Na rozgrzewkę wystąpił amatorski zespół Forcom Band z zawodową wokalistką Marianną Cwiąkałą. Zaprezentowali wiązankę przebojów z repertuaru Ady Rusowicz, Stana Borysa i zespołu Lombard. Przymiotnik amatorzy nie odnosi się do wykonania, nieco hałasowali. Szybka zmiana nastroju i na scenie pojawiła się balladzistka z gitarą. Znudziła publiczność skutecznie. Polka pisząca i śpiewająca po angielsku, co samo w sobie zasługuje na uznanie. Niestety repertuar lepiej nadający się na imprezy integracyjne przy ognisku niż na estradowe prezentacje.
Minęła już godzina, a gość specjalny nie pojawił się jeszcze na scenie. Konferansjer zapowiedział niespodziankę, którą okazał się przedstawiciel Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego. Wywołano Chrisa Jaggera bez gitary. Delegat po odczytaniu laudacji wręczył mu medal towarzystwa. Nie wiem, co wtedy czuł artysta, ale mi w tych okolicznościach przypomniał się pewien epizod z dzieciństwa; wujek powróciwszy z wczasów nad morzem, podarował mi pamiątkową ciupagę. Niepokój mój rósł, co będzie dalej.
Chris Jagger wystąpił z gitarą, towarzyszyli mu skrzypaczka Ellite Mackrell, grająca również na flecie i mandolinie, Charie Hart akordeonista i pianista. Mimo swoich 71 lat nadal dysponuje silnym, czystym głosem, niezbędnym do prezentowanego repertuaru. Skrzypaczka z klasycznym wykształceniem dobrze opanowała techniki artykulacji charakterystyczne dla folku i country. Akordeonista okazał się wirtuozem nie tylko cyji, ale grał również na innych instrumentach, w tym na pianinie.
Prawdopodobnie przed występem nie było próby akustycznej, więc początkowo coś się nie kleiło. Po trzech numerach jakoś się dostroili i dalej poszło gładko. Jagger wykonał repertuar z różnych półek; własne kompozycje i teksty, kanon ballady folkowej, miejskiej, z repertuaru rockowego, country i folku szkockiego i irlandzkiego. Piosenki jego autorstwa to swoista kronika życia i podróży po świecie.
fot. Hieronim Dymalski
fot. Hieronim Dymalski
Przeplatały się piosenki o życiu wędrowca z krotochwilnymi żartami, widokówka z Tybetu, z polityczną refleksją o współczesnym świecie. Swoje piosenki poprzedzał komentarzami, które przynajmniej część publiczności znająca język rozumiała, co ułatwiło kontakt. Z każdą chwilą stawał się coraz lepszy, więc nie obyło się bez bisów i pod koniec wspólnej zabawy w zawrotnym tempie szkockiego tańca. Jagger jako muzyk, unikał popisów, pozostawiając przestrzeń dla akompaniujących mu muzyków.W twórczości Chrisa Jaggera słychać różne inspiracje i fascynacje. Prawdopodobnie w młodości słyszał dużo muzyki skiflowej, „beer songs” z londyńskich pubów, a później rocknrolla, hipisowskich ballad i country. Konsekwentnie pozostał wierny tym fascynacjom. Zwykle młodsze rodzeństwo gwiazd stara się udowodnić, że też potrafi, albo podtrzymywać rodzinną tradycje.
fot. Hieronim Dymalski
Rozumiem Chrisa, że nie życzył sobie, aby na afiszach występować jako młodszy brat Micka. Oczywiście taki chwyt reklamowy ułatwiłby zadanie promotorowi w zgromadzeniu licznej publiczności. Na szacunek zasługuje artysta, który nie walczy o wielkie gaże, tylko gra swoje, a to „swoje” jest zupełnie inne od repertuaru „Otoczaków”, którzy teraz prowadzą coś w rodzaju objazdowego cyrku rockendrolowego. Fani kilku pokoleń nie kupują już płyt, ale każdy chce jeszcze zobaczyć ich na żywo, aby przekonać się jak dają jeszcze radę. Chris nagrywa nowe płyty, sprzedaje je głównie po występach, przeważnie kameralnych klubowych. Woli mniejszą, ale własną publiczność. Czy było to wielkie wydarzenie artystyczne? Nie sądzę, ale sympatyczne, a co najważniejsze, publiczność dobrze się bawiła.
W poniedziałek 14 maja w Hard Rock Pubie Pamela wystąpi supergrupa Czarny Pies. Zespół zagra w wirtuozerskim składzie: Leszek Winder, Mirosław Rzepa, Jan Gałach, Michał Kielak, Krzysztof Ścierański i Jerzy Piotrowski . Niepowtarzalne koncerty tego projektu, to zawsze wielkie wydarzenie. Artyści w czasie występu będą promowali płytę "HRPP LIVE SESSION 30.05.2016". Nagrania na ten koncertowy krążek zostały zrealizowane w czasie jednego z poprzednich koncertów Czarnego Psa w Hard Rock Pubie Pamela. Wydawcą albumu jest HRPP Records. Wstęp jest biletowany. Wejściówki w cenie 25 zł (przedsprzedaż) lub 35 zł (w dniu koncertu) można nabyć w klubie (Toruń, ul. Legionów 36). Istnieje również możliwość rezerwacji biletów drogą mailową. Adres do korespondencji w tej sprawie: hrppamela@gmail.com
Po uprzedniej wpłacie na konto, kolekcjonerskie bilety będzie można odebrać przed koncertem. Ilość wejściówek jest limitowana. Koncert rozpocznie się o godzinie 19:00
Krzysztof Wodniczak z Chrisem Jaggerem przed poznańskim sklepem muzycznym opisanym w artykule
Zapowiadany przez poznańskie media koncert Chrisa Jaggera nie budził aż tak wielkiego zachwytu jakby to było w przypadku jego starszego brata Micka. I bardzo dobrze, gdyż Chris jest postacią nieskandalizującą i może mniej barwną niż frontman The Rolling Stones, ale wszelkie podobieństwa i przeciwności zostawmy tym, którzy - nie wiedzieć dlaczego - doszukują się ironii skupiając się na obrażaniu i plotkowaniu. Podczas dwu i pół dniowego pobytu w Poznaniu towarzyszyłem Chrisowi jak Krzysztof Krzysztofowi.
Jesteśmy rówieśnikami i bliskie są nam pewne wartości (z dekalogiem włącznie) oraz dźwięki w dur i moll (szczególnie dominanta, subdominanta stosowane w zapisie bluesowym). Spędziliśmy razem kilka godzin czując klimat akcji Poznań za pól ceny (przywitaliśmy się z szefem PLOT Janem Mazurczakiem) spacerując po Starym Rynku. Kiedy w jednym z pubów muzycy na żywo zagrali Satisfaction, Chris wbiegł, by razem z muzykami zaintonować najpopularniejszy utwór, jaki wykonuje brat. Po trzech godzinach wraz ze skrzypaczką Elliet Mackrell ze Starego Rynku spacerkiem udaliśmy się do oddalonego o 2 kilometry hotelu.
fot. Hieronim Dymalski
W sobotni poranek powitał nas Chris informacją, że musi odwiedzić sklep muzyczny. Zaprowadziłem go do Music Store, gdzie nabył komplet strun, potrzebne mu kable i jakieś oprzyrządowanie oraz instrument drewniany o nieokreślonej nazwie brzmieniem przypominający marimbę lub wibrafon. Następnie skorzystaliśmy z innych sklepików na dokonanie drobnych zakupów i skonsumowaliśmy obiad - duże porcje pierogów ze szpinakiem i udaliśmy się tramwajem numer 5 do sali koncertowej World Trade Center.
Przejeżdżając kolo CK Zamek Chris zauważył "domeczek" poświęcony poznańskim szyfrantom od Enigmy. Wiedział o nich wiele, znał ich historię, ale nazwisk Rejewskiego, Różyckiego i Zygalskiego nie potrafił jednak wymówić. Był zdziwiony, że nie ma jeszcze w Poznaniu Muzeum Enigmy. Kiedy spytałem o Dywizjon 303 i Arkadego Fiedlera, odpowiedział, że nie zna. Przytoczyłem mu słowa królowej Elżbiety II, która powiedziała "Gdyby Polska nie stała po naszej stronie w tamtych dniach (...) płomień wolności mógłby zgasnąć jak świeca na wietrze!"
fot. Hieronim Dymalski
Do sali koncertowej trafiliśmy na moment, kiedy ekipa techniczna przygotowywała pierwsze próby dźwiękowe, które wypadły dobrze, a porozumienie pomiędzy realizatorką dźwięku i muzykami okazało się właściwe, nadawali na tych samych częstotliwościach. W pewnym momencie gitara Chrisa Jaggera (przywiózł tylko jedną, gdyż bagaż w samolocie nie przewiduje większej ilości instrumentów) odmówiła posłuszeństwa i trzeba było w przeciągu... dwóch godzin albo kupić, albo pożyczyć nową. Zaczęły się nerwowe poszukiwania, gdyż sklepy muzyczne już były pozamykane. Z tej trudnej sytuacji wybawił nas lider Forcom Band Włodek Sładkowski przywożąc z dalekiej Dobrzycy swój elektroakustyczny Ibanez. Z ulgą odetchnęliśmy i mogliśmy ogłosić, że KONCERT UWAŻAMY ZA OTWARTY...
Po koncercie Chrisa Jaggera poprosiliśmy o wypowiedzi niektórych osób będących na jego występie.
Marta Borowska - melomanka: Wrażenia są super, naprawdę. Mówię od siebie, od serca. Uwielbiam taką muzykę jaką zaprezentował Chris Jagger. Wychowałam się w domu, gdzie wujek Andrzej (znany poznański muzyk i kompozytor, Andrzej Borowski) grał na imprezach rodzinnych. Lubię muzykę lat 60 i 70, a jeszcze dodatkowo jeżdżę konno i takie utwory z dzisiejszego koncertu bardzo by pięknie pasowały do galopujących rumaków.
Michał Kaczmarek - radio-man: Początek koncertu nie zapowiadał tak dynamicznego finału. Później nastrój się zmieniał i występ się rozkręcał się w dobrym kierunku. Muzyka Jaggera podobała się i ożywiła publiczność w miarę upływu czasu. Koncert stawał się coraz ciekawszy, a instrumentaliści - skrzypaczka i akordeonista popisywali się na swoich instrumentach wielką techniką. Musieli bisować i dostali brawa na stojąco.
Danuta Rogalska - lekarz weterynarii: Skorzystałam z przed-majówkowej propozycji spędzenia wolnego czasu i udałam się do poznańskiego World Trade Center, by wysłuchać koncertu mniej sławnego z braci Jaggerów. A Jagger niejedno ma imię i dlatego wybrałam koncert Chrisa. Odpowiadają mi utwory folkowe i w nurcie bluesa. Te wykonane przez Chrisa doskonale oddawały ten klimat, jaki znałam z jego wcześniejszych płyt.
fot. Hieronim Dymalski
Darek Werner - animator kultury: Był to wspaniały koncert Chrisa Jaggera i jego tria. Szkoda, że ten Jagger jest tak mało znany w Polsce i że radia nie grają jego piosenek, szczególnie tych folkowych i bluesa. Jest to przecież wspaniała muzyka, pełna pozytywnej energii. On sam jest też przepełniony pogodą i emanuje jakże dobrymi wibracjami nie ustępując w tym Mickowi, jego starszemu bratu. Domagam się więcej takich koncertów.
Maciej Zoadkiewicz - instruktor: Na koncert Chrisa Jaggera i jego
akustycznych korzeni szedłem z dużą ciekawością będąc
przekonanym, że nie obejdzie się bez czerpania z repertuaru jego
słynnego brata. Pierwsze zdziwienie spowodowane było doborem
instrumentarium, skrzypce i akordeon oraz gitara. Na „dzień
dobry”, brakowało perkusji i minimum gitary basowej ale już po
pierwszych taktach muzyki, początku koncertu zrozumiałem, że mam
do czynienia z artystami przez duże „A„ - zarówno Chris Jagger
jak pozostała para muzyków jemu towarzyszących. Muzyka w
większości folkowa i country dzięki maestrii grających artystów
była bardzo atrakcyjna i porywająca. Z dużą satysfakcją
spędziłem ten czas poznając nowe obszary muzyki.
EP-ka zawiera 4 autorskie utwory, które są częścią dużej płyty Dobrostan. Na małym albumie możemy wysłuchać takie kompozycje jak: "Się Śni", "Wszystko mam (Stabilizacja)", "Syreny" czy "Deszcz". Natomiast longplay Dobrostan pojawi się na jesieni tego roku.
Yanish to autorski projekt wokalisty Krzysztofa Janiszewskiego, autora tekstów i kompozytora muzyki. Artysta poprzez utwory z EP-ki i nadchodzącego albumu "Dobrostan" wraca do swoich muzycznych korzeni. Opiera kompozycje na naturalnych brzmieniach, takich jak akustyczna gitara, organy Hammonda czy melotron. Tworzy piosenki nieskomplikowane i przestrzenne, nierzadko w stylu retro, nawiązując do złotych lat 70 i 80.
Krzysztof Janiszewski występuje także w electro-rockowym Half Light, z którym nagrał 5 płyt (wydawca MJM Music PL) a wcześniej śpiewał m.in. w rockowej Vitaminie (MJM Music PL). Nagrał również płytę z legendą polskiego heavy metalu, basistą TSA Januszem Niekraszem (Metal Mind Production). Występował też okolicznościowo z muzykami toruńskiej Republiki. Jest współautorem książki o tym zespole - "My lunatycy. Rzecz o Republice" (wydawnictwo MUZA)
Diamond Head, legenda Nowej Fali Brytyjskiego Heavy Metalu wyrusza w jesienną trasę. W listopadzie, grupa wystąpi na trzech koncertach w Polsce!
2.11 – Kraków, Kwadrat
3.11 – Warszawa, Hydrozagadka
4.11 – Poznań, Klub u Bazyla
Bilety w sprzedaży od 10.05.
60zł (przedsprzedaż)
70zł (w dniu koncertu)
Dostępne na:
sklep.knockoutprod.net (Kraków)
lefthandsounds.org/bilety (Warszawa i Poznań)
sieć Eventim.pl (Empik, Media Markt, Saturn i inne sklepy stacjonarne)
Po wydaniu ostatniego, imiennego albumu w 2016 r., Diamond Head odwiedzili Stany Zjednoczone, Kanadę, Wielką Brytanię oraz Europę, występując na takich festiwalach jak Bang Your Head, Sweden Rock, Stormcrusher, Psycho Las Vegas, Leyendes del Rock czy Hard Rock Hell. Supportowali też inną legendę NWOBHM – formację Saxon. Znaczna część 2017 r. upłynęła zespołowi na tworzeniu nowego materiału, który trafi na kolejną płytę. Jej premierę wyznaczono na ten rok.
Nie trzeba przypominać, jak znaczący był wpływ Diamond Head na twórczość Metalliki. Wystarczającym tego dowodem są covery “Am I Evil?”, “Helpless”, “It’s Electric” czy “The Prince”, które można znaleźć na EP “Garage Days Re-Revisited” oraz kompilacji “Garage, Inc.”. Z 40-letnim doświadczeniem i siedmioma płytami w dorobku, Brytyjczycy pozostają w formie i pełni sił twórczych. Warto będzie się o tym przekonać w Krakowie, Warszawie i Poznaniu!
Diamond Head
Brian Tatler – Guitars
Rasmus Bom Andersen – Vocals
Karl Wilcox – Drums
Dean Ashton – Bass
Abbz – Guitars
Niezapomniane after party Lombardu w Londynie, które przeżyłem wraz z Moniką S. Jakubowską
Mojej urodzinowej rozmowy z Grzegorzem Stróżniakiem
i Martą Cugier dla Radia WNET można wysłuchaćtutaj
Poznań ul. Długa 13... to tu 30 kwietnia 1958 roku urodził się Grzegorz Stróżniak... Rodzina Pana Aleksego Stróżniaka, ojca Grzegorza, pochodzi z Krzeszkowic, małej wsi niedaleko Pniew. Pani Łucja z domu Lewandowska, Mama Grzegorza, urodziła się w Lille we Francji, ale Krzeszkowice to również jej rodzinna wieś.
Tu się poznali, zakochali się w sobie. Wspólny ślub sióstr Lusi i Geni odbył się w pobliskim kościele w Otorowie. Marzeniem Pani Łucji i Pana Aleksego Stróżniaków zawsze byłó mieszkanie w Poznaniu, dlatego zaraz po wojnie przeprowadzili się do przydzielonego im mieszkania w suterenie w samym sercu wielkiego miasta.
Rok 2016 - sentymentalny spacer z Mamą do miejsc z dziecięcych lat
fot. Marta Cugier
Ciężko pracowali wychowując synów Piotra i Grzegorza. Dzieciństwo Grzegorzowi kojarzy się z zapachem chleba z pobliskiej piekarni, porannym i wieczornym biciem dzwonów w kościołach, dźwiękiem tramwajów, smakiem wody z ogórków wyproszonej od straganiarzy z pobliskiego Rynku Bernardyńskiego, obserwacją przechadzających się eleganckich przechodniów, kąpielami w fontannach, zabawą w Parku Dąbrowskiego (dziś Parku należącego do Starego Browaru) czy na pobliskich podwórkach, graniem w palanta i kapsle, jazdą na łożyskowej hulajnodze... podróżami na działkę na Junikowie, gdzie rodzice Grzegorza własnymi siłami po pracy budowali wymarzony rodzinny dom... a w radio królowali: Filipinki i Piotr Szczepanik...
Grzegorz Stróżniak rozpoczął swoją edukację w Szkole Podstawowej na ulicy Św. Marii Magdaleny w Poznaniu. Z miłości, przez 2 lata, chodził również do słynnej poznańskiej Szkoły Baletowej. Przeprowadzka sprawiła, że obie miłości i ta do tańca i ta do dziewczyny nie przetrwały. Trzecią klasę rozpoczął już w Szkole Podstawowej na Osiedlu Kwiatowym, gdzie niezwykły nauczyciel muzyki Pan Tadeusz Barwa-Czerwiński rozbudzał w dzieciach muzyczną pasję i uczył grać na instrumentach, w bogato jak na tamte czasy, wyposażonej pracowni muzycznej.
Dzięki temu już kilkuletni Grzegorz Stróżniak grał na akordeonie, perkusji, trąbce i saksofonie. Godzinami grał w szkole na pianinie własne wymyślone melodie. Do domu ze szkoły wracał razem z Paniami sprzątaczkami, którym nigdy nie przeszkadzał mały „pasjonat”. Dzieciaki pierwsze koncerty grały na akademiach, jednak są takie występy, które na zawsze pozostaną w jego pomięci. Mając zaledwie 11 lat Grzegorz zagrał na trąbce hymn Lecha Poznań na stadionie miejskim podczas meczu tej słynnej poznańskiej drużyny. Nigdy nie zapomni również występu w muszli koncertowej w Parku Wilsona. Rodzicom udało się zakupić Grzegorzowi pianino, trudno było Go oderwać od wymarzonego instrumentu. Wakacje spędzał u dziadków na wsi. Z bratem Piotrem i kuzynami godzinami buszowali po polach w rodzinnych Krzeszkowicach jedząc jabłka, czereśnie i wiśnie zerwane prosto z drzew na które z przyjemnością się wspinali. Całą rodziną pomagali podczas żniw, przy wykopkach w przerwach zajadając chleb ze śmietaną i z cukrem, popijając kawą zbożową. Najważniejsze było jednak to, że wujek Maryś pozwalał dzieciakom jeździć traktorem… W wiejskim sklepie Grzegorz wyśpiewywał piosenki w zamian za cukierki i lizaki. Pierwszy raz mając zaledwie siedem lat zaśpiewał Pani stojąc na ladzie "Trzynastego" z finałowym aplauzem zerkających przez szyby kuzynów...
Grzegorz Stróżniak pierwszy zespół założył w 8 klasie szkoły
podstawowej. Z kumplami zarabiali pieniądze na weselach znajomych,
sąsiadów i na tzw. „Fajfach”. Mimo iż dostał się do średniej Szkoły
Muzycznej na kontrabas i fortepian, nie wyobrażał sobie, że będzie w
stanie pogodzić 2 szkoły, w których zajęcie odbywają się popołudniu.
Naukę kontynuował więc w klasie licealnej, kierunek eksploatacja
pocztowo - telekomunikacyjna w Zespole Szkół Zawodowych im. Joachima
Lelewela na ul. Różanej w Poznaniu. Do
szkoły trafił przez przypadek, ale okazuje się, że w życiu nic nie
dzieje się bez powodu. Szczególnie ważne okazały się być wspaniałe Panie
Nauczycielki: Elżbieta Dachtera od muzyki i Barbara Pietrzykowska od
języka polskiego, które umożliwiły Grzegorzowi rozwijanie artystycznego
talentu w szkolnym zespole muzycznym i w kabarecie. Podczas akademii
Grzegorz grał wymyślone przez siebie kompozycje do tekstów Asnyka,
Leśmiana, Broniewskiego. Piosenki podobały się na tyle, że Grzegorz
skomponował hymn szkoły „Lelewela imię twe”, które śpiewały kolejne
pokolenia uczniów. Mając zaledwie 16 lat skomponował piosenkę z własnym
tekstem „Ciche marzenia”, nie zdając sobie sprawy, że ta młodzieńcza
melodia, po latach, z tekstem Andrzeja Sobczaka „Przeżyj to sam” stanie
się hymnem pokoleń.
W pewnym sensie „Ciche marzenia” stanowią kredo
życiowe Grzegorza Stróżniaka, dlatego pozwolę sobie przytoczyć tych
kilka prostych słów: „Każdy ciche ma marzenia, każdy inny w tym tkwi
zło, ktoś chce zniszczyć Twój ideał, wtedy Ty niszczysz go…” i co
najważniejsze: „Tylko sam, dojdziesz tam, jeśli chcesz, dojdziesz…
wiesz”. Nie interesowały Grzegorza ani poczta, ani tym bardziej
telekomutacja, ale lata szkolne dzięki zajęciom pozalekcyjnym: szkolnym
akademiom, kabaretowym, teatralnym czy muzycznym występom, szybko
przeleciały i po maturze trzeba było zastanowić się co dalej? Wiedział,
że muzyka jest sensem jego życia. Przez kilka miesięcy Grzegorz
Stróżniak pracował na Poczcie Głównej w Poznaniu, jako „licznik” i choć
liczenie pieniędzy bardzo mu się podobało, wiedział, że musi podążać za
marzeniami…
W liceum poznał swoją przyszłą żonę. Choć małżeństwo nie
przetrwało próby czasu, Grzegorz Stróżniak ma dwoje wspaniałych dzieci Jakuba i Rozalię. Kuba
jest DJ, najlepsze imprezy to te które miksuje. Posiada ogromną
bibliotekę utworów mniej lub bardziej znanych każdego gatunku. Świetnie
wyczuwa, co i kiedy ma puścić, by rozkręcić imprezę. Ze swoją partnerką
Karoliną wychowują syna Jacka. Rozalia wraz z mężem Wackiem i synem
Frankiem prowadzą Stajnię Woźniczka przy Gospodarstwie Agroturystycznym
teściów Polna 6 w Szamocinie. To pasjonaci. Kochają konie, psy, koty
i wszystkie inne zwierzęta. W swoim gospodarstwie mają nawet 300 kg
świnię którą Rozalia nauczyła wielu sztuczek. Organizują obozy dla
dzieci, które zarażają swoją pasją. Ścigają się bryczkami. Zdobyli wiele
nagród i wyróżnień. Oprócz koni Rozalia świetnie pisze, rysuje, gra na
gitarze, pianinie i śpiewa. Największą radością Grzegorza jest to, że
jego dzieci są szczęśliwe i mają pasje. Grzegorz uwielbia spędzać czas
ze swoimi dziećmi i wnukami, szczególnie święta czy rodzinne wakacyjne
wypady na które niestety wciąż za mało czasu. Jedno jest pewne, w
ważnych zawodowych czy życiowych momentach, może liczyć na ich obecność i
wsparcie.
W 1978 roku Grzegorz Stróżniak rozpoczął naukę w Studio Sztuki Estradowej, w którym pod okiem profesjonalistów, uczył się historii sztuki, gry na pianinie, śpiewu, kompozycji i choreografii. W trakcie nauki zdobywał szlif estradowy w utworzonym kwartecie wokalnym Vist. Występował z Alex Band, Orkiestrą Zbigniewa Górnego, towarzysząc najwybitniejszym polskim wokalistom podczas koncertów galowych i festiwali polskiej piosenki. W 1981 roku założył zespół LOMBARD, w którym do dziś pełni funkcję lidera, kompozytora, wokalisty, muzyka grającego na pianinie, keyboardach, syntezatorach, Hammondzie i innych instrumentach klawiszowych.
Wraz z
zespołem Lombard nagrał płyty: "Śmierć dyskotece", "Live", "Szara maść",
"Wolne od cła", "Anatomia", "Kreacje", "Największe przeboje 81-91",
"Afryka", "Deja'vu", "20 lat - koncert przeżyj to sam", "W hołdzie
Solidarności - drogi do wolności", "ShowTime", "Swing" na których
znajdują się dobrze znane i lubiane przeboje. Wyśpiewał i skomponował
hymn pokoleń, legendarną piosenkę "Przeżyj to sam" do tekstu Andrzeja
Sobczaka. Zagrał ponad 3000 koncertów w Polsce i na Świecie. Był
wielokrotnie wybierany wokalistą roku i nagradzany za swoje kompozycje
podczas Festiwali w Sopocie i w Opolu. W 1984 roku otrzymał II nagrodę
za kompozycję „Szklana pogoda” (I nie przyznano). Komponował do tekstów
najwybitniejszych polskich tekściarzy: Andrzeja Sobczaka, Jacka
Skubikowskiego, Marka Dutkiewicza. Grzegorz Stróżniak przez wiele lat
współpracował, jako kompozytor i muzyk, z Teatrem Polskim w Poznaniu pod
dyrekcją Grzegorza Mrówczyńskiego. Skomponował wówczas muzykę do
wspaniałych musicali: „Łyżki i księżyc”, „Ujrzana we śnie Wasawadatta, W
krainie kłamczuchów i do tekstów Marka Koterskiego „Zęby”.
Jednak jego historia artystyczna jest nierozerwalnie związana z zespołem „Lombard”. To jego muzyczne dziecko i tu głównie realizuje się, jako muzyk, wokalista, kompozytor, aranżer, wizjoner. I choć w tej drodze towarzyszy mu wielu znakomitych muzyków i wokalistek "LOMBARD TO ON, ON TO LOMBARD"!
Lombard w Londynie (fot. Piotr Apolinarski) - zbliżenie fragmentu I balkonu poniżej
autor Tomasz Brański
"W życiu każdy z nas dokonuje
nieustających wyborów. Wytyczamy sobie drogę, którą chcemy podążać. Od
nas tylko zależy czy osiągniemy sukces czy poniesiemy porażkę.
Każdy ciche marzenia, każdy inne, w tym tkwi zło.
Ktoś chce zniszczyć Twój ideał, wtedy Ty, niszczysz Go
Tylko sam dojdziesz tam
Jeśli chcesz, dojdziesz! Wiesz! (Grzegorz Stróżniak 1974 rok)
"Będąc 16-latkiem napisałem amatorski słowa piosenki do własnej
kompozycji, która po latach z genialnym tekstem Andrzeja Sobczaka stała
się najważniejszą piosenką dla mnie, dla mojego zespołu Lombard i dla
wielu pokoleń Polaków – „Przeżyj to sam”. To jednak amatorskie
spojrzenie na życie, choć nigdy nikogo nie zniszczyłem, stało się moim
kredo życiowym. Już wtedy wiedziałem, że to co osiągnę w życiu zależy
tylko ode mnie.
Ja także w Londynie przeżyłem swoje "Przeżyj to sam"
Pracowałem ciężko na własny sukces. Nigdy nie wyrzekłem
się swoich ideałów i szedłem raz w górę, raz w dół jednak wytyczoną
własną drogą. Wiedziałem, że „tylko sam dojdę tam”, gdzie będę chciał.
Dla mnie zawsze najważniejsza była muzyka. W niej topiłem swój smutek i
radość, cierpienia, rozterki, poszukiwania, zwątpienia. Kiedyś
powiedziałem, że Lombard to Ja, Ja to Lombard, bo oddałem się temu
zespołowi bez reszty. Udało się! Zespół Lombard, którego od prawie 40
lat jestem liderem nagrał dziesiątki przebojów, które do dziś śpiewa
cała Polska . W nim, realizuję się jako muzyk, wokalista, kompozytor i
aranżer. Nie zawsze było kolorowo. Upadałem i wstawałem, by walczyć od
nowa o to w co wierzę. Dziś uważam się za człowieka szczęśliwego.
Spełniły się moje marzenia, a to One właśnie pchają nas na wyżyny
naszych własnych możliwości. Bo marzenia choć najbardziej szalone są po
to, żeby je spełniać." - przedmowa do książki Krzysztofa Króla "X - kodeks wygranych".