool, Korn, Primus, nasza rodzima Coma (kocham bezwarunkowo).

3/4 Error 24

- Na plakacie zapowiadającym koncert w Half Moon, który odbędzie się 13 grudnia widnieją oba wasze zespoły. Będzie to zapewne znakomita okazja do świętowania zwycięstwa w naszym zestawieniu. Jak godzicie grę dla dwóch kapel jednocześnie? Jaka jest przyszłość Error 24 i THC?

Maciek: Małe sprostowanie. Koncert 13 grudnia zagra tylko Error 24 wraz z naszym przyjacielem Ryanem Thwaitsem. Z Error chlelibyśmy zrobić sobie przerwę. Zostaliśmy jednak zaproszeni do zagrania na dosyć dużym festiwalu Stortfest w maju przyszłego roku. Byłoby trochę nierozsądnie nie skorzystać z okazji zagrania na takiej imprezie. Z chłopakami z Error mamy dobry kontakt i nie wykluczamy jakichś ruchów. Jednak na ten moment cala nasza energia i czas idzie w THC.

- Error 24 swoje dwa pierwsze utwory nagrał w bardzo renomowanym studio - tym samym, w którym realizowała swoje płyty znakomita brytyjska formacja Archive. Jakie wspomnienia macie z tej sesji i czy będziecie tam coś jeszcze uwieczniać?

Maciek: To był bardzo fajny czas i ogromna frajda pracować na takim sprzęcie. Osobiście jestem zawiedziony efektem końcowym. Nagraliśmy cztery numery i z perspektywy czasu widzę, że nie byliśmy na to gotowi. Jednak atmosfera była przednia i dużo się nauczyliśmy. Czy planujemy jeszcze tam coś nagrać? Nigdy nic nie wiadomo. Z dwóch metod pracy nad materiałem, które poznałem ostatnio, do zarejestrowania materiału wybrałbym metodę Łukasza haha. Jest bardziej precyzyjna. Chociaż jak mówiłem, mogłoby być inaczej, gdybyśmy wtedy wiedzieli na 110% co i jak chcemy nagrać.

- 25 kwietnia wspólnie z Bright Color Vision jako Error 24 zagraliście w Londynie przed Carrionem, 18 maja wzięliście udział w koncercie nieopodal Battersea, 31 lipca Error 24 zagrał w Windsorze, 30 września na "własnym podwórku" u boku Bright Color Vision i Error 24 w Half Moon Pub w Bishops Stortford zadebiutował THC. 24 października Error zagral w Harlow. W porównaniu z innymi kapelami koncertujecie sporo. Który z tych występów zapadł najbardziej w waszej pamięci i jakie są plany koncertowe na najbliższą przyszłość? 

Maciek: W mojej pamięci jest taki obrazek, kiedy graliśmy akustycznie w Battersea. Rafał Wrona - basista Gabinetu Looster siedział na ziemi koło sceny i śpiewał z nami “Dream”. Najbardziej jednak pamiętam Half Moon, gdzie Error według naocznych świadków “posprzątał”. Ludzie jak i my bawiliśmy się zawodowo, ale… Error 24 swój pierwszy koncert zagrał po roku ciężkiej pracy na próbach. Pozwoliło nam to uniknąć wielu (nie wszystkich) błędów, które popełniają kapele zaczynające grac koncerty. Myślę ze z THC zamykamy materiał, który zaczynamy przygotowywać do grania na koncertach. Nasze próby to niekończące się muzyczne orgazmy (śmiech). Uwielbiamy grać na żywo, wiec będziemy to robić najczęściej jak tylko to możliwe.

Łukasz: Jak tylko skończymy prace nad EP, to postaramy się grać jak najczęściej, by promować nasz materiał. Może wspólna traska z zaprzyjaźnionym projektem BCV? kto wie.

Bright Color Vision

- Zauważyłem, że dobrze rozumiecie z się Bright Color Vision. Co jest u nich takiego, co was przyciąga?

Maciek: Są genialni na żywo a oprócz tego to fantastyczni kompani do dyskusji.Wydaje mi się, że to jacy są ludzie jest bardzo ważne. Myślę, że pasujemy do siebie.

Łukasz: Ich muzyka jest niesamowita. Poza tym to świetni towarzysze do zabawy!

- Maćku, rozpocząłeś grać w wieku 12 lat. Pierwszy zespół założyłeś w szkole podstawowej. W wieku 18 lat wraz z zespołem "Bez Nazwy" wystąpiłeś w eliminacjach do Ogólnopolskiego Młodzieżowego Przeglądu Piosenki w Sandomierzu, gdzie otrzymaliście wyróżnienie. Opowiedz trochę więcej o swoich początkach. Jesteś jednym z najlepszych gitarzystów, jakich gram na antenie Polisz Czart. To się ma od urodzenia, czy można się tego nauczyć?

Maciek: Widać ze się czerwienię? (śmiech) To chyba lekka przesada, ale dziękuje Sławku. Do swoich umiejętności, mam dosyć krytyczne podejście. Brakuje mi wiedzy teoretycznej, jestem totalnym samoukiem, ale nie potrafię robić niczego innego.

- No i po raz kolejny okazało się, że wielkość idzie w parze ze skromnością (śmiech). Potrafisz też śpiewać. Bardzo podobał mi się jeden z utworów Error 24 z twoim wokalem. Nie myślisz o tym, aby zrealizować choć kilka śpiewanych przez ciebie kawałków w języku polskim?

Maciek: Bardzo chcę nagrać numer “Dream” - Error 24 po polsku. To jest mój tekst i pomimo genialnego wręcz tłumaczenia Moniki S. Jakubowskiej, po polsku ma on mocniejszy przekaz. Nie myślałem o śpiewaniu. Chciałbym skupić się na gitarze i pisaniu tekstów.

- Kim jest Kasia Głowacka i jak trafiła do zespołu. Czy to oznacza, że Jon przestanie być wokalistą THC, czy będą śpiewali oboje?

Maciek: Kasię poznaliśmy przez nasza przyjaciółkę Jagodę. Póki co spróbujemy połączyć dwa wokale, Kasi i Jona. Zaczyna brzmieć to dosyć ciekawie. Jednak nie wyobrażam sobie sytuacji, gdzie Jonathan przestaje śpiewać. To w ogóle nie wchodzi w rachubę. Jon nie czuje się komfortowo jako frontman. Dodatkowo w studiu można poszaleć, lecz na żywo grać jego partie basowe i śpiewać, jest dosyć trudno. Nie chciałbym upraszczać linii basu tylko po to, żeby można było to pogodzić ze śpiewaniem. Takie działania zubożyłyby naszą muzykę. Ponieważ live instrumentalnie to trio, więc musimy się wszyscy sporo napracować, żeby dorównać technicznie do poziomu w studiu. Lecz jak wspominałem, głos Jonathana to wizytówka THC.

Łukasz: Na początku chyba w ogóle nie zakładaliśmy, że potrzebny będzie ktoś jeszcze. W trakcie pracy nad materiałem doszliśmy do wniosku, że byłoby dobrze urozmaicić nasze brzmienie. Tu zamiast dodatkowej gitary wybór padł na wokal. Obecnie próbujemy połączyć to w całość. Jaki będzie efekt? Przekonamy się już wkrótce.

- Czy jest coś, co chwielibyście przy okazji naszej rozmowy przełażąc waszym sympatykom? Czego jeszcze powinni dowiedzieć się o Transparent Human Creatures?

Maciek: Chcielibyśmy podziękować za to, że jesteście. Życzymy Wam, abyście słuchając naszej muzyki czuli to, co my czujemy kiedy ja gramy.

Z zespołem Transparent Human Creatures w składzie:
Jonathan Eynon - bas, wokal
Maciek Gazda - gitara
Łukasz Makowiecki - perkusja
rozmawiał Sławek Orwat

Tłumaczenie wypowiedzi Jona  
Mirek Chwedziak
Jest urodzonym we Wrocławiu, a mieszkającym w Londynie gitarzystą, wokalistą, kompozytorem i autorem tekstów. W jego muzyce, siedzi blues z domieszką country i folk-rock'a. Od jakiegoś czasu Mirek realizuje swoją kolejną pasję i stał się współpracującym z blogiem Muzyczna Podróż recenzentem wydawnictw muzycznych. Więcej o Mirku możecie przeczytać tutaj.
https://www.youtube.com/watch?v=umLUFJMjHOw
https://www.youtube.com/watch?v=JSGIiEvyE_k